“Ne kadar boş alanınız var?”
İşte o gün Sharon’ın “Cumartesi Çalışma Masası” fikri doğdu.
Bu girişim bir hibe desteğiyle başlamadı.
Büyük bir duyuruyla ya da gösterişli bir açılışla da ortaya çıkmadı.
“Ne kadar boş alanınız var?” sorusuyla başladı.
Bir yemek odası, bir misafir odası ve akıllı kızların hayallerini, kendi kontrollerinde olmayan paranın sınırlarına göre küçültmelerini izlemekten bıkmış birkaç kadının dayanışmasıyla büyümeye başladı.
Bayan Patel de yanına iki öğretmen arkadaşını alarak bize katıldı.
Tekrarları azaltıp akışı sıkılaştırİtalya bölümünü daha vurucu yap
Haber, okul bölgesine herkesin beklediğinden çok daha hızlı yayıldı. Daha ilk haftanın sonunda, daha önce hiç tanışmadığım insanlar bizi aramaya başlamıştı.
Sharon’ın mühendislik okumak istediğini duyan yerel bir elektrikçi, bize katlanabilir bir çalışma masası hediye etti.
Küçük bir kitapçının sahibi, sınavlara hazırlık kitaplarıyla birlikte üç kutu dolusu defter gönderdi.
Haber, okul bölgesine tahmin ettiğimizden çok daha hızlı yayılmıştı.
Yan sokakta yaşayan Mindy, artık kullanmadığı eski dizüstü bilgisayarını bize verdi.
Ardından başka bir komşumuz geldi ve iki bilgisayar daha getirdi.
İlk değişen yer, Carol’ın misafir odası oldu.
Eşyalarını dikkatlice toplayıp üzerlerine etiket yapıştırdığım plastik kutulara yerleştirdim. Sonra hepsini düzenli bir şekilde garaja taşıdım. Hiçbir eşyasına zarar vermedim, hiçbir şeyi çöpe atmadım.
Carol’ın makyaj masası artık bir bilgisayar çalışma masasıydı.
İlk değişen yer, Carol’ın misafir odası olmuştu.
Eskiden televizyonunun durduğu rafta artık üniversite katalogları sıralanıyordu.
Carol’ın tatil fotoğraflarını çerçeveletip astığı duvarı ise burs başvurularının son teslim tarihlerini gösteren bir takvim kaplamıştı.
Odanın köşesinde, uçları özenle açılmış kalemlerle dolu bir kavanoz duruyordu. Yanındaki küçük tabelaya Sharon kendi el yazısıyla şu sözleri yazmıştı:
İhtiyacın olanı al. Yapabildiğin kadarını geri ver.
Yemek odası ise bir planlama ve organizasyon merkezine dönüşmüştü.
Eskiden televizyonunun bulunduğu rafta artık üniversitelerin tanıtım katalogları duruyordu.
Kadın girişimciler cumartesi günleri gelip kızlarla deneyimlerini paylaşmayı kabul ettiler.
Emekli bir muhasebeci, onlara finansal okuryazarlık dersleri vermeyi teklif etti.
Bir hemşire, iki yıllık eğitim veren yerel yüksekokullardaki programların nasıl işlediğini anlatmak için gönüllü oldu.
Denise adında bir kadın tamirci, uçak motorlarını onarırken çekilmiş fotoğraflarını yanında getirdi. Kızlara bakarak şöyle dedi:
“Hayal güçleri tükendi diye kimsenin sizin seçeneklerinizi azaltmasına asla izin vermeyin.”
Kadın girişimciler de her cumartesi gelip kızlara rehberlik etmeye başladı.
Evimiz bir gecede sihirli bir şekilde değişmedi.
Değişim gürültülü, dağınık ve yorucuydu.
Masalar yerde sürükleniyor, sandalyeler sürekli yer değiştiriyordu.
Yazıcı durmadan kâğıt sıkıştırıyordu.
Bağışlanan dizüstü bilgisayarlardan biri ancak şarj kablosu belli bir açıyla tutulduğunda çalışıyordu.
Fazladan sandalyeleri nereye koyacağımız konusunda bile tartışıyorduk.
Evimiz bir anda kusursuz bir yere dönüşmemişti.
İlk kurabiye tepsisini de fırında yakmayı başardık.
Ama daha ilk cumartesi günü yemek masamızın etrafında on bir kız oturmuş, burs ve eğitim başvurularını dolduruyordu.
Bir sonraki cumartesi bu sayı on dokuza çıktı.
Sharon yeniden gülmeye başladı.
Bu, yetişkinler onu teselli etmeye çalışırken yüzüne yerleştirdiği o nazik ve ölçülü gülümseme değildi.
Bu kez kendi kahkahasıydı.
Önce burnundan küçük bir ses çıkararak başlayan, ardından ağzını eliyle kapatmasına neden olan o içten, gerçek kahkaha…
Ancak daha ilk cumartesi günü yemek masamızın etrafında on bir kız oturmuş, başvuru formlarını dolduruyordu.
Greg’in eve döndüğü sabaha gelindiğinde ise programa kayıt yaptıran kızların sayısı yirmi üçe ulaşmıştı.
Greg, evin ortasında öylece duruyor, bakışlarını beyaz tahtadan dizüstü bilgisayarlara, oradan da koridordaki kutulara çeviriyordu. Gördüklerine bir türlü anlam veremiyordu.
İlk kendine gelen Carol oldu.
Kararlı adımlarla misafir odasına doğru yürüdü.
Ancak kapının eşiğine geldiğinde aniden durdu.
İlk toparlanan yine Carol olmuştu.
İki kız, onun eskiden makyaj masasını kullandığı yerde oturmuş, üniversite başvuruları için yazdıkları kompozisyonları karşılaştırıyordu. Gönüllü olarak yardımcı olan bir öğretmen ise pencerenin yanında durmuş, öğrencilere referans mektubu isterken neden kendilerini suçlu hissetmemeleri gerektiğini anlatıyordu.
Carol dönüp bana baktı.
“Eşyalarım nerede?”
“Güvendeler.”
“Burası benim odam!”
Bakışlarımı onun üzerinden geçirip odadaki kızlara çevirdim.
“Hayır. Burası misafir odasıydı.”
“Eşyalarım nerede?” diye yeniden sordu.
Ağzını açtı, ancak havaalanından buraya gelene kadar kafasında hazırladığı tartışmayı başlatmasına fırsat vermeden sözünü kestim.