Bu nedenle oğullarımız ona kendi başlarına yardım etmeye karar verdiler.
Her gece sırayla yakın durdular.
Biri annesinin nefes alışını izledi.
İkincisi, doktorun onlara verdiği tıbbi cihazın okumalarını izledi.
Şimdi eczaneye neden gittikleri belli oldu.
Hiç şüpheli bir şey almadılar.
Çantalarda yeni bir saldırı durumunda ihtiyaç duyulan ilaçlar ve tıbbi malzemeler bulunuyordu.
Ve oğullar sadece korktukları için kapıyı kilitlemeye başladılar: Birden içeri girer ve Laura’nın beni korumak için bu kadar uğraştığı şeyi görürdüm.
Aynı gece bir ambulans karısını hastaneye götürdü.
Muayeneden sonra doktor bize saldırıların beyindeki küçük bir kitleden kaynaklandığını açıkladı.
Neyse ki, ön verilere göre, iyi huyluydu ve tamamen çıkarılabilirdi.
Ama operasyon artık ertelenemezdi.
Laura’nın hastane yatağının yanına oturdum ve elini sıkıca tuttum.
—Neden bana hiçbir şey söylemedin?
Hafifçe gülümsedi.
—Ameliyattan yeni çıktınız. Seni tekrar kötü hissettireceğimden korktum.
O an kendimi berbat hissettim.
Birkaç gün boyunca kendi oğullarımın kaba bir şeyden şüphelendim.
Ve hepsi bunlar zaman annemizi korumak için neredeyse geceleri uyumadık.
Operasyon iki gün sonra planlandı.
Sürdüğü altı saat bize sonsuzluk gibi geldi.
Michael, Daniel ve ben hastane koridorunda yan yana oturuyorduk.
Bazen birileri kalkıp ileri geri yürümeye başlardı.
Sonra tekrar oturdu.
Bir noktada sadece el ele verdik.
Kimse konuşmak istemedi.
Sonunda ameliyathanenin kapıları açıldı.
Bize bir doktor geldi.
Ve gülümsedi.
— Her şey yolunda gitti. Formasyon tamamen kaldırıldı. Karın iyileşmeli.
sanki birkaç haftadır ilk kez normal nefes alabiliyormuşum gibi hissettim.
Yaklaşık bir ay sonra bütün aile tekrar evde toplandı.
Laura zaten kendini çok daha iyi hissediyordu.
Tekrar gülümsedi, şaka yaptı ve yavaş yavaş normal hayata döndü.
Doktorlar, operasyondan sonra saldırıların tekrarlanma olasılığının son derece düşük olduğuna dair güvence verdi.
O akşam, odalarımıza gitmek üzereyken Michael aniden gülümsedi ve sordu:
— Anne, belki bugün yine bizimle kalırsın?
Laura güldü.
Oğlunun yanına yaklaştı ve ona sıkıca sarıldı.
— Hayır çocuklar. Şimdi yine babanın yanında uyuyacağım.
Herkes güldü.
Ve oğullarıma baktım ve aniden gözlerime yaklaşan yaşlar hissettim.
O akşam basit bir şey sonunda bana ulaştı.
Michael ve Daniel artık bir zamanlar bir battaniyeyle örtülmek, ellerinden tutulmak ve dünyadan korunmak zorunda kalan küçük çocuklar değildi.
Büyümüşler.
Ve artık evimize tehlike geldiğine göre yanımızda duranlar onlardır.
Artık çocuklarımız ebeveynlerini korudu.