Ona asla fikrimizi değiştirmeyeceğimize söz vermek istedim.
Ama yetişkinlerden yeterince söz duyduğundan şüpheleniyordum.
Ve bir anda paketlenmiş çantalar bir kaçış planına benzemedi.
Ben de koridora doğru başımı salladım.
“Odanızdaki şifonyeri biliyor musunuz?”
Bana baktı. “Evet.”
“Orada biri yaşadığı için aldım. Dolap da.”
Ağzı sıkıldı.
“Ama şimdi anladım. Ne zaman hazır olursan, paketini açabilirsin,” dedim.
Ben de koridora doğru başımı salladım.
Cevap vermedi.
Ve ertesi sabah çantalar hâlâ tam olarak oldukları yerdeydi.
Ondan sonraki sabah da öyleydiler.
Kendime kontrol etmeyi bıraktırdım.
Eğer paketi açmak bir şey ifade edecekse bu onun kararı olmalıydı.
***
Bir hafta sonra Jace’in yatak odasının önünden geçip durdum.
Eğer paketi açmak bir şey ifade edecekse bu onun kararı olmalıydı.
Spor çantaları boştu.
Biri dolaba katlanmıştı. Kitapları raftaydı. Ayakkabılar yatağın altına dağılmıştı ve sandalyesinden kötü bir şekilde bir kapüşonlu asılıydı.
Başkası için burası dağınık bir genç odası gibi görünürdü.
Bana göre bir cevap gibi göründü.
Jace bir kase mısır gevreğiyle arkamda belirdi.
Spor çantaları boştu.
“Ne?”
“Paketini açtın.”
Kulakları kızardı.
“Garipleştirme.”
“Ben.” değilim
“Ağlayacak gibi görünüyorsun.”
Kulakları kızardı.
Yanağımı sildim.
“Git mısır gevreğini ye.”
Gülümsedi ve aşağıya indi.
Geldiğinden beri ilk kez odasında birinin fikrini değiştirmesini bekleyen paketlenmiş bir çanta yoktu.
Yanağımı sildim.