Karla’nın dudakları gerildi. “Güvenlik kaygılarımız var. İnsanlar her zaman çekinceleri varmış gibi buraya giriyorlar.”
Lily karıştırdı.
“Baba,” mırıldandı, gözleri hâlâ kapalı. “Henüz odada mıyız?”
Ethan’ın ifadesi anında yumuşadı.
“Neredeyse tatlım.”
Lupita öne çıktı. “Bunları ele alabilirim. Eğer sorun olmazsa ılık süt de getireceğim.”
Lily uykulu bir gözünü açtı ve onu gördü.
“Tavşanım süt alabilir mi?”
Lupita gülümsedi. “Tavşanınız bu gece VIP muamelesi görüyor.”
Otele girdiğinden beri ilk kez Lily gülümsedi.
Minik.
Uykulu.
Gerçek.
Ethan, Robert’a dönüp baktı.
“Hangi protokol, personelinizin bir konuğun ceketi nedeniyle alay etmesine olanak tanır?”
Robert ağzını açtı.
“Hangi protokol, bir çalışanın uygun şekilde kontrol etmeden geçerli bir rezervasyonu reddetmesine olanak tanır?”
Robert kapattı.
“Hangi protokol temizlik çalışanlarının saygıyı hak etmediğini söylüyor?”
Kimse cevap vermedi.
Piyanocu durmuştu.
Barın yakınındaki misafirler bile dinliyordu artık.
Robert, “Bay Vance, bunu dahili olarak halledeceğim diyecek kadar iyileşti.”
“Zaten dahili olarak halletme şansınız vardı.”
Robert’ın yüzü gerildi.
Ethan Lupita’ya döndü.
“Burada ne kadar süredir çalışıyorsunuz?”
“On iki yıl.”
“Bu tür davranışları kaç kez bildirdiniz?”
Lupita Robert’a bir bakış attı.
Bu bakış Ethan’a bir elektronik tablodan daha fazlasını anlatıyordu.
“Birkaç,” dedi.
Robert kaşlarını çattı. “Herhangi bir resmi belgeden haberdar değilim.”
Lupita’nın elleri havluların etrafında sıkıldı.
Ethan, yalanın ayrıntılarını anlamadan önce duydu.
“Robert,” dedi ki, “bu mülk için İK şikayet dosyasını çekin.”
Robert tereddüt etti.
“Şimdi.”
Robert telefonunu çıkardı. Başparmağı ekranda hareket etti. İfadesini tarafsız tutmaya çalıştı ama Ethan, paniği milyar dolarlık gülümsemelerin arkasına saklayan adamlarla pazarlık yapmıştı.
Robert bu konuda iyi değildi.
Yüzünün rengi aktı.
“Ne oldu?” Ethan sordu.
Robert yuttu. “Sistem… yüklenmiyor.”
Ethan bakışlarını tuttu.
Robert tekrar denedi.
Telefonu vızıldadı.
Sonra Patricia’nın masaüstü küçük bir bildirim sesi çıkardı.
Ekranında kırmızı bir mesaj yanıp söndü.
ARŞIV TEMIZLEME TAMAMLANDI.
Patricia’nın nefesi kesildi.
Karla masadan geri çekildi.
Ethan sadece okuyacak kadar öne doğru eğildi.
Robert fısıldadı, “Bu doğru olamaz.”
“Tasfiyeyi kimin hesabı başlattı?” Ethan sordu.
Robert kendi mezarının kazılmasını izleyen bir adama benziyordu.
“Mine.”
Lobi hareketsiz kaldı.
Robert iki elini birden kaldırdı. “Girişim açık bırakılmış olmalı. Birisi kullanmış. Bu sistem yoğun vardiyalar sırasında paylaşılmaktadır.”
Ethan’ın gözleri sertleşti.
“Yani ya ben burada dururken şikayetleri sildiniz, ” dedi, “ya da gizli çalışan dosyalarını gecelik dokuz yüz dolar talep eden bir otelde teminatsız bıraktınız.”
Robert’ın cevabı yoktu.
Patricia ağlamaya başladı.
Sanki acil durumlar için gözyaşlarını hazır tutuyormuş gibi hızlı, çok hızlı geldi.
“Çocuklarım var,” dedi. “Bir yanlış anlaşılma yüzünden bu işi kaybedemem.”
Ethan, Lily’nin omzunda uyumasına baktı.
Sonra Patricia’ya döndüm.
“Çocuk sahibi olmak size bu gece başka bir ebeveyni küçük düşürme hakkı vermedi.”
Patricia ağzını kapattı.
Karla mırıldandı, “Bu delilik.”
“Hayır,” Lupita dedi.
Herkes ona döndü.
Havluları dikkatli elleriyle yan masaya koydu.
“Burası Salı.”
Kelimeler küçüktü.
Ama derin kesiyorlar.
Ethan ona baktı.
“Ne demek?”
Lupita önlüğünün cebine uzandı ve ekranı çatlak eski bir telefonu çıkardı. Köşe bantlanmıştı. Kasanın üzerinde solmuş bir ayçiçeği etiketi vardı.
“Oğlum bana imzaladığım her şeyi fotoğraflamamı söyledi,” dedi. “Yönetim bir keresinde izin formumun hiçbir zaman var olmadığını iddia ettikten sonra.”
Robert’ın sesi keskinleşti. “Lupita, şirket belgeleri gizlidir.”
“Çalışanların şikayetleri de öyle,” dedi. “Ancak insanlar dosyaladıktan sonra ortadan kaybolmaya devam etti.”
Ethan göğsüne öfkeden daha ağır bir şeyin yerleştiğini hissetti.
Utanç verici.
Patricia için değil.
Karla için değil.
Robert için bile değil.
Kendisi için.
Çünkü şirketinin içinde bir yerlerde sadık bir kadın, hayatta kalabilmek için gerçeğin çatlak bir telefonda saklanması gerektiğini öğrenmişti.
Lupita kilidini açtı.
Elleri titredi ama sesi titremedi.
“Tarihli şikayetler var,” dedi. “İmzalı notlar. E-postalar. İnsanlar taciz bildirdikten sonra program değişikliklerinin fotoğrafları. Misafir ifadeleri. Bay Ellison’ın odasının reddedildiği geceye ait bir video, çünkü personel kredi kartının sahte göründüğünü söyledi.”
Patricia fısıldadı, “Stop.”
Lupita ona baktı.
“No.”
Söz yüksek değildi.
Olmasına gerek yoktu.
Ethan bir kez başını salladı.
“Her şeyi kişisel e-postama gönderin.”
Robert öne çıktı. “Bay Vance, resmi olmayan belgeleri kabul etmeden önce yavaşlamamızı şiddetle tavsiye ederim.”