Odada ağır bir sessizlik vardı.
Anastasia içinde bir şeyin tamamen çöktüğünü hissetti.
Güven değil.
Aşk değil.
Yanılsama.
Son iki yıldır yaşadığı yanılsamanın aynısı.
En sevdiği olarak gördüğü adamın hayal ettiğinden tamamen farklı olduğu ortaya çıktı.
Ve en kötüsü belgeler değildi.
Yasal bir hata değil.
Ve tüm hikayelerinin en başından beri yalanlar üzerine kurulu olması.
Anastasia otel odasının penceresinde duruyordu, güneş ışınlarının sıcaklığını ya da ayaklarının altındaki yumuşak halıyı hissetmiyordu. Etraftaki her şey netliğini kaybetmiş gibiydi. Sadece birkaç dakika önce, Dmitry sabah imkansız görünen şeyi sessizce doğruladı.
Başı öne eğik bir sandalyeye oturdu.
— Bir şey söyle, — sonunda söyledi.
Adam avucunu yüzünün üzerinde gezdirdi.
— Her şey göründüğünden çok daha karmaşık.
— Gerçekten mi? — Anastasia acı acı sırıttı. — Çünkü dışarıdan her şey çok basit görünüyor. Zaten başka bir kadınla evliyken benimle evlendin.
Dmitry başını kaldırıp ona baktı.
— Yıllardır onunla yaşamadım.
— Ama hala resmi olarak evli misiniz?
Yavaşça başını salladı.
Bu cevap her türlü bahaneden daha sert geldi.
— Neden bana söylemedin?
— Korkuyordum.
— Tam olarak ne?
— Seni kaybet.
Nastya arkasını döndü.
Garip, ama gözyaşı yoktu.
Şok çok güçlü çıktı.
Her şeyi duymaya hazırdı: Veritabanındaki bir hata, isimlerin eşleşmesi, birinin acımasız şakası. Ama onun önünde gerçeği itiraf eden bir adam oturuyordu.
— Bana ne zaman söyleyecektin?
Dmitry uzun süre sessiz kaldı.
— Düğünden önce her şeyi ayarlamak istedim.
— Aranıyor mu?
— Evet.
— Ama bunu resmileştirmedi.
— Vakti yoktu.
Keskin bir şekilde arkasını döndü.
— İlişkimizin iki yılında başaramadık mı?
Hiçbir şeye cevap vermedi.
Ve bu sessizlikte cevap her kelimeden daha yüksek geliyordu.
Anastasia yavaşça karşısına oturdu.
— O kim?
— Bir zamanlar birlikte yaşadığım kadın.
— Adı.
— Marina.
— Şimdi nerede?
— Kesin olarak bilmiyorum.
Nastya kaşlarını çattı.
— Resmi eşinizin nerede olduğunu nasıl bilemezsiniz?
Dmitry ağır bir şekilde iç çekti.
— Altı yıl önce ayrıldık.
— O zaman neden boşanmadınız?
Adam gergin bir şekilde parmaklarını kenetledi.
— Çünkü her şey çok daha kafa karıştırıcı çıktı.
Yeni açıklamalarının her birinde durum daha da kötüleşti.
— Yani altı yıldır hiçbir şey yapmadın mı?
— Did.
— Tam olarak ne?
— Onu bulmaya çalıştı.
— Ve bulamadınız mı?
— No.
Anastasia içeride yükselen tahriş hissetti.
Çok fazla eksiklik.
Çok az doğrudan cevap.
— Belgeleri göster.
Dmitry başını kaldırdı.
— Hangileri?
— Bu evlilikle ilgili her şey.
Fark edilir derecede gerginleşti.
Bu da onu daha da uyardı.
— Şu anda onlara sahip değilim.
— O zaman gidip onları alalım.
— Şimdi mi?
— Evet. Şu anda.
Tüm konuşma boyunca ilk kez Dmitry’nin kafası karışmış görünüyordu.
Açıkça farklı bir şey bekliyordu.
Gözyaşları.
Histerikler.
Upryokov.
Ama sakin sorular değil.
Bir saat sonra, Nastya ile tanışmadan önce bile sakinlere kiraladığı dairesinin yakınında duruyorlardı.
Anahtarlar hala onda.
Elektrik faturalarını kontrol etme bahanesiyle kiracılardan kendisini birkaç dakikalığına içeri almalarını istedi.
Eski dolapta gerçekten bir klasör vardı.
Dmitry isteksizce çıkardı.
Anastasia belgeleri tam orada açtı.
Evlilik belgesi.
İfadelerin kopyaları.
Bazı eski sertifikalar.
Ama kağıtların arasında başka bir şey daha vardı.
Zarf.
Arada sararmış.
Dmitry’nin soyadı ön tarafta yazıyordu.
Nastya ona baktı.
— Bu nedir?
— Bilmiyorum.
Ama sesi ikna edici gelmiyordu.
Zarfı açtı.
İçinde bir mektup vardı.
Kadınların el yazısıyla kaplı birkaç sayfa.
İlk satırlar onu dondurdu.
«Dima, eğer bu mektubu okumaya karar verirseniz, o zaman yeterli zaman geçmiştir…»
Yukarı baktı.
Dmitry’nin rengi soldu.
Çok güçlü bir şekilde.
— Daha önce okudunuz mu?
Sessiz kaldı.
Ve sonra Anastasia daha fazla okumaya başladı.
Marina hastalık hakkında yazdı.
Tedavi hakkında.
Başka bir şehre taşınma konusunda.
Ona yük olmak istememesi hakkında.
Onu aramamasını istemek konusunda.
Her satırda resim değişti.
Ama bu daha açık bir hale getirmedi.
Mektup bittiğinde Nastya yavaşça çarşafları katladı.
— Ciddi derecede hasta mıydı?
— Evet.
— Bundan haberin var mıydı?
— Daha sonra öğrendim.
— Neden bana söylemedin?
Dmitry bir sandalyeye oturdu.
Görünüşe göre bir sabah birkaç yıl yaşlanmıştı.
— Çünkü utanıyorum.
— Ne için?
— Hiçbir şey yapmadığın için.
Odada yine sessizlik vardı.
Nastya onların hala gerçek gerçeğe ulaşamadıklarını hissediyordu.
Çok fazla şey toplanmadı.
Marina kendi başına gittiyse neden evliliği mahkemeler aracılığıyla feshetmedi?
Eğer onu bulmaya çalıştıysam mektup neden bunca zaman açılmadan yattı?
Eğer gerçekten her şeyi düzeltecekse, neden bir öncekini tamamlamadan yeni bir evlilik kaydettirdi?