Bölüm 1. 11 yıl sonra ortaya çıktı ve hemen para istedi
Alexey’den gelen mesajı yavaş yavaş tekrar okudu, sanki tekrar baktığında kelimelerin aniden farklılaşacağını umuyormuş gibi.
«Transfer 300 bin. Bana yabancı değilsin. Ben çocuklarının babasıyım».
Nadezhda, içindeki her şeyin nasıl keskin bir şekilde küçüldüğünü hissetti. Acıdan bile değil —, soğuktan, nahoş tanınmadan. Sanki biri uzun zamandır acıtmayan eski bir yara izine dokunmuştu.
Telefon ekranını kapattı ve biraz zaman Sardunyanın ıslak yapraklarına baktım. Sulama kutusundan balkon zeminine hâlâ nadir damlalar düşüyordu.
— Baba… — sessizce söyledi. — Peki sen ne babasın…
Kızının sesi mutfaktan geldi:
— Anne, yine biriyle yazışıyor musun? Yüzün biraz yanlış.
Nadezhda aceleyle ellerini havluyla sildi.
— Hayır, her şey yolunda. Sadece spam geldi.
Ama zaten içinde kaynıyordu.
Geçmişteki bu sesi çok iyi hatırladı. Bu ton. Bu ebedi ifadeler — «yabancı değilsin», «help», «bu long» için değil.
Bir keresinde neredeyse aynı şeyi söylemişti. Ancak o zaman başka bir şey geldi: «biraz bekle», «her şey yakında iyileşecek», «Yorgunum ama »’yi idare edebilirim.
Ve sonra öylece ortadan kayboldu.
Skandal yok. Açıklama yok. Veda muhabbeti yok.
Yazışmaları tekrar açtı.
Ondan yeni bir mesaj geldi bile:
«Ekstra bir şey istemiyorum. Sadece konut konusunu kapatacağım. Sonra her şeyi iade edeceğim. Şu anda zor bir dönemden geçiyorum».
Nadezhda sırıttı.
Zor dönem.
Dönemi on bir yıl sürdü.
Cevabı yazdı. Silindi. Tekrar yazmaya başladı.
Ve sonra telefon çaldı.
Aynı numara.
«Yanıt vermeyin».
Ama yine de yeşil düğmeye bastı.
— Nadya… — ses kısıktı, uzaylıydı, yaşlıydı. — Anladığım kadarıyla kızgınsın.
— Hayır, — sakince cevap verdi. — Yanılıyorsun. Uzun zamandır kızmadım.
Bir duraklama oldu.
— Yardıma ihtiyacım var. Çok gerekli.
— On bir yıl bizden hiçbir şeye ihtiyacınız yoktu, — eşit bir şekilde söyledi. — Şimdi birdenbire buna mı ihtiyacın oldu?
Sessiz kaldı. Ve bu sessizlikte onun bahanelerinden daha fazla gerçek vardı.
— Fazla bir şeyim yok zaman, — sonunda söyledi. — Dairesiz kalabilirim.
— Çocuklarım ve ben babasız kalamaz mıydık? — Nadezhda sessizce sordu.
Yine sessizlik.
Ve sonra şöyle dedi:
— Onları reddetmedim…
O anda bütün sabah ilk kez kırgınlık değil, soğuk, sakin bir kararlılık hissetti.
— Alexey, — yavaşça söyledi. — Yanlış adresi aradınız.
Ve reset tuşuna basıldı.
Telefon, sanki zorla hayatına geri dönmeye çalışıyormuş gibi uzun süre masanın üzerinde titreşti.
Ama bu kapı çoktan kapandı.
Ve Nadezhda kendisinden gelecek en ağır mesajın daha sonra geleceğini henüz bilmiyordu.
Bölüm 2. Unutulmayacak bir gereklilik
Telefon sadece öğleden sonra geç saatlerde çalmayı bıraktı.
Ama sessizlik rahatlama getirmedi. Aksine, bir gök gürültülü fırtınadan önce nemli, ağır hava gibi bastırdı.
Nadezhda mutfakta oturdu ve belgeleri inceledi, ancak üçüncü kez aynı sayfaya baktı. Harfler gözlerimin önünde bulanıklaştı.
Kız neredeyse sessizce içeri girdi ve yakınlara bir fincan çay koydu.
— Anne… bütün gün kendininkinin dışındasın. Onun yüzünden mi?
Hope hemen başını kaldırmadı.
— Nasıl anladın…
— Yüzün böyle, — kızının sözünü kesti. — Gittiği zamanki gibi.
Evlerinde «he» kelimesi neredeyse hiç konuşulmuyordu. Ama herkes bunun kim demek olduğunu biliyordu.
Alexey.
Nadezhda ağır bir iç çekti.
— Ortaya çıktı.
Duraklat.
— Peki neye ihtiyacı var?
— Para.
Kızı keskin bir şekilde karşı tarafa oturdu.
— Ne kadar?
— Üç yüz bin.
Bir saniyeliğine sessizleşti.
Sonra kısa, gergin bir kahkaha vardı:
— Kendi içinde mi?
Bu konuda her şey vardı: bir çocuğun aile masasında boş bir yer hatırası, ergenlik öfkesi ve yetişkinlerin ihanet farkındalığı.
Nadezhda gözlerini kapattı.
— Geçici olduğunu söylüyor. Ki bunu daha sonra verecek.
— O zaman bile her şeyin geçici olarak «olduğunu söyledi, » kızı sert bir şekilde söyledi. — Ve sonra ortadan kayboldu.
Telefon yine çaldı.
Bu sefer Nadezhda hoparlörü açtı.
Alexey’in sesi artık yumuşak değil, asabi geliyordu:
— Cidden beni görmezden gelmeye karar verdin mi? Olanları anlattım.
— Dinliyorum, — sakince cevap verdi.
— Apartman meselesini neredeyse çözdüm. Az bir miktar eksik. Yardım edebilirsin, sorun değil.
— Normal? — kızı müdahale etti. — Baba, bunun gerçekten normal olduğunu düşünüyor musun?
Duraklat. Açıkça onun sesini beklemiyordu.
— Anya mı? Orada mısın?
— Senin için ben Anya değilim, — soğuk cevap verdi. — Ortadan kayboldun. Unuttun mu?
Sanki telefonu gergin bir şekilde hareket ettirmiş gibi telefonda bir şey hışırdadı.
— Geçmiş için bahaneler uydurmayacağım dedi — Alexey keskin bir şekilde. — Şimdi gelecekten bahsediyoruz.
— Geleceğimiz hakkında mı? — Nadezhda’ya sordu.
— Geleceğim hakkında, — diye açıkladı.
Bu sözler nihai karar olarak masanın üzerinde asılı kaldı.