Acı çekenler için, ama kimse onlara inanmıyor.
Şöyle diyenler için: «Me»’de bir sorun var, — ve yanıt olarak sadece kahkahalar duyun.
Adını «Yellow Socks» koydum.
Socorro, bir anaokulunun ismine benzediğini söyledi.
—Çok daha iyi» diye yanıtladım. — Yaşlılık çağındaki çoğumuz, sanki yeni doğmuşuz gibi, kendimize nasıl bakacağımızı yeniden öğrenmek zorunda kalıyoruz.
Birkaç ay sonra Kutsal Hafta boyunca Socorro ve ben yavaşça dağa tırmandık.
En tepeye ulaşamadık.
Hala çabuk yoruluyordum.
Ama orada durduk ve insanların geçişini izledik: dondurma satıcıları, meyveli buzlu çocuklar ailelerHer yıl olduğu gibi geleneklerini takip eden, inanç, sıcaklık ve yorgunluğu sokaklarda taşıyan .
Elbisenin altındaki yara izine dokundum.
Kocaman göbek artık yoktu.
«miracle» yoktu.
Bir iz kaldı.
Uyarı.
Ve ikinci bir şans.
O gün bahçem için küçük bir buket gül aldım. Bir dükkanın önünden geçerken, kalbimin altında bir çocuk taşıdığıma inandığımda satın aldığımla hemen hemen aynı olan bir paket bebek bezi gördüm.
Bu sefer beni pek incitmedi.
Gülümsedim.
Çünkü sonunda fark ettim: bunca ay boyunca içimde gerçekten bir şey doğdu.
Çocuk değil.
Deli değil.
Yeni Larisa.
Artık yalnızlığı kaderle karıştırmayan bir kadın.
Çok geç kalmış ama yine de anlayan bir kadın: beden konuşabilir, çocuklar da ihanet edebilir ve anne onlara kendi hayatının anahtarlarını vermeden onları sevmeye devam edebilir.
Akşam karanlığında eve döndüm.
Çiçekler sulandı.
Aynı beşik hâlâ pencerenin yanında duruyordu.
Atmadım.
Bunun yerine fesleğen, nane, sardunya ve küçük begonvilleri toprakla doldurdu ve oraya dikti, ancak inatla ölmeyi reddetti.
Her sabah ona bakıyorum ve gerçeği hatırlıyorum.
Midemde bebek yoktu.
Orada saklanan ve sonuçta hayatımı kurtaran bir çığlık vardı.
Ve çocuklarım artık kapıma geldiğinde, onlara neyin — sevgi veya fayda getirdiğini artık anlamaya çalışmıyorum.
Sadece kendim istediğim zaman açıyorum.
Çünkü bu ev hala bana ait.
Tıpkı kendi hayatım gibi.