— Bayan Monica, — dedi ki, — annenizin mülkünü elden çıkarmak için geniş bir vekaletname almaya çalıştığınızı belirten noter beyanının bir kopyası elimizde. Açıklamanın ekinde Bayan Morales’in sürekli sanrısal koşullardan muzdarip olduğu iddiası yer alıyor.
Monica’nın rengi soldu.
Arthur bir adım geri çekildi.
—Daha önce başvuruda bulunduğunu bilmiyordum.
Ona baktım.
— Ama bu gazetelerin var olduğunu biliyordunuz.
Başını indirdi.
Julian birden kendi ağırlığını korumayı bırakmış gibi oturdu.
— Anne, az önce tanık olarak imzaladım. Monica bunun senin iyiliğin için olduğunu söyledi.
Güldüm.
Acı bir şekilde.
—Sizin için uygun olduğunda aynı fikirde olmakta her zaman harika oldunuz.
Monica sonunda sesini geri kazandı.
—Ev eski olduğu için satmak istedik! Hiçbir şey anlamıyorsun. Bir gün orada azizlerin ve saksıların arasında tek başına öleceksin!
Oda sessizleşti.
Ona uzun uzun baktım.
Kızıma.
Bir zamanlar kendi okul üniformasını diktiği bir kız için.
Öğrenim masraflarını karşılamak için altın zincir sattığı çocuk için.
Şimdi bana gri saçlı bir engel olarak bakan kadın.
—Hepimiz bir yerlerde öleceğiz Monica. Ama sırf yeni bir dairen olsun diye hayatım boyunca ölmeyeceğim.
Sessiz kaldı.
Avukat onlara belgelere itiraz edileceğini ve yaşlı adam üzerindeki olası mali baskıya ilişkin soruşturma yürütüleceğini söyledi. Hastanede olduğum sürece kimsenin beni bir şey imzalamaya zorlamaya hakkı yok.
Monica öfkeyle çıktı.
Arthur takip etti.
Julian kapının yanında oyalandı.
— Anne…
— No.
— İstedim…
—Bugün değil Julian.
Gözyaşları içinde gitti.
Kazanan gibi hissetmedim.
Sadece inanılmaz yorgun hissettim.
Bazen bir anne kendi çocuklarını hiç dövmek istemez.
Sadece asla kendilerini onlara karşı savunmak zorunda kalacağı bir durumda olmamak istiyor.
Çalışmanın sonuçları bir hafta sonra geldi. Kötü huylu hücreler gerçekten keşfedildi, ancak sürecin sınırlı olduğu ortaya çıktı. Düzenli muayenelerden, ek testlerden ve muhtemelen ileri tedaviden geçmek zorunda kaldım, ancak doktor bunca zamandır ilk kez gülümsedi.
— Kelimenin tam anlamıyla sınırda kalmayı başardık Bayan Morales. Biraz daha beklerdik — konuşma tamamen farklı olurdu.
Bebek bezlerini hatırladım.
Sarı çoraplar.
Bana neler olduğunu anlatmak için aylarca uğraşan kocaman bir göbeği hatırladım.
Vücudum beni aldatmadı.
Yardım çığlığı attı.
yirmi gün sonra eve döndüm.
Socorro beni tavuk çorbası, jöle ve mahallenin yarısı oturma odamda toplandı. Eskiden arkamdan fısıldayan aynı komşular şimdi evimin yakınındaki kaldırımı süpürüyor, gülleri suluyor ve kapıda peçetelere sarılı sıcak tortillalar bırakıyorlardı.
— Bkz. — Socorro dedi. — Ama sonunda yine de birini doğurdun.
Ona anlaşılmaz bir şekilde baktım.
Yara izimi işaret etti.
— Kendime. Yeniden doğdun.
Tam orada, gevşek bir kaftanla, midem bandajlı gözyaşlarına boğuldum.
Çocuklar hemen hayatıma dönmediler.
Monica cevaplamadığım mesajlar gönderdi.
Arthur aradı ve «her şeyin kontrolden çıktığını söyledi».
Julian önce kapıyı çaldı.
Öğle yemeğinden sonra bir torba portakalla, gözleri gözyaşlarından şişmiş ve her zamanki kulaklıksız geldi.
—Beni çabucak affetmeni istemeye gelmedim, — dedi. — Bana artık korkak olmamayı öğretmeni rica etmek istiyorum.
Onu içeri aldım.
Ama bana sarılmadı.
Bir bıçak çıkardı.
—Portakalları soyarak ve dinlemeyi öğrenerek başlayın.
Ve dinledi.
Sonsuza dek değişecek mi bilmiyorum.
Bir akşam kimse farklı biri olmaz.
Ama en azından o gün telefonuna hiç bakmadı.
Arthur daha sonra geldi. İlaç ve özel bir duş sandalyesi getirdi. Mutfakta ağladım — onu affettiğim için değil, sonunda fark ettiğim için: kendi aptallıkları ve açgözlülükleri yüzünden neredeyse beni kaybediyorlardı.
Monica’yı sadece birkaç ay sonra duruşmada gördüm.
Düzgün giyimli, ciddi bir şekilde bir avukatla birlikte geldi. Sadece endişemden hareket ettiğimi anlatmaya çalıştım. Savunmasız olduğumu ve yalnızca mülkümü korumak istediğini söyledi.
Yanımda sarı çorap getirdim.
Konuşma sırası bana geldiğinde onları masaya koydum.
— Hastaydım ve yalnızdım. Cesedin işaret verdiği yerde delilik gördüler. Beni öldüren tümörün büyüdüğü yerde saçma bir göbek gördük. Ve bir insanın hala yaşadığı bir ev yerine, boş emlak gördüler.
Yargıç bana inandı.
Tüm vekaletnameler iptal edildi. Mülkümü korumak için ek önlemler getirildi. Monica’nın, benim kişisel varlığım ve durumumun bağımsız değerlendirmesi olmadan artık benim adıma herhangi bir işlem yapamayacağına dair bir anlaşma imzalaması gerekiyordu.
Hapishane değildi.
Ve dizideki gibi muhteşem bir ceza değil.
Daha iyiymiş.
O durduruldu.
Kapı sonunda hırslarına çarptı.
Zamanla kendi isteğimi kendim yaptım.
Evi çocuklara bırakmamaya karar verdim. En azından bu şüphe kalbimde yaşarken.
Ölümümden sonra bölgemizdeki yaşlı kadınlara yardım etmek için burada bir gündüz merkezi açılsın diye özel bir fon aracılığıyla yayınladım.