Kira’nın kalbi kırılmış gibiydi. Ondokuz Eylül — bu yarından sonraki gün. Yıldönümlerine neredeyse üç hafta kalmıştı. Yani akşam yemeği ona göre değildi. Anlayış onun üzerine bir buz dalgası gibi çöktü. Oda sıcaktı ama Kira birden üşüdü. Umutsuzca makul bir açıklama, hatta her şeyi tekrar yerine koyacak tek bir ayrıntı bulmaya çalışarak okumaya devam etti. Ve mektubun en altında — buldum. Vadim’in rezervasyon sırasında belirttiği küçük hat. Sakin hayatını anında yok eden bir satır: «Natalya» için Vadim adına rezervasyon.
Natalya. İsim yabancıydı, uzaylıydı ama ağzımda acı, haşlayıcı bir tat bıraktı. Natalya Volkova. Kocası ısmarladı romantik başka bir kadın için hayalindeki restoranda şampanya ve pencere kenarında bir masa eşliğinde akşam yemeği. Hava akciğerlerden kaybolmuş gibiydi. Kira sendelememek için masanın kenarını parmaklarıyla yakaladı. Kulaklarımda bir vızıltı vardı. Belgeler, dizüstü bilgisayar, ofis duvarları — her şey gözlerimin önünde bulanıklaştı. İçinde sekiz yıl yaşadığı, çok dikkatli bir şekilde desteklediği ve koruduğu o ideal kabuğun birdenbire güçlü bir ev değil, ince bir cam olduğu ortaya çıktı. Ve şimdi çatlaklar onun boyunca akıyordu. Hızlı, merhametsiz, her yöne.
O kadar uzun süre hareketsiz durdu ki zamanın nasıl geçtiğini anlamadı. Sabah kahvesi, Vadim’in gülümsemesi, alnındaki öpücüğü — tüm bu sevimli, tanıdık ayrıntılar artık büyük, iyi oynanmış bir yalanın parçası gibi görünüyordu. Kira, «Natalia» ismine baktı ve uzun yıllardan beri ilk kez kendi evinde yabancı gibi hissetti. Acı o kadar yoğun, o kadar gerçekti ki nefes alması zordu. Ama gözyaşı yoktu. Henüz değil. İçeride ellerimi uyuşturan soğuk bir boşluk vardı. Dünyası sessizce çöktü. Yavaş yavaş dizüstü bilgisayarını kapattı. Kapağın tıkırtısı neredeyse ofisin sessizliğinde bir atış gibi geliyordu. Kira, arkasında ihanet kokusuna batmış bir ofis bırakarak dışarı çıktı. Oturma odasında kanepeye oturdu ve duvara baktı. Hayatlarının melodisi kısa kesildi. Geriye çınlayan, dayanılmaz bir sessizlik kaldı.
O akşam Kira için hayatının en zor performansına dönüştü. Vadim eve döndüğünde onu yabancı ve donmuş gibi görünen bir gülümsemeyle karşıladı. Akşam yemeğini ısıttım, yanına oturdum, ofisteki zor bir günden, aramalardan, müzakerelerden ve yorgunluktan bahsetmesini dinledim. Söylediği her cümle kulağa yalan gibi geliyordu. Kazara yapılan her dokunuş acı verici bir darbeyle içten tepki veriyordu. Kira, kendisi için beklenmedik bir şekilde kusursuz bir oyuncu oldu: şaka yaptığında gülümsedi, şikayet ettiğinde başını salladı ve yattıklarında sakince iyi geceler diledi. Ama ışıklar söner sönmez ve güvenini yok eden adam yanında nefes almaya başlar başlamaz maske kayboldu. Hareketsizce yattı, ondan uzaklaştı ve sessiz hıçkırıklarını duymasın diye nefesini tuttu. Göğsümde görünmez kocaman bir yara titreşiyordu. Gözlerini kapattı ama tek bir isim gördü: Natalya.
O kim? Daha güzel? Daha genç? Daha ilginç? Vadim onda Kira’da olmayan ne buldu? Bu sorular kötü bir sürü gibi kafamda dönüp duruyordu, tekrar tekrar sokuyordu. Bir an kocasını uyandırmak, ışığı yakmak ve öğrendiği her şeyi yüzüne fırlatmak istedi. Ama kendini sessiz kalmaya zorladı. Kira anladı: böyle bir sahne inkarla, bahanelerle, yalanlarla ve sonra belki de boş pişmanlıklarla sonuçlanacaktı. Bu onun için yeterli değildi. Acısı kelimelerle iyileştirilemeyecek kadar derindi. Bir açıklama istemedi. Gerçeği istiyordu. Ve adalet. O gece rüya hiç gelmedi. Kira, Vadim’in nefes alış verişi hızlı uyuyan bir adamınki gibi düzgün ve ağırlaşana kadar bekledi. Sonra sessizce ayağa kalktı ve dizüstü bilgisayarın bulunduğu ofise, birkaç saat önce tüm hayatının çatladığı yere geri döndü.
Korkmadan açtı. Ağrı yavaş yavaş başka bir şeye dönüştü — soğuk, kesin ve tehlikeli derecede sakin. Kararlılıkta. Kira, izleri bulmayı umarak arama geçmişini kontrol etti, ancak Vadim’in oldukça dikkatli olduğu ortaya çıktı: her şey temizlendi. Daha sonra rezervasyon mektubuna geri döndü. «Natalia» — sadece bir isim. Koca Moskova’da sadece bununla bir insan nasıl bulunur? Kendini mantıklı düşünmeye zorladı. Vadim bu kadınla nerede tanışabilir? Büyük ihtimalle iş yerinde. Şu anda projeyi birlikte yönettiği Dubai’den gelen yeni müşteri şirketinden defalarca bahsetti. Kira ismi hatırladı. Parmaklar hızla tuşlara dokundu. Profesyonel bir sosyal ağ açtı, şirket adını girdi ve Moskova’daki çalışanları filtreledi. Ekranda bir liste belirdi. Onu görene kadar profilden profile baktı.