Her akşam iki oğlum karımdan geceyi yanlarında geçirmesini istedi… Ama odalarına gizli kamera yerleştirip kaydı gördüğümde içim adeta üşüdü
Eşim Laura ve ben otuz iki yıldır evliyiz. Otuz yaşındaki Michael ve yirmi sekiz yaşındaki Daniel adında iki yetişkin oğlumuz var.
Her ikisi de uzun süredir başka şehirlerde çalışıyordu, ancak o kış Noel’i tüm aileyle geçirmek için birkaç haftalığına ebeveynlerinin evine dönmeye karar verdiler.
İlk başta onların gelişinden inanılmaz mutlu oldum. Evde yine kahkahalar vardı, uzun uzun konuştuğumuz akşamlarda, çocukluklarından komik olayları hatırlıyor ve kısa bir süre oğullarımızın hala bizimle yaşadığı zamanlara geri dönüyor gibiydi.
Ama birkaç gün sonra bir tuhaflığı fark etmeye başladım.
Geldiği zaman her akşam zaman yatağa git, oğullardan biri her zaman Laura’ya döndü:
— Anne, bugün yine bizimle yatmaya gel.
İlk seferinde bunun sadece bir şaka olduğuna karar verdim.
Ancak Laura nedense gülümsemedi. Sadece hızlıca bana doğru baktı, gözlerini indirdi ve sessizce cevap verdi:
— Tamam. Biraz sonra gelirim.
Bir akşam yanlışlıkla Michael’ın mutfakta alçak sesle ona şöyle dediğini duydum:
—Babama henüz bir şey söyleme. Bilmesi gerekmiyor.
Sanki buzlu suyla ıslanmış gibiydim.
—Tam olarak neyi bilmemeliyim? — Mutfağa girerken sordum.
Üçü de anında sustu.
Daniel gergin bir gülümsemeyi sıktı.
—Evet, biz de tam Noel hediyenizi tartışıyorduk.
Ama yüzünden — doğruyu söylemediğini hemen anladım.
O gece Laura uzanmamı bekledi.
Bir süre sonra uykuya daldığıma karar vererek dikkatlice yataktan kalktı ve yatak odamızdan çıktı.
Koridorda sessiz adımlarını duydum.
Oğullarının odasına yöneldi.
Laura ancak sabah geri döndü.
Yüzü solgundu ve elleri gözle görülür şekilde zar zor titriyordu.
—Bütün gece neredeydin? — diye sordum.
—Uyuyamadı, — diye yanıtladı. — Sadece oturup çocuklarla konuştum.
Ama ben ilerledikçe, olanlar beni daha çok endişelendirmeye başladı.
Birkaç gün sonra oğullarımın eczaneden birkaç çantayla döndüklerini ve alışverişlerini hemen odalarına sakladıklarını gördüm.
Daniel birkaç kez telefonda bir doktorla konuştu ama yakınlarda beni fark eder etmez konuşmayı hemen bitirdi.
Ve sonra nedense Michael yatak odalarının kapısının kilidini değiştirdi.
Beşinci akşam bir konuşma duydum ve sonunda huzurumu kaybettim.
Koridorda yürüyordum ve neredeyse odalarının önünden geçiyordum ki kapının arkasından Michael’ın sesi geldi:
—Bu gece bu tekrar olursa, daha fazla gecikemezsiniz.
Daniel sessizce sordu:
—Ya babam fark ederse?
— O zaman ona her şeyi anlatman gerekecek.
Kapının yanında dondum kaldım.
«happen again»’e tam olarak ne gidiyordu?
Benden ne saklıyorlardı?
En korkunç versiyonları anında kafamda belirmeye başladı.
Belki Laura ağır hastaydı ama nedense bana söylemek istemedi.
Ya da belki oğulları onu bazı belgeleri imzalamaya ikna etmeye çalıştı.
Evimizin değeri yakın zamanda büyük bir meblağdı ve her iki oğlunun da yakın zamanda maddi sıkıntılar yaşadığını biliyordum.
Bunu hatırlamaktan hala utanıyorum ama sonra kendi çocuklarımdan şüphelenmeye başladım.
Ertesi gün küçük bir kamera aldım ve sessizce odalarındaki kitaplığa yerleştirdim.
Akşam kendimi iyi hissetmiyormuş gibi yaptım ve aileme erken yatacağımı söyledim.
On bir civarı Laura yine yataktan kalktı.
—Nereye gidiyorsun? — sordum.
Durdu.
— Biraz su içeceğim.
Ama yatak odasından çıkar çıkmaz hemen oğullarının yanına gitti.
odalarının kapısı kapanana kadar bekledim, telefonumu çıkardım ve canlı kamera yayınını açtım.
İlk başta gördüklerim tamamen sıradan görünüyordu.
Laura geniş bir yatağa uzandı.
Oğullar yakınlara yerleşti.
Michael küçük bir elektronik alet tutuyordu.
Daniel saatine bakıp duruyordu.
Birkaç dakika geçti.
Hiçbir şey olmadı.
Ama tam 00:17’de karımın cesedi birden sarsıldı.
Konvülsiyonlar başladı.
Bir el yataktan kaydı.
Laura’nın gözleri kapalı kaldı.
Hatta bir an nefes almayı bıraktığını bile düşündüm.
Telefon ellerimden düştü.
Yukarı fırladım ve koridorda koştum.
Odanın kapısını açtığımda Daniel’in annesine acil ilaç enjekte ettiğini ve Michael’ın zaten ambulans görevlisiyle konuştuğunu gördüm.
—Neler oluyor?! — Bağırdım.
Laura yavaş yavaş kendine gelmeye başladı.
Oğullar birbirlerine baktılar.
Michael’ın gözlerinde gözyaşları belirdi.
— Baba… Annem geceleri nöbet geçiriyor. Bu zaten dördüncü.
Söylenenleri anlamam birkaç saniyemi aldı.
Anlaşıldığı üzere, ilk saldırı oğullar eve gelmeden önce bile gerçekleşti.
Laura mutfakta yalnızken aniden bilincini kaybetti ve düştü.
Daha sonra Michael ve Daniel’e her şeyi anlattı ama onlardan bana hiçbir şey söylememeleri için bir şey talep etti.
Birkaç ay önce büyük bir kalp ameliyatı geçirmiştim.
Laura hastalığıyla ilgili endişelerin durumumu kötü etkileyebileceğinden korkuyordu.