Için istemişti ailemiz.
Peki neden bir ayını oradan ayrılmaya hazırlanarak geçirmişti?
“Özellikle bizi istedi?”
O akşam, neredeyse ona sormamaya karar verecektim.
Sonra bavulunu tekrar gördüm.
Beni rahatsız eden Jace’in bizden bir şeyler saklamış olması değildi.
Görünüşe göre buraya gelmek istemişti ve sonra her gününü sanki onu gönderebilirmişiz gibi davranarak geçirmişti.
O iki şey birbirine uymuyordu.
Neredeyse ona sormamaya karar verecektim.
Henüz değil.
Anlamam gerekiyordu.
Josie akşam yemeğini bitirdikten sonra elinde bir boyama kitabıyla kanepeye tırmandı.
Daniel «Hey, bir dakika konuşabilir miyiz?» dediğinde Jace tabağını duruluyordu
Jace dondu.
Küçücüktü ama gördüm.
«Hey, bir dakika konuşabilir miyiz?»
Bunca zaman sonra tüm vücudu kötü haberlere hazırlandı.
«Neyle ilgili?»
«Fena bir şey değil.»
Gözleri Josie’ye doğru kaydı.
Onun için ne kadar hızlı kontrol ettiğinden nefret ediyordum.
Tüm vücudu kötü haberlere hazırlandı.
Masaya oturduk.
Ona Marlene’in aradığını söyledim.
İfadesi hemen değişti.
«Ah.»
“Garip bir şey söyledi,” ona söyledim. “Bizi neden seçtiğinizi bize söyleyip söylemediğinizi sordu.”
Jace aşağıya baktı.
“Garip bir şey söyledi,”
“Rebecca, ona ailemizi istediğini söyleyen kişinin sen olduğunu söyledi.”
“yaptım.”
“Bize nedenini söyler misiniz?”
Josie’nin boyadığı oturma odasına baktı.
“Çünkü Josie seni seçti.”
Hayal ettiğim tüm cevaplar arasında bu onlardan biri değildi.
“Çünkü Josie seni seçti.”
Belime zar zor ulaşan kişi odadaki en büyük kararı vermişti anlaşılan.
“Josie mi? Ama o dört.”
Jace başparmağını masanın kenarına sürttü.
“Kesinlikle. Küçük olduğu için kimse onu önemli konularda dinlemiyor. Hangi oyuncağı veya hangi renk bardağı istediğini soruyorlar, ancak gerçek bir şey olduğunda, yetişkinler onun için karar veriyor.”
«Kimse onu önemli konularda dinlemiyor.»
Tekrar kız kardeşine baktı.
“Josie bana sizi istediğini söylediğinde Rebecca’nın dinlemesini sağladım.”
Birden, bu tam olarak Jace’e benzedi.
Bir ayını zar zor kendisi için bir şey isteyerek geçirmişti.
Ama Josie bir şey istediğinde bir yetişkinin onu duymasını sağlamıştı.
Adını duymuş olmalı çünkü Josie başını kaldırdı.
Birden, bu tam olarak Jace’e benzedi.
“Ne?”
Jace ona işaret etti.
Koşarak geldi ve aramıza sıkıştı.
“Jace bizi seçtiğini söylüyor,” dedim.
Sanki bu çok açıkmış gibi başını salladı.
“Neden?”
Jace ona işaret etti.
Josie kardeşini işaret etti.
“Onunla konuştun.”
Neredeyse gülümseyecektim.
“Bu kadar mıydı?”
Josie bana bariz bir şeyi kaçırıyormuşum gibi kaşlarını çattı.
“Herkes benimle konuşuyor,” dedi. “Benimle oynuyorlar ve bana atıştırmalıklar veriyorlar. Ama Jace’le konuşmuyorlar. Onun hakkında konuşuyorlar.”
Belli bir şeyi kaçırıyordum.
Jace masaya baktı.
“Ne diyorlar?” Ben sordum.
“Kötü olup olmadığını soruyorlar. Eğer sinirlenirse. Başka bir yerde kalabilirse.”
Jace’in çenesi gerildi.
“Bir bayan beni istediğini söyledi ama evi Jace.” için çok küçüktü
“Ne diyorlar?”
“Bundan sonra Josie artık onunla konuşmayacaktı dedi Jace sessizce.
Josie omuz silkti.
“Kardeşimi istemedi.”
Sesindeki kesinliğin çocukça bir yanı yoktu.
Josie kardeşine yaslandı.
“Böylece insanların bana iyi davranıp davranmadıklarını umursamayı bıraktım.”
Sesindeki kesinliğin çocukça bir yanı yoktu.
Daniel yuttu. “Neyi önemsedin?”
“Ona iyi davransalardı.”
Bana baktı.
“Akşam yemeği için ne istediğini sordun.”
Sonra Daniel’da.
“Onunla basketbol konuştun.”
“Neyi önemsedin?”
Ona ne yemek istediğini sorduğumda Jace’in ne kadar şaşırdığını hatırladım.
Ve Josie’nin bizi izlediğini hatırladım.
Josie iki kolunu da beline doladı.
“Herkes beni istedi,” dedi.
Sonra başını kaldırıp bize baktı.
“Ama ben sadece onu aynı derecede isteyen birini istedim.”
Ve Josie’nin bizi izlediğini hatırladım.
Bir an kimse konuşmadı.
Sonra Jace’e baktım.
Hala anlamadığım bir şey vardı.
“Josie bizi seçtiyse ve sen Rebecca’ya evet dediysen… neden paketini açmadın?”
Jace kıpırdamadan gitti.
Hala anlamadığım bir şey vardı.
“Çünkü insanlar fikirlerini değiştirirler.”
Daniel öne doğru eğildi. “.”’e gitmiyorduk
“Bunu artık biliyorsun.”
Bu onu durdurdu.
Jace aşağıya baktı.
“İnsanlar ilk başta onu her zaman isterler. Bazen benimle de uğraşabileceklerini düşünüyorlar. Sonra orada olmamdan bıktılar.”
“Çünkü insanlar fikirlerini değiştirirler.”
Boğazım gerildi.
“Bu yüzden bekleyeceğimi düşündüm.”
“Ne için?”
Sonunda bana baktı.
“Beni artık istemediğine karar verdiğin an için.”
En kötüsü de ne kadar sakin söylediği.
“Bu yüzden bekleyeceğimi düşündüm.”
Bizi suçlamıyordu.
Kendini neye hazırladığını anlatıyordu.
Ve bir anda paketlenmiş çantalar bir kaçış planına benzemedi.
Zırh gibi görünüyorlardı.