«Bir dahaki sefere hiç olmadı» dedim. «Bana Aurora ile zar zor konuştuğunu söyledi.»
«Bize haneler arasında barışı koruduğunu söyledi.»
«Barış?» Sesim çatladı. «Oğlum umursamıyormuş gibi davranmayı öğrendi çünkü istemek çok acı veriyor. Tuttuğu huzur budur.»
«Claire, sana yemin ederim, Sophie ve Caleb’i seviyoruz. Bunun senin seçimin olduğunu düşündük.»
«Bu asla benim seçimim değildi.»
«Bir dahaki sefere asla olmadı.»
«Seni kendim aramalıydım» dedi. «Oğlumun bana başka bir kadının kalbini açıklamasına izin verdim ve bu benim hatamdı.»
Linda bir nefes aldı. «Buraya gel hayatım.»
«Ne?»
«Sophie ve Caleb’i sahildeki eve getirin. Bunun bizzat söylenmesi gerekiyor.»
***
On bir yıl boyunca evde kalmıştım çünkü ortaya çıkmanın çocuklarımı küçük düşüreceğini düşünüyordum.
«Buraya gel hayatım.»
Artık gerçeği biliyordum. Aranıyorlardı.
Babaları onları ayrı tutmuştu çünkü ayrı insanlara yalan söylemek daha kolaydı.
Linda’ya «Orada olacağım» dedim.
Kapattım ve arkamı döndüm.
Sophie yanaklarını sildi. «Yani hepsi yalan mıydı?»
«Evet.»
Caleb mutfağa geri geldi. «Ne oldu?»
Sophie ona baktı. «Baba yalan söyledi.»
Aranıyorlardı.
Caleb bana baktı. «Büyükanne ve Büyükbaba hakkında mı?»
«Hepsi hakkında» dedim. «Gelmek istemediğimizi düşündüler.»
Ağzı sıkıldı. «Ama yaptık.»
«Biliyorum.»
«Sorun değil» diye mırıldandı. «Bizi istemedikleri yere gitmek zorunda değiliz.»
Mutfağı geçip önünde diz çöktüm.
«Gelmek istemediğimizi düşündüler.»
«Seni istiyorlar.»
Sophie kollarını kavuşturdu. «Plaj istemeyi uzun zaman önce bıraktım. Sadece babamın neden orada olmadığımız konusunda yalan söylemeyi bırakmasını istedim.»
İşte o zaman Nathan’ın sakin bir yaz daha geçiremeyeceğini biliyordum.
«Birer gecelik çanta hazırlayın» dedim.
Sophie gözünü kırptı. «Gidiyoruz?»
«Evet.»
«Her biri birer gecelik çanta paketleyin.»
Bir çanta için salonun dolabını açtım ve bir kutu eşarpın arkasına sıkıştırılmış eski pembe plaj küreğini gördüm.
Sophie yanıma bastı. «Buna hâlâ sahip olduğuna inanamıyorum.»
«Sanırım bir yanım onun tek bir sözünü tutmasını bekliyordu.»
Elini uzattı. «Getirebilir miyim?»
«Elbette.»
Nathan’ı aramadım.
Hikayeyi yıllarca kontrol etmişti. Bir kez olsun, girmeden önce onu uyarmıyordum.
«Getirebilir miyim?»
***
Sürüş sırasında Sophie küreği kucağında tuttu. Caleb kulaklığı takılı olarak arkada oturuyordu ama müzik çalmıyordu.
Garaj yoluna girdiğimde Linda çoktan arabama doğru yürüyordu.
İlk ben çıktım.
Önümde durdu.
«Sana sarılmaktan fazlasını borçluyum» dedi.
İlk ben çıktım.
«Evet» dedim. «Yapıyorsun. Gerçeğin açığa çıkmasını istiyorum. Fısıldanmadı. Yumuşatılmamış. Bir yanlış anlaşılmaya dönüşmedi.»
«Sözüm var sevgilim.»
Sophie arabadan indi.
Linda ona döndü, sonra çok hızlı ulaşmaktan kendini alıkoydu.
«Sophie» dedi sesi kırılarak. «Çok üzgünüm. Annen mesafe istediği için burada olmadığını sanıyordum. Seni istemediğimizi düşündüğünü hiç bilmiyordum.»
«Sözüm var sevgilim.»
Sophie küreği kendi tarafına doğru tuttu.
«Beni hiç aramadın.»
Linda tırstı. «HAYIR. Etmedim. Ve bu benden.»
Caleb yavaşça dışarı çıktı.
Nathan’ın babası Thomas verandaya çıktı.
«Claire mi? Neler oluyor?»
Gözleriyle tanıştım.
«Nathan çocuklarıma onları burada istemediğini söyledi.»
«Beni hiç aramadın.»
Yüzü soldu.
«Bize gelmek istemediğini söyledi.»
Thomas, «Bu doğru değil» dedi. «Bunu asla kabul etmezdim.»
***
Arkasında ekran kapısı açıldı.
Aurora dışarı çıktı. Bana, sonra çocuklarıma baktı ve ifadesi kafa karışıklığından dehşete dönüştü.
«Claire» dedi. «Ava’yı tanıdığını sanıyordum ve geldim. Linda bana aramandan bahsetti.»
Yüzü soldu.
«Nathan’ın bir geçmişi olduğunu biliyordum» dedim. «Çocuklarımın onun hediyesinin dışında bırakıldığını bilmiyordum.»
Aurora, «Sınırınıza saygı duyduğumu sanıyordum» dedi.
«Hiçbir zaman yapmadım.»
«Özür dilerim.»
Sonra eve doğru döndü.
«Ava» diye seslendi nazikçe. «Buraya gel tatlım.»
«Sınırınıza saygı duyduğumu sanıyordum.»
Ava onun arkasında şaşkın ve utanmış bir halde belirdi.
Bu Ava’nın suçu değildi. Olmuştu asla ava’nın hatası oldu.
Aurora’ya baktım.
«Çocuklarımızın babalarının yalanlarından sorumlu tutulmasını istemiyorum.»
Aurora başını salladı. «Ben de öyle.»
Linda doğruldu. «Nathan içeride. Akşam yemeği yeni başladı.»
Sophie ve Caleb’e baktım.
«Çocuklarımızın sorumlu kılınmasını istemiyorum.»
«İstersen burada bekleyebilirsin.»
Sophie başını salladı. «HAYIR. Onun söylediğini duymak istiyorum.»
Caleb bana yaklaştı. «Seninle kalacağım.»
Elini tuttum.
Sonra içeri girdik.
«Seninle kalacağım.»
***
Nathan masanın başına yakın bir yerde oturdu ve kız kardeşinin şakasına güldü.
Sonra beni gördü.
Gülümsemesi kayboldu.
«Claire mi?»
İki tarafta çocuklarımla içeri girdim. Linda arkamızdan takip etti. Aurora, Ava’yla birlikte eliyle kızının omzuna dolanmış halde kapının yanında duruyordu.