— «Artık bir emekliyle yaşayamam» dedi Igor koridorda ceketini bağlayarak.
Valizi kapının yanında duruyordu zaten. Ben işteyken eşyalarını önceden topladı. Ve neredeyse otuz yıldır çay içtiği kenarında küçük bir çip bulunan en sevdiği kupa —’i ellerimde tutuyordum.
Elim ürkmedi bile.
— Igor, sen ve ben aynı yaştayız. İkimiz de elli beşiz.
— İşte bu.
Bana dönmedi bile. Hayatının çoğunu birlikte yaşadığı kadına değil de koridordaki askısına hitap ediyormuş gibi konuşuyordu.
—Ve hala yaşamak istiyorum. Her akşam televizyon karşısında oturup bacaklarımı battaniyeyle örtmek istemiyorum.
Kupayı dikkatlice rafa geri yerleştirdim, ağaca vurmamaya çalıştım.
—Ne kadar zaman önce beni bu şekilde düşünmeye başladın? — diye sordum.
Ses şaşırtıcı derecede sakin geliyordu. Benim beklediğimden çok daha sakin.
—Bir hayatımız olduğunu anladığı andan itibaren, — sonunda gözümün içine baktı. — Marina, anlamaya çalış. Seni hiçbir şeyle suçlamıyorum. Sadece senin yanında kendimi zaten emekli gibi hissediyorum. Ve hala normal yaşamak istiyorum.
Kapı neredeyse sessizce arkasından kapandı.
Sahne yok. Büyük veda yok.
Sanki sadece ekmek almak için dışarı çıkmış ve otuz yılımızın üzerini çizmemiş gibiydi evlilik.
İlk birkaç hafta çiçek stüdyoma her zamankinden daha erken geldim ve çok daha geç ayrıldım.
İş beni kurtardı.
Çiçekler kimin kimi terk ettiğini, kimin kimi boşadığını umursamaz. Suya, bakıma ve doğru ışığa ihtiyaçları var.
Dört ay sonra Igor tarafsız bölgedeki bir kafede buluşmayı teklif etti.
Kızımızı Christina ile tanıştıracaktı. Zaten benimle aynı zamanda —, boşanma belgelerini de imzalamam gerekiyordu.
Christina yirmi dokuz yaşındaydı.
Arada sırada menüyü karıştırıyor, gözlerini neredeyse hiç kaldırmıyor, sanki sayfalar arasında son derece önemli bir şey olabilirmiş gibi kısa sinir hareketleri yapıyordu.
Igor ona sanki bizzat bir petrol sahası keşfetmiş gibi baktı.
— Marina, anlamalısın, — o gün bana açıkladı. — Bu kesinlikle yaşla ilgili değil. Sadece senin yanında bana çoktan emekli olmuşum gibi geldi. Ve onun yanında kendimi yeniden otuz yaşında hissediyorum.
İmzaladım.
Otuz yıllık evlilik, üç kağıda dört kalem darbesine sığar.
Ve onlardan yaklaşık bir ay önce düğünler christina kendisi beklenmedik bir şekilde beni aradı.
— Marina Viktorovna, şehrin en iyi etkinlik tasarım stüdyosuna sahip olduğunuzu duydum. Kızlar ve ben şimdi bizimkileri süsleyebilecek bir insan arıyoruz düğün igor ile. Belki eski hafızanızdan tabiri caizse bize yardım etmeyi kabul edebilirsiniz?
Kibarca, biraz sevindirici konuştu. Bu, bir iyilik isteyeceklerini çok iyi anlayan insanların genellikle konuştuğu tondur.
Telefonum elimde durup etrafıma baktım.
On beş yıl boyunca bu stüdyoyu kurdum.
Raflar.
Vazo koleksiyonu.
İstemci veritabanı.
İtibar.
Bütün bunlar yavaş yavaş, yavaş yavaş ortaya çıktı.
Ve kimse bana tabağın üzerinde hazır bir hayat getirmedi.
On beş yıl — sadece özgeçmişteki bir satır değil.
Bunlar binlerce sipariş, diğer insanların düğünlerinden ve tatillerinden önceki yüzlerce uykusuz gece ve müşterileri asla hayal kırıklığına uğratmama konusundaki itibardır.
Bir kamyon caddeden aşağı doğru gitti.
Penceredeki cam hafifçe titredi.
Zaten konuşmayı bitirmek istiyordum.
Ama bunun yerine şunu sordu:
—Hangi bütçeyi bekliyorsunuz?
— Peki… Igor sonuçta tamamen yabancı olmadığımızı söyledi. Belki kırk bin?
İstediği tasarımın piyasa değeri yaklaşık doksan beş bindi.
Bu tür fiyatları çarpım tablosundan daha iyi biliyordum çünkü yıllarca her tahmini kendim hesapladım.
Kırk bin bir anlama geliyordu: Düğünlerini zararına yapardım.
Ve tüm bunlar, daha sonra Igor’un ortak arkadaşlarımıza eski karısının ne kadar önemsiz ve kinci olduğunu söylememesi için.
— Tamam, — dedim. — Kırkta yapacağım.
Şimdi bile neden kabul ettiğimi gerçekten açıklayamıyorum.
Sadece reddedebilirdim.
Bahane yok.
Açıklama yok.
Muhtemelen otuz yıllık rahat olma alışkanlığı birkaç ayda ortadan kalkmaz.
Ya da belki ben de kocamın zaten yaşlı, emekli bir kadına dönüştüğüme karar verdiği kadına daha yakından bakmak istedim.
Christina oldukça hoş çıktı.
Belki biraz yüzeysel ama genel olarak oldukça sevimli.
Şakayıkları sordu, masa örtülerinin gölgesini dikkatlice seçti ve bir konuşmada bana üç kez teşekkür etti.
Otuz kadar misafir vardı.
Bütün çiçek aranjmanlarını kendim yarattım.
İnsanlar bütün akşamı tasarımı överek geçirdiler, hatta bunu ortaya atan kadının —’nin damadın eski karısı olduğundan bile şüphelenmediler.
Düğün günlerinde sabahın erken saatlerinden itibaren çalıştım.
Çiçek yerleştirdim.
Kasetleri düzelttim.
tören kemerinin klimadan gelen hava akışıyla sallanmadığını kontrol ettim.
Eller alışkanlıkla tanıdık işler yapıyordu ve bilinç, olup bitenlerden ayrı bir yerde görünüyordu.
Igor, sonunda emin olan bir adamın yüzündeki ifadeyle bütün gün yanımdan geçti: şimdi hayatındaki her şeyi doğru yaptı.