Huzurevinde çalışmaya başladığımda, bir sakinin hayatımı sonsuza dek değiştireceğini hiç beklemiyordum. O zamanlar ona yardım ettiğimi sanıyordum ama kendine ait bir planı olduğuna dair hiçbir fikrim yoktu.
Küçük huzurevi limon cilası ve eski kitaplardan kokuyordu ve orada bir yıl düzenli olarak çalıştıktan sonra burayı hâlâ yaşadığım çoğu yerden daha misafirperver buldum. Koruyucu ailede büyümek size küçük nezaketleri fark etmeyi öğretir ve orada bunlardan bolca vardı.
Gloria dışında bölge sakinleri ilk başta beni çoğunlukla görmezden geldi.
Gloria 82 yaşındaydı, şıktı, inatçıydı ve bir şekilde etrafındaki herkesi her zaman gülümsetiyordu.
Yine de daha misafirperver buldum.
Kahvaltı tepsisini ilk getirdiğimde «Yenisin» dedi. «Ama bu şekilde hareket etmiyorsun. Hayatın boyunca tepsi taşıdın, değil mi?»
Güldüm. «Böyle bir şey. Ben Daniel. Tanıştığımıza memnun oldum Gloria.»
«Seninle tanışmak da çok güzel. Bir dakika oturun. Bana kendinden bahset.»
Yıllardır kimse bana bunu sormamıştı.
«Böyle bir şey.»
***
O sabahtan sonra rutin oldu. Her gün konuştuğu kişi oldum. Yolun bir yerinde kendini hasta gibi hissetmeyi bıraktı ve kendini aileden biri gibi hissetmeye başladı.
Vardiyamdan sonra Gloria’ya çay getirirdim, o da bana çiftlikte büyümek, merhum kocası ve radyo doğru şarkıyı çaldığında insanların mutfaklarda dans etme şekli hakkında hikayeler anlatırdı.
Aile ziyaretinden hiç bahsetmedi çünkü diğer sakinlerin aksine kimse bunu yapmadı.
Rutin oldu.
Gloria bir akşam bana çayını normalden daha yavaş karıştırarak «Bir zamanlar bir yeğenim vardı» dedi. «Marcus. Yakın zamanda ayrılmadığımı anlayınca ziyaret etmeyi bıraktı. Ama gittiğimi duyduğu anda geri gelecek. İnsanlar böyledir Daniel. Öğreneceksin.»
«Bu konuda acı görünmüyorsun» dedim.
«Acı, yaşamayı reddettiğim bir evdir.»
«Bir zamanlar bir yeğenim vardı.»
***
Gloria hakkında çözemediğim tek şey çantaydı. Köşeleri yıpranmış, eski, soluk kanvas bir hastane çantasıydı ve onu her yere taşıyordu.
Eğer bir hemşire komodininde yer açmak için onu hareket ettirmeye çalışsaydı Gloria kibarca uzanıp hemen geri götürürdü.
«Bu çanta önemli mi?» Bir kere sordum.
«Benim için önemli olan her şey onun içindedir.»
«Görebilir miyim?»
Onu her yere taşıdı.
Yaşlı kadın, insanların söylemeden hayır dedikleri gibi gülümsedi.
«Bir gün belki.»
Bıraktım gitsin. Herkesin dünyanın özel bir köşesine girmesine izin veriliyor.
Bazen onu üstte sakladığı küçük bir fotoğrafın kenarlarından içeri girerken yakalardım, sonra izlediğimi fark ettiğinde çantayı hızla kapatırdım.
Bıraktım gitsin.
***
Evdeki en yakın arkadaşım olacak başka bir hademe olan Sarah, dinlenme odasındayken ilişkimiz hakkında benimle dalga geçti.
«Gloria’nın temelde seni evlat edindiğini biliyorsun, değil mi?» Sarah söyledi. «Komik. Sen işe alınmadan hemen önce transfer oldu. Neredeyse bekliyormuş gibi.»
«O sadece yalnız.»
«Daniel, odaya girdiğinde yanıyor. O kadın güneşin cebinden doğduğunu sanıyor!»
Buna ne diyeceğimi bilemedim. Birinin en sevdiği şey olmaya alışık değildim.
İlişkimiz hakkında benimle dalga geçti.
***
Sonra, birkaç hafta sonra, rutin bir kontrol sırasında Gloria’nın ellerinin normalden daha fazla titrediğini fark ettim. Rengi doğru değildi ve nefes almasında benim de fark ettiğim bir çıngırak vardı.
Beni onu izlerken yakaladı ve başka tarafa bakmak yerine eski çantayı göğsüne yaklaştırdı.
***
O sabahtan üç hafta sonra ambulans Gloria için geldi. Yanımda çantasıyla birlikte bindim çünkü arayacak başka kimse yoktu.
Rengi doğru değildi.
***
Hastanede kaldığı süre boyunca bir öğleden sonra yanındaki yatağını okşadı. İnce battaniyenin altında daha küçük görünüyordu ama gözleri her zamanki gibi keskindi.
«Otur Daniel. Sana sormam gereken bir şey var.»
Oturdum. Eli benimkini buldu, her şeye rağmen sıcak ve sabitti.
«Son bir dileğim var» dedi sessizce, gözlerimin içine bakarak. «Bunun kulağa tuhaf geldiğini biliyorum ama fazla zamanım kalmadı. Onca yılımı yalnız geçirdim ve kocamı arayacak birisinin olmadığını bilerek bu dünyadan ayrılmak istemiyorum. Benimle evlenir misin?»
«Sana soracaklarım var.»
Ona baktım ve üzgün bir şekilde gülümsedi.
Kalp monitörü bipleyip duruyordu. Tam bir dakika gibi gelen bir süre boyunca aramızdaki tek ses buydu.
«Gloria…»
Yaşlı kadın «Şimdi cevap verme» dedi. «Eve git. Üzerinde uyu. Ama lütfen hayır deme çünkü insanların ne düşüneceği konusunda endişeleniyorsun.»
Sorun buydu. Tabii, tam da endişelendiğim şey buydu.
«Şimdi cevap verme.»
***
O gece uyumadım. Güneş doğana kadar yatakta dönüp durdum, sonra doğruca huzurevine gittim ve Sarah’yı dinlenme odasına çektim.
«Sana bir şey söylemem gerekiyor ve gülme.»
Arkadaşım kahvesini bıraktı.
«Daniel, berbat görünüyorsun.»
«Gloria onunla evlenmemi istedi.»
O gece uyumadım.
Sarah bir saniye gülmedi, gözünü kırpmadı.