Kocamın ne sipariş ettiğini buldum romantik bir metres için akşam yemeği, ben de yakınlarda bir masa ayırttım ve kocasıyla oraya geldim.
Fincanı mutfak penceresinin yanındaki küçük yemek masasına dikkatlice yerleştirdi. Sabah güneşi meşe zeminde yumuşak altın lekeler halinde uzanıyordu ve etraftaki her şey çok huzurlu, çok doğru görünüyordu. Hayatları iyi öğrenilmiş bir melodiye benziyordu. En azından Kira onu duyanın kendisi olduğundan emindi. Sekiz yıllık evlilik, günlük yaşamlarını ne zaman konuşacaklarını, ne zaman sessiz kalacaklarını, ne zaman omuz vereceklerini ve ne zaman birbirlerine müdahale etmeyeceklerini bildikleri kullanışlı, neredeyse kusursuz bir ritüele dönüştürdü. Rublyovka’daki prestijli bir köydeki büyük bir ev, ortak başarılarının sembolü gibi görünüyordu. Güzel, güçlü, mükemmel cilalanmış kabuk.
Vadim, mükemmel ütülenmiş lacivert bir gömlekle yatak odasını çoktan toplanmış halde bıraktı. Karısını görünce, bir zamanlar kalbinin atmasına neden olan gülümsemenin aynısını gülümsedi. Dudaklarıyla hafifçe alnına dokundu — alışkanlıkla, hızlıca, neredeyse mekanik olarak. — Günaydın canım, — dedi uykulu, hafif boğuk bir sesle. Masaya oturdu ve hemen kupaya uzandı. Kahve, her zaman olduğu gibi, tam da sevdiği şeydi. Kira gülümseyerek karşı tarafa yerleşti ve çayı yavaşça karıştırdı. — Bugün başka bir önemli toplantı mı? — diye sordu. Her zaman önemli toplantılar yaptı. — Evet, — Vadim kadeh kaldırarak sırıttı. — Dubai’den ortaklarla yeni proje. Çok iş. Kira anlayışla başını salladı.
Son aylarda Vadim gerçekten de normalden daha yoğundu. Geç döndü, bazen eve belgeler getirdi, akşam karanlığına kadar dizüstü bilgisayarında oturdu ve mektuplara cevap verdi. Daha önce sadece ikisine ait olan hafta sonları bile artık acil çağrılar ve hemen yanıt vermek zorunda kaldığı mesajlarla giderek daha fazla parçalanıyordu. Kira sakince almaya çalıştı. Onun ne kadar amaçlı olduğunu biliyordu ve mesleki hırslarını her zaman destekledi. Kocasıyla gurur duyuyordu. Ancak bu anlayışla birlikte içinde giderek daha sık anlaşılmaz bir ürperti ortaya çıktı. Bazen çağrıya cevap veren Vadim balkona çıkıyordu ve sesi neredeyse fısıltıya dönüşüyordu. Kimin aradığını sorduğunda cevap hep aynıydı: «for work». Daha önce her yerde sessizce durabilen telefon, artık eline — bağlı gibi görünüyordu ve neredeyse her zaman ekran kapalıydı. Kira kendini dikkat etmemeye ikna etti.
Kendi kendine çok fazla barıştığını tekrarladı. Vadim sadece yorgun, sadece proje hakkında gergin. Şüpheli, kıskanç bir eşe dönüşmemeli. Ona güveniyordu. Evliliklerinin temelinde güven vardı, güzel aile yapılarının dayandığı destek de buydu. Öğleden sonra Kira, kocasının ofisinde düzeni yeniden sağlamaya karar verdi. Masanın üzerinde klasörler, çıktılar, bazı sözleşmeler ve not sayfaları vardı. Kağıtları dikkatlice katlamaya başladığında yanlışlıkla uyku modunda olan bir dizüstü bilgisayarın faresine dirseğiyle dokundu. Ekran yanıp söndü ve ticari teklif içeren bir belge ortaya çıktı. Kira’nın hiçbir şey aramaya niyeti yoktu ama bakışları istemsizce ekranın dibine battı. Görev çubuğunda birkaç açık sekme vardı ve bunların arasında — posta kutusu da vardı.
Yapılacak en iyi şey hemen arkanı dönüp ekranı kapatıp temizliğe devam etmek olacaktır. Ancak uzun süredir görmezden gelmeye çalıştığı aynı endişe verici soğukluk birdenbire çok güçlendi. Kalbim daha hızlı atmaya başladı. Kira neredeyse hiç nefes almadan imleci istenen sekmeye taşıdı ve bastı. Ekranda Vadim’in posta kutusu açıldı. E-postaların çoğu, belirsiz konular ve ekler ile çalışan, kuru idi. İki gün önce aldığı bir mektupta aniden durana kadar belirli bir amacı olmadan satırlara baktı. Gönderen: restoran. Mektubun konusu onu bir bıçak gibi keskin ve doğru bir şekilde vurdu: «Rezervasyon onayı. Two» için romantik masa.
Kira nefesini kesti. «L’Azur» —, uzun zamandır gitmeyi hayal ettiği Moskova şehrinde inanılmaz derecede pahalı bir panoramik Fransız restoranı. Vadim buranın çok gösterişli olduğunu ve paraya değmediğini söyleyerek her zaman el salladı. Neden şimdi oraya rezervasyon yaptırdı? Belki bu onun için bir sürprizdir? Evet, tabii, bir sürpriz. Bir ay sonra evlilik yıldönümleri var. Bir saniye daha iyi hissetti, dudaklarında hafif bir gülümseme bile belirdi. Zaten dizüstü bilgisayarı kapatmak istiyordu ama merakının daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Gelecekteki sürprizin ayrıntılarını bilmek istiyordu. Kalp atış hızını tekrar hisseden Kira mektubu açtı. Kısa ve iş gibiydi: «Sevgili Vadim, L’Azur’da rezervasyon yaptığınız için teşekkür ederiz. Siparişinizi onaylıyoruz. İki kişilik bir romantik masa. on dokuzuncu Eylül Cuma, on dokuz otuz. Özel istekler: panoramik pencerede köşe masası. Porsiyon» iken bir şişe şampanya.