Nadezhda telefonu yavaşça masanın üzerine indirdi.
— İşte bu, — sessizce söyledi.
— «all» ne anlama geliyor? — sesi daha da yükseldi.
Ama artık onu gerçekten dinlemiyordu.
— Anne… — kızı ona dikkatle baktı. — Şimdi ne yapacaksın?
Nadezhda bir gün sonra ilk kez tam karşısına baktı.
Bakışlarında soğuk bir berraklık belirdi.
— Hala beni bıraktığı yerde durduğumu sanıyor.
Masadan kalktı.
— Ama çok yanılıyor.
Tam o anda yeni bir mesaj geldi.
Kısa.
Zor.
Selamlaşmadan, gereksiz söz söylemeden:
«Parayı aktarmazsanız kendim gelip sorunu farklı şekilde çözeceğim».
Nadezhda iki kez okudu.
Ve uzun yıllardan beri ilk kez korku hissetmedim.
Ve endişe verici bir anlayış: Geçmiş gerçekten kapısını çalacak.
Bölüm 3. Geçmişi alttan yükselten bir tehdit
Telefon ekranı söndükten sonra bile mesaj kafamdan çıkmadı.
«Parayı aktarmazsanız kendim gelip sorunu farklı şekilde çözeceğim».
Sabah Nadezhda tekrar okudu, sanki bu kelimelerde bir gecede farklı bir anlam ortaya çıkabilirmiş gibi. Ancak anlam aynı kaldı — kibirli, düz ve soğuktur.
— Seni tehdit ediyor mu? — kızına arkasından sert bir şekilde sordu.
Umut ürperdi.
— Bu bir tehdit değil… — alışkanlıktan başladı.
Ve sonra sessizliğe büründü.
Kendine bile inanmıyordu.
Kızı telefonu elinden aldı ve hızla yazışmalara baktı.
— Gerçeklikle bağını tamamen kaybetti, — sessizce söyledi. — On bir yıl boyunca sessiz kaldı ve şimdi «sorunu çözecek mi?
— Her zaman baskı yapmak istediğinde — Nadezhda’nın yorgun bir şekilde cevap verdiğini söylerdi. — Daha önce bana geçici gibi gelmişti…
Tekledi.
«geçici olarak» kelimesi uzun zamandır onlar için bir tuzak haline geldi.
Telefon yine titredi.
Alexey.
Bu sefer sesi farklı — daha ağır, yorgun geliyordu ama aynı gizli iddialılıkla:
— Nadya, histerik olmadan hadi. Zaten şehirdeyim. Buluşup sakince her şeyi tartışabiliriz.
— Sonuçta geldin mi? — sorunsuz bir şekilde sordu.
— Sorunu kişisel olarak çözmek istiyorum.
— On bir yıl içinde mi?
Duraklat.
Sonra tahriş olmuş bir nefes verme:
— Sorunu neden şişirdiğinizi anlamıyorum.
Kızı sert bir şekilde nefes verdi:
— Sorun mu? Bizi açıklama yapmadan bıraktın!
— Annenle konuşuyorum, — soğuk bir şekilde sözünü kesti.
— O sana ait değil, — kızına cevap verdi.
Sessizlik geldi.
Ve bu sessizlikte, onları hala kontrol edebileceğine dair her zamanki güveni çatlamış görünüyordu.
Nadezhda gözlerini kapattı.
— Alexey, — sonunda söyledi. — Gelme.
— Karar vermek size bağlı değil.
Bu cümle öncekilerden daha sert vurdu.
Yavaşça doğruldu.
— Gerçekten hiçbir şey olmamış gibi ortaya çıkıp huzurumuzu yeniden alabileceğini mi sanıyorsun?
Hemen cevap vermedi.
Ve sonra şöyle dedi:
— Hiçbir şey almıyorum. Sadece şimdi ihtiyacım olanı alıyorum.
Kızı keskin bir şekilde yükseldi.
— Her şey. Yeterince. Gelirse polisi ararım.
Odada «police» kelimesi asılıydı.
Ve tüm konuşma boyunca ilk kez Alexey gerçekten sessizliğe büründü.
Birkaç saniye sonra sessizce şöyle dedi:
— Çocukları bana karşı kışkırtıyorsun.
Nadezhda acı acı sırıttı.
— Hayır, Alexey.
Pencereden dışarı baktı.
— Kendin hallettin.
Ve aramayı bitirdi.
Telefon masada kaldı ama artık sadece bir telefon değildi.
Geçmişin tekrar hayatlarına girmeye çalıştığı ince bir çizgiydi.
Ve en kötüsü de gerçekten araba kullanıyor olmasıydı.
Bölüm 4. Hazır olmadığı bir toplantı
Ertesi gün geldi.
Nadezhda bunu bir çağrı veya mesajdan anlamadı. Az önce arabayı bahçede gördü.
Girişte eski, tanıdık bir araba park edilmişti ama sanki onunla birlikte yaşlanmış gibi görünüyordu. Alexey yavaşça dışarı çıktı, etrafına baktı, kendisi de burada görünmeye hakkı olup olmadığından emin olmayan bir adam gibi.
Kata çıktığında kapı artık kilitli değildi.
Kapıyı çaldı.
— Nadya… — sesi telefondakinden daha sessiz geliyordu. — Hadi sahnesiz gidelim.
O biraz zaman sessizdi. Ona baktım sadece.
Gözyaşları yoktu, histeri yoktu, bakışlarında daha önce acı yoktu. Sadece sakin bir mesafe.
— Sonuçta geldin, — dedi.
Gülümsemeye çalıştı.
— Size söyledim, bu önemli bir konu.
Sanki evine dönüyormuş gibi daireye girdi. Koridorda durup duvarlara baktım.
— Neredeyse hiçbir şey değişmedi…
— Her şey değişti, dedi — Nadezhda sakince.
Kız odaya geldi. Alexey fark edilir derecede gerildi.
— Anya… oldukça yetişkin oldun.
— Ve sen yabancı oldun, — diye hemen cevap verdi.
Sessizliğin herhangi bir çığlıktan daha güçlü olduğu ortaya çıktı.
Alexey bakışlarını Nadezhda’ya çevirdi:
— Yemin etmek istemiyorum. Sadece para konusunu kapatmam gerekiyor. Bu senin için o kadar büyük bir miktar değil.
Nadezhda yavaşça kollarını kavuşturdu.
— Sizin için bu «o kadar da büyük bir miktar değil». Bizim için — yaşam yılıdır.
Kaşlarını çattı.
— Hala her şeyi sayıyor musun?
— Hayır, — sakince cevap verdi. — Bunu zaten yaşadım.
Duraklat.