Düğün partisinin ertesi sabahı taze kesilmiş çiçeklerin, pahalı parfümün ve kahvenin aromasıyla doldu, zaten biraz soğumuştu. Güneşin ışınları otel odasının yoğun perdelerini delip geçti, yerde ve duvarlarda sıcak altın çizgilerle uzanıyordu. Sandalyenin üzerinde dikkatsizce bir gün önce çıkarılmış bir örtü duruyordu ve yanlarında sadece yarısı toplanmış valizler duruyordu.
Anastasia yatağın kenarına oturdu ve sessizce Dmitry’ye baktı. Hala uyuyordu ve şimdi o kadar sakin görünüyordu ki inanması neredeyse zordu. Çok geçmeden birkaç aydır konuştukları ve hayalini kurdukları bir yolculuğa çıkmak zorunda kaldılar.
Aniden komodinin telefonu titredi.
Kız, sesin kocasını uyandırmaması için aceleyle eline aldı. Ekranda tanıdık olmayan bir şehir numarası belirdi.
— Dinliyorum, — sessizce balkona çıkıyor dedi.
— Anastasia Sergeevna mı? Tünaydın. Dün evliliğinizin tescil edildiği merkezi nüfus dairesinden endişeleniyorsunuz, — dedi kadın resmi bir sesle. — Kayıt belgeleriyle ilgili konu hakkında sizinle acilen görüşmemiz gerekiyor.
Kalbim tatsız bir şekilde battı.
— Ne oldu?
— Bilgilerin doğrulanması sırasında devlet kayıtlarında ciddi bir tutarsızlık ortaya çıktı. Kişisel varlığınız hemen gereklidir.
— Ama bugün ayrılıyoruz. Buna daha sonra karar verilemez mi?
— Ne yazık ki hayır. Ve bir istek daha. Dmitry Andreevich olmadan gel. Ona henüz konuşmamızdan bahsetme.
Son sözler özellikle endişe verici geldi.
— Neden?
— Tüm açıklamaları yerinde alacaksınız.
Bağlantı koptu.
Bir süre Anastasia hareketsiz kaldı ve tam olarak ne duyduğunu anlamaya çalıştı. Çalışanın sözlerini kafasında ne kadar uzun süre kaydırırsa, iç kaygı da o kadar güçlendi.
Odaya döndüğünde Dmitry çoktan uyanmıştı.
— Günaydın eşim, — gülümsedi.
Bu kelime onun işini daha da zorlaştırdı.
— Bir süreliğine ayrılmam gerekiyor, — dedi, eşit konuşmaya çalışarak. — Acil bir iş sorusu ortaya çıktı. Yönetim birkaç belge imzalamak istiyor.
— Bugün mü? Düğünden hemen sonra mı?
— Evet. Çok az zaman alacağını söylediler.
— O zaman ben de seninle giderim.
— Gerek yok. Her şeye çabucak karar verip geri döneceğim.
Bir süre sonra taksi tanıdık bir binada durdu.
Daha dün buraya konukların müziğine, gülümsemelerine ve tebriklerine geldi.
Şimdi tuhaf, neredeyse fiziksel bir kaygı hissederek servis girişinden geçti.
Koridorlar neredeyse boştu.
On iki numaralı ofiste, orta yaşlı bir kadın elinde bir dosya dolusu belgeyle onu bekliyordu.
— Lütfen içeri gelin, — dedi. — Adım Natalya Viktorovna.
Anastasia karşıda oturdu.
— Neler olduğunu açıklayın.
Çalışan birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra klasörü açtım.
— Bir evliliğin kaydedilmesinden sonra, federal veritabanları aracılığıyla verilerin ek otomatik mutabakatı gerçekleştirilir.
— Peki ne?
— Bu kontrol sırasında, eşinizle ilgili olarak daha önce yapılmış bir evliliğin geçerli bir kaydının olduğu ortaya çıktı.
Anastasia bu sözlerin anlamını hemen fark etmedi.
— Affedersiniz?
— Bu sabah alınan bilgiye göre Dmitry Andreevich’in resmi olarak başka bir kadınla kayıtlı evliliği var.
Oda gözlerimin önünde sallanıyor gibiydi.
— Bu olamaz.
Natalya Viktorovna belgenin bir kopyasını kendisine getirdi.
— Biz de bir hata umuyorduk. Bu yüzden bizzat gelmeniz istendi.
Anastasia kağıda baktı ve gördüklerine inanamadı.
Kayıt tarihi.
Soyadı.
Kadının adı.
Her şey tamamen resmi görünüyordu.
— Belki bir sistem arızasıdır?
— Önce bu seçeneği işaretledik. Ne yazık ki, bilgi birkaç kaynak tarafından doğrulanmaktadır.
— Ama Dmitry hiç evlenmediğini söyledi.
— Bu durumda ya kendisinin sorundan haberi yoktur ya da kasıtlı olarak saklamıştır.
Bu sözler özellikle zor geliyordu.
Ofisten ayrılan Anastasia, otele dönmekten çekinerek uzun süre arabada oturdu.
Düşünceler karıştı.
Daha önce önem vermediği küçük şeyler birbiri ardına akla geldi.
Garip aramalar.
Geçmiş hakkında konuşmak için isteksizlik.
Çok muğlak bir şekilde bahsettiği business«’de nadir » gezileri.
Daha önce rastgele ayrıntılar gibi görünen şeyler artık birdenbire rahatsız edici bir tablo oluşturdu.
Bir saat sonra nihayet geri döndü.
Dmitry onunla salonda tanıştı.
— Nerede kayıpsınız? Endişelenmeye başladım bile.
Kocasına dikkatle baktı.
Yüzü sabahki gibi sakin kaldı.
Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.
— Konuşmamız gerekiyor.
Gülümseme kayboldu.
— Ne oldu?
— Bugün işte değildim.
Gerildi.
Zar zor farkediliyor.
Ama gördü.
— Nerede?
KAYIT OFİSİNDE —.
Birkaç saniye acı verici derecede uzun sürdü.
— Neden?
— Geçerli bir evliliğiniz olduğu bana bildirildi.
Dmitry’nin rengi soldu.
Ve ona her kelimeden daha fazlasını anlatan da bu tepkiydi.
Sürpriz değil.
Öfke değil.
Şaşkınlık değil.
Korku.
Gerçek korku.
Yavaşça sandalyeye oturdu.
— Nastya…
— Bu doğru mu?
Adam gözlerini kapadı.
Bu kadarı yeterliydi.
Cevabı zaten aldı.