İkizlerimiz doğmadan önce Daniel’ı kaybetmenin en zor tarafının onları onsuz büyütmeyi öğrenmek olduğunu sanıyordum. İlk doğum günlerinde Carol, birlikte geçirdiğimiz son yılın ne kadarını gerçekten anladığımı sorgulamama neden olan bir kutu getirdi.
Pozitif testi kaldırdığımda Daniel yüzü değişmeden önce tam üç saniye boyunca ona baktı.
«Ciddi misin?»
Dizlerim işbirliği yapmayı bıraktığı için mutfak zemininde oturuyordum.
Güldüm ve başımı salladım ve Daniel uzandı, beni kollarımın altında yakaladı ve sanki hiçbir ağırlığım yokmuş gibi beni kaldırdı.
«Bebeğimiz olacak!»
O kadar yüksek sesle bağırdı ki komşumuz duvarı çaldı.
«Bunu aşağıda tut!» yan kapıdan boğuk bir ses seslendi.
Daniel daha da çok güldü.
«Üzgünüm!» o da karşılık verdi. Sonra bana baktı ve «Bebeğimiz olacak» diye fısıldadı
Sonraki üç hafta bana camdan bir şey taşıyormuşum gibi davrandı.
Yiyecekleri taşıdı, yediğim her şeyin malzemelerini kontrol etti ve her hafta bebeğin boyutunu açıklayan bir uygulama indirdi.
Bir Salı günü bana «Bugün yaban mersini» dedi.
«Bu romantik.»
«Gelecek hafta ahududu.»
«Daha da iyi.»
Sonra ultrason geldi.
teknisyen asayı karnımda gezdirirken Daniel’in elini tuttuğumu hatırlıyorum.
Yüzünü izlemeye devam ettim, ifadesindeki her küçük değişikliğin bir anlam ifade edip etmediğine karar vermeye çalıştım.
Sonunda gülümsedi ve ekranı bize doğru çevirdi.
«İki tane var.»
Gözümü kırptım.
Daniel öne doğru eğildi.
«İki ne?»
Teknisyen güldü. «İki bebek.»
Korkunç bir saniye boyunca ikimiz de konuşmadık.
Sonra, Daniel gördüğüm en büyük sırıtışa girdi.
«İkizler mi?»
«İkizler» diye doğruladı.
Eve giderken şaka yaptı.
Direksiyona vurarak «İki beşik» dedi.
«İki araba koltuğu.»
«İki üniversite fonu.»
«Lütfen dur.»
«Ve daha büyük bir kahve makinesi» dedi. «Pazarlık edilemez.»
O kadar çok güldüm ki karnım ağrıdı.
O zamanlar, uzun bir hayatın başında durduğumuza inanıyordum.
Yıllarımız olduğunu sanıyordum.
Daniel her zaman sakin olan kişiydi.
Her şey için endişelendim.
Neredeyse hiçbir şey için endişelenmiyordu ya da en azından benim inandığım buydu.
Gece yarısı ikiz gebeliklerle ilgili yazılar okumaya başladığımda, telefonumu nazikçe götürdü.
«Bianca, uyu.»
«Ya erken olurlarsa?»
«Bunu halledeceğiz.»
«Ya daha büyük bir daireye ihtiyacımız olursa?»
«Bunu halledeceğiz.»
«Ya ne yaptığımız hakkında hiçbir fikrimiz yoksa?»
Alnımı öptü.
«O zaman birlikte hiçbir fikrimiz olmayacak.»
Bahara gelindiğinde evimiz değişmeye başlamıştı.
Muazzam karton kutularda iki beşik geldi.
Daniel bütün bir cumartesiyi ilkini toplayarak geçirdi, ancak bir tarafı geriye doğru koyduğunu fark etti.
Kapı eşiğinde durdum, gülüyordum.
«Yardım edebilirsin.»
«İki kişiye hamileyim. Yardım ediyorum.»
«Adil nokta.»
Kayınvalidem Carol sık sık gelirdi.
Bebek kıyafetleri, güveçler ve görüşler getirdi.
Daniel’in annesi bir odaya girebilir, 20 metre öteden çarpık bir resim çerçevesini görebilir ve ceketini çıkarmadan önce onu düzeltebilirdi.
Daniel’ı da daha yakından izlemeye başlamıştı.
Bir keresinde çocuk odasını boyarken fark etmiştim.
Merdivenden aşağı indi, sonra bir eliyle sandalyenin arkasını kavrayarak durdu.
«İyi misin?» Ben sordum.
«İyi.»
Carol katladığı bebek kıyafetlerinden başını keskin bir şekilde kaldırdı.
«Daniel.»
«Ben iyiyim anne.»
Sanki hiçbir şey olmamış gibi bana gülümsedi.
Carol, «Kocanız yine öğle yemeğini unuttu» dedi.
Ses tonu hafifti ama ifadesindeki bir şey değildi.
daniel’a sandviçimin yarısını uzattım.
«Hamile bir kadından yiyecek çalmıyorum» diye itiraz etti.
«Çalmıyorsun. Ben denetliyorum.»
O aldı.
O anı neredeyse anında unuttum.
O zaman çok fazla şey oluyordu.
Bebekler sürekli hareket etti.
Owen ne zaman uzansam tekmelemeye kararlı görünüyordu.
Mia kendini kaburgalarımın altına sıkıştırmayı tercih etti.
Geceleri Daniel ellerini mideme dayayıp onlarla konuştu.
«Annen zaten her şey için beni suçluyor» diye fısıldamıştı bir keresinde.
«Seni duyabiliyorum.»
«İyi. Gerçeği bilmeliler.»
Daha sonra daha kolay yorulmaya başladı.
İşi suçladı.
Sonra stres.
Sonra ikizlere hazırlanıyor olmamız.
Ona inandım çünkü inanmamam için bir neden yoktu.
Bebek partimde öğleden sonranın çoğunu boş odaya hediyeler taşıyarak geçirdi.
Carol onu odanın diğer ucundan izledi.
Ona «Harika bir baba olacak» dedim.
Gülümsemesi çok çabuk ortaya çıktı.
«O.»
Duygusal olduğunu sanıyordum.
Geriye dönüp baktığımda yanlış anladığım o kadar çok an vardı ki.
Bir gece hamileliğimin sonlarında kanepede oturdum ve 20 dakika boyunca şişmiş ayak bileklerimden şikayet ettim.
«Artık ayağıma bile benzemiyorlar» dedim.
Daniel bir ayağını ellerinin arasına sürterek halının üzerine oturdu.
«Güzeller.»
«Sen bir yalancısın.»
«Destekleyici bir yalancı.»