Telefonu yüzüstü bırakmaya ve ona açıkça büyükannenin gelmeyeceğini söylemeye başladı. Emma’nın yavaş yavaş onun yanında rahatlamasına izin veren şey sevgi vaatleri değil tutarlılığıydı.
Diane danışman aracılığıyla üç mektup gönderdi. İlki seçimini savundu, ikincisi stresi suçladı ve üçüncüsü sonunda Emma’nın sandalyeden kalkmasına izin verilmesi gerektiğini itiraf etti.
Emma sadece sonuncusunu okumayı seçti. Cevap vermedi ve hiçbir yetişkin ona sırf özür yazıldı diye büyükannesini affetmesi gerektiğini söylemedi.
Okulda Emma bütün gün pamuklu şapkayı takmayı yavaş yavaş bıraktı. Öğretmeni sınıf arkadaşlarının’ sorularını özel olarak ele aldı ve kimsenin Emma’nın kafasına dokunmaya veya açıklama talep etmeye hakkı olmadığını açıkça belirtti.
Bir öğleden sonra Emma, Rachel’ın banyosunda durdu ve neredeyse bir dakika boyunca aynaya baktı. Yumuşak yeni büyüme düzensiz bölgeleri doldurmaya başlamıştı, ancak yine de ona dokunmaktan kaçınıyordu.
“Yeniden büyüdüğünde Büyükanne neye benzediğini söyleyebilir mi?” diye sordu.
“No.”
“Peki ya babam?”
“Bir fikri olabilir ama bu sizin kararınız.”
Emma yansımasını tekrar inceledi. Daha sonra bir sabah kendi bedeni üzerindeki sahiplenme duygusunu ne kadar yeniden şekillendirdiğini gösteren soruyu sordu.
“‘no’ sayılmadan önce büyüyene kadar beklemem gerekiyor mu?”
Mahkeme kararları Diane’in nereye gittiğini ve Michael’ın nasıl davrandığını kontrol edebiliyordu. Emma’nın “no”’inin gerçekten önemli olduğuna inanmasına yardımcı olmak, saçlarının yeniden uzamasını beklemekten çok daha uzun sürer.
Bölüm 5: Seçtiği İlk Saç Kesimi
Emma’nın sorusu danışmanlığının odak noktası haline geldi. Terapisti, günlük durumlarda “no” deme pratiğine yardımcı oldu, bu nedenle kelime, yetişkinlerin kendilerine uygun olduğunda bir kenara atabilecekleri bir şeymiş gibi gelmiyordu.
Evde, saçlarını fırçalamadan, dokunmadan veya şekillendirmeden önce sormaya başladık. Bazen Emma yardım istiyordu; diğer zamanlarda kimsenin başına yaklaşmasına izin vermek yerine şapkayı seçti.
Her iki seçime de geri adım atılmadan saygı gösterildi. Kontrol duygusunu geri almak, her şeyi tek başına halledebileceğini kanıtlaması gerektiği anlamına gelmiyordu.
Çocuk koruma davası, güvenlik kısıtlamalarının kayıtlara geçmesiyle sonunda kapandı. Diane denetimsiz temastan men edildi ve gelecekteki herhangi bir ziyaret Emma’nın terapideki ilerlemesine ve aile mahkemesinin ebeveynlik planına bağlı olacaktı.
Dramatik bir tutuklama, her şeyi tamamlayan tek bir karar yoktu. Kayıt ne olduğunu gösteriyordu ve bunun bir daha olmayacağından emin olmak yetişkinlere kalmıştı.
Michael bireysel danışmanlık ve ebeveynlik dersine ayak uydurdu. Beni suçlamayı bıraktığında, Diane ile temas kurmama kuralını desteklediğinde ve anında af talep etmeden Emma’nın korkusunu kabul etmeyi öğrendiğinde denetimli ziyaretleri giderek genişledi.
Bir ziyaret sırasında Diane habersizce otoparka geldi. Michael, Emma’dan kendisiyle konuşmasını veya bir özrü kabul etmesini istemedi. O, Emma’yı danışmanın ofisine geri getirdi ve annesine gitmesini söyledi.
Emma pencereden yaptığını görmüş. Tıraştan bu yana ilk kez babası, kimse ona hatırlatmak zorunda kalmadan ipi elinde tutuyordu.
Bu, ilişkileri açısından onun niyetine ilişkin herhangi bir açıklamadan daha önemliydi. Emma onunla kısa öğleden sonraları geçirmeye başladı, ancak gece ziyaretleri çok sonraya kadar geri gelmedi.
Michael’la ilişkim asla aynı şekilde düzelmedi. Evliliğimizin ihtiyaç duyduğu güveni geri kazanmadan bir baba olarak çabasını görebiliyordum.
Sonunda boşandık ve Emma’nın terapisini koruyan, Diane’in temasını sınırlayan ve her iki ebeveynin de Emma’nın vücuduyla ilgili kararlara saygı duymasını gerektiren bir ebeveynlik anlaşması yaptık. Michael hâlâ onun babasıydı ama babası olmak artık sırf sakıncalı olduğu için korkusunu görmezden gelebileceği anlamına gelmiyordu.
Diane uygun kanallardan mektup göndermeye devam etti. Daha sonraki özürleri disiplini savunmayı bıraktı ve Emma’yı sandalyede tutmanın hatalı olduğunu itiraf etti.
Emma terapistinin yardımıyla bir kez cevap yazdı. Henüz ziyaret istemediğini ve bunun değişip değişmeyeceğine kendisinin karar vereceğini söyledi.
Diane yanıt vermedi. Gelecekte herhangi bir ilişki vaat etmese de, bu sınıra saygı duymak yaptığı ilk gerçekten yararlı şeydi.
Aylar geçtikçe Emma’nın saçları yumuşak, düzensiz bir ürüne dönüştü. Okulda şapka takmayı bıraktı ama yine de şeklin “olarak düzeltilmesi yönündeki her öneriyi geri çevirdi.
Yorum istemediği sürece yeni büyümeye güzel dememeyi öğrendim. Görünüşünün başka birinin iyileşme projesi olmasına gerek yoktu.
Olaydan neredeyse bir yıl sonra Emma bir salona gidip gidemeyeceğimizi sordu. Uçların dengesiz olduğunu fark etmişti ve bir profesyonelin tekrar kısa kesmeden neler yapabileceğini görmek istiyordu.
Çocuklarla düzenli olarak çalışan ve Emma’ya dokunmadan önce her adımı açıklamayı kabul eden Marisol adında bir stilist seçtik. Randevuda Marisol bana hangi tarzı istediğimi sormak yerine doğrudan onunla konuştu.