Alexey’e doğru baktı.
—Çünkü bir zamanlar başladığı işi bugün bitirecekti.
Daha önce duyduğum konuşmayı anında hatırladım.
«Bugün nihayet başladığım işi bitireceğim».
Parmaklarım daha da titredi.
—Tam olarak neyi bitirecektin Alexey?
Sessiz kalmaya devam etti.
— Ne?
Sonunda kocam bana baktı.
— Yıllar önce kaybettiklerimi iade etmek istedim.
İçerideki her şey acı bir şekilde küçüldü.
—Peki bununla ne ilgim var?
Sergei ağır nefes verdi.
— En doğrudan. On beş yıl önce Alexey sadece bir kızı kaybetmedi. Kendi gururunu kaybetti.
Eski bir fotoğrafını çıkardı.
İçinde çok genç Alexey ve Marina okul binasının yakınında duruyordu.
— Marina onun ilk aşkıydı, — dedi Sergei.
İstemsizce gözlerimi kapattım.
İlk aşk.
Bu sözleri duymak garipti, çünkü uzun yıllar boyunca Alexei’nin ilk aşkı olanın ben olduğumdan emindim.
— O halde neden onun hakkında hiçbir şey duymadım?
Sergei bana baktı.
—Çünkü Alexey kasıtlı olarak her şeyi yaptı ki bunu asla bilemeyesiniz.
Kocama keskin bir şekilde döndüm.
— Açıklayın.
Epey uzun süre sessiz kaldı.
Ve sonra sonunda şöyle konuştu:
— Marina mezuniyetten hemen önce beni terk etti.
—Ve ondan sonra benden yararlanmaya mı karar verdin?
Yüzü anında değişti.
— O kadar basit değildi.
— Hayır, Alexey. Tam tersi. Her şey son derece basit. Seni gerçekten seven bir kız gördün ve onu intikamının bir aracı haline getirmeye karar verdin.
Yumruklarını sıkıca sıktı.
— Çok gençtim. Hem de çok sinirli.
—Şu anda kaç yaşındasın? Altmış? Hala her şeyi yaşınla mı haklı çıkaracaksın?
Odada yine sessizlik vardı.
Sergey şöyle devam etti:
—Marina gittiğinde Alexey başka birini seçtiğini öğrendi. Ama onu en çok inciten şey bu bile değildi.
Bir kağıt daha çıkardı.
—Ayrılıktan önce ona hiçbir kadını gerçekten mutlu edemeyeceğini söyledi.
Alexey’e baktım.
—Ve ne pahasına olursa olsun onun yanıldığını kanıtlamaya mı karar verdin?
O, yüz çevirdi.
— Marina’nın neye dönüştüğümü görmesini istedim. Başarımı görmek için. Karıma. Aileye. Mutlu olduğuma karar vermek için.
Göğsüm ağrıyordu.
— Ama mutlu değildin?
Cevap vermedi.
Ve başka bir şeye ihtiyacım yoktu.
İşte o zaman korkunç bir şeyin farkına vardım.
Bunca yıldır aşkımızı birlikte yarattığımızı sanıyordum.
Ve görünüşe göre o, tamamen farklı bir insan için güzel bir kanıt oluşturuyordu.
Ancak Sergei henüz bitmedi.
Sessizce şöyle dedi:
— Elena, gerçeğin tamamı bu değil.
— Devam filmi var mı?
Başını salladı.
— Evet. Çünkü üç ay önce Marina, Alexey’nin hayatında yeniden ortaya çıktı.
Kalp durmuş gibiydi.
—Ve bugün telefonda onunla mı konuşuyordun?
Alexey başını keskin bir şekilde kaldırdı.
— Sergey, bu kadar yeter!
Ama zaten çok geçti.
Her şeyi anladım.
Birinci yıldönümümüzün akşamı gerçek bir tatil değildi.
Eski hayatın artık var olmadığı bir akşam olması gerekiyordu.
Bölüm 3. Geçmişten dönmüş bir kadın
Mutfağın ortasında durdum ve bir zamanlar içtenlikle kaderim olarak gördüğüm adama baktım.
Alexey.
Benim Alexey’im.
Sağanak yağmurda bana eve kadar eşlik eden aynı on altı yaşındaki adam. Okulun yakınında elini tutan ve bir gün kesinlikle yaşlılığa kadar birlikte olacağımıza dair güvence veren kişi.
En güzel sözlerin bile yalan olabileceği ortaya çıktı.
—Geri döndü… — Zar zor duyulabiliyor dedim.
Sergei sessizce başını salladı.
— Evet.
kocama baktım.
—Ve bunca aydır onunla iletişim halinde misin?
— Elena, her şeyi yanlış anlıyorsun.
Üzülerek gülümsedim.
— Komik. Genellikle bu, her şey tam olarak gerçekte olduğu gibi göründüğünde telaffuz edilen ifadedir.
Alexey bana doğru bir adım attı.
— Seni aldatmadım.
—Ama on beş yıl boyunca gerçeği sakladı.
Durdu.
Çünkü itiraz edecek bir şeyi yoktu.
Sergei klasöre geri döndü ve birkaç mektup çıkardı.
— Birkaç ay önce Alexey’e ilk yazan Marina oldu.
Üstteki çarşafı aldım.
El yazısı bana tamamen yabancıydı.
«Alexey, o zamanlar olan her şeyi sık sık hatırlıyorum. Seni ne kadar kötü incittiğimi anlıyorum. Ama tanışmak ve sonunda konuşmak istiyorum».
Nefesimi kesti.
— Tanıştınız mı?
Alexey gözlerini kaçırdı.
Ve bu kadarı yeterliydi.
— Evet, — sessizce itiraf etti.
Gözlerimi kapadım.
Bazen küçük bir itiraf kocaman bir yalandan daha fazlasını yok eder.
— Kaç toplantı vardı?
— Birkaç.
—Sonra evime geri mi döndün?
— Evet.
Gerçek öfke yavaş yavaş acıyla karışıyordu.
—Gelirdin, gözlerimin içine bakardın, yanıma otururdun, günün nasıl geçtiğini sorardın. O sırada düşünceleriniz onunla mıydı?
— Hayır!
Tüm konuşma boyunca ilk kez sesini yükseltti.
— Bunu söyleme. Seni gerçekten sevdim.
Ona baktım.
— Sevdin mi?
Sessizce güldüm.
— Alexey, aşk — bunlar sadece duygular değil. Bu günlük bir seçim. Ve bunca yıldır yalanları kendi seçimin haline getirdin.
Başını indirdi.
Sergey yine araya girdi:
— Elena, görmen gereken bir şey daha var.