Ona döndüm.
— Şimdi ne olacak?
Eski bir okul defteri çıkardı.
—Bir zamanlar Alexei’ye aitti.
Kocanın rengi anında soldu.
— Nereden aldın?
—O günden beri ona sahibim.
Defteri açtım.
İlk sayfanın bir tarihi vardı.
On beş yıl önce.
Aşağıda Alexey’in tanıdık el yazısıyla yazılmış satırlar vardı:
«Onu pişman edeceğim. Beni gerçekten sevecek bir kız bulacağım ve sonra Marina’ya ne kadar yanıldığını göstereceğim».
Nefes almayı bıraktım.
Bunlar onun sözleriydi.
Niyeti.
Gerçek fikri.
— Hayır… — Fısıldadım.
Alexey deftere uzandı.
— Bu uzun zaman önceydi.
Geri çekildim.
— Ama gerçekten yaptın.
Sessiz kaldı.
—Sevdiğin için benimle gerçekten bir ilişkiye başlamadın mı?
Gözleri doldu.
Bütün bu çılgın akşamda ilk kez gerçek duyguları gördüm.
Sadece şimdi hiçbir şeyi değiştirmediler.
— Önce… evet.
İki kısa söz sonunda son umudu da yok etti.
— «first» ne anlama geliyor?
Ağır ağır bir sandalyeye oturdu.
—İlk yıllarda Marina’ya gerçekten bir şeyler kanıtlamak istiyordum. Ama sonra her şey farklı oldu. Seni gerçekten sevdim.
Ona bakmaya devam ettim.
— O zaman neden bu kadar yıl sonra onu aramaya devam etti?
Yine sessizlik.
Sergey cevapladı.
—Çünkü Marina’nın dönüşü de tesadüfi değildi.
Ona döndüm.
— Ne anlama geliyor?
Bana son derece ciddi baktı.
—Evli olduğunuzu çok iyi biliyordu. Ayrıca Alexey’nin içinde hala eski bir kin taşıdığını biliyordum. Ve sonra ona bir tür anlaşma teklif etti.
— Ne anlaşması?
Sergey yavaşça şöyle dedi:
—Hayatınızı mahvetmesi koşuluyla ona geçmişi geri vereceğine söz verdi.
Bir buz dalgasıyla ıslandım.
—Ama neden yapsın ki?
Sergei kapıya doğru baktı.
—Çünkü yarın başka bir sır daha bulman gerekiyordu.
— Hangisi?
Kısa bir süre durakladı.
— Elena… Alexey bunca yıldır gerçeği senden saklayan tek kişi değil.
Tam o anda telefonum çaldı.
Ekranda bilinmeyen bir isim belirdi.
Meydan okumayı kabul ettim.
Ve bir kadın sesi duydum.
— Elena… Alexey’nin seninle tanışmadan önce gerçekte kim olduğunu acilen bulmalısın.
Dondum kaldım.
— Kim o?
Cevap yüzümdeki kanın solmasına neden oldu.
— Marina.
Bölüm 4. Son sır ve başka bir hayatın başlangıcı
telefonu kulağımın yakınında tuttum ve tek bir kelimeyi bile kendimden çıkaramadım.
Diğer uçtaki ses, benim için uzun yıllar sadece geçmişin bilinmeyen bir hayaleti olarak var olan bir kadına aitti.
Marina.
Alexey’nin kendi hayatının önemli bir bölümünü onun sayesinde kurduğu aynı kız.
— Elena, lütfen bağlantıyı kesme, — dedi sessizce. — Benden nefret etmeye hakkın olduğunu anlıyorum. Ama her şeyi bilmen gerekiyor.
Alexey’e baktım.
Kımıldamadı.
Onun görüşüne olan eski güvenden geriye hiçbir şey kalmamıştı.
Sadece gerçek korku.
—Neden şimdi aramaya karar verdiniz? — sordum.
Sessizlik kısa süreliğine hatta hüküm sürdü.
—Çünkü tamamen yabancı birinin hayatının yok olmasına benim sebep olduğumu çok geç fark ettim.
Telefonumu daha sert sıktım.
— Var olduğumu biliyor muydunuz?
— Evet.
— Evli olduğunu ve hala onunla çıkmaya devam ettiğini biliyor muydunuz?
Marina’nın sesi titredi.
— Evet. Ve şimdi bunu en kötü hatalarımdan biri olarak görüyorum.
Oda o kadar sessizdi ki nefesimiz duyulabiliyordu.
Alexey bile müdahale etmeye çalışmadı.
—Size bir zamanlar onu terk edenin ben olduğumu mu söyledi? — Marina’ya sordu.
— Anlatıldı.
Ağır bir iç çekti.
— Ama bana sadece onun için uygun olan bir kısmı söyledi.
Gözlerimi kapadım.
Birbirini takip eden her gerçek, bir öncekinden daha fazla acıya neden oldu.
— O zaman konuş.
—Okul yıllarında Alexey hiç de masum bir kurban değildi Elena.
kocama baktım.
— Ne demek istiyorsun?
Marina şöyle devam etti:
— Ayrılmamızdan kısa bir süre önce bana sürekli yalan söylediğini öğrendim. Farklı insanlara olayların tamamen farklı versiyonlarını anlattı. Gerçekten olmadığı bir insan gibi görünmeye çalıştı. Gideceğimi söylediğimde Alexey bir gün beni üzeceğine söz verdi.
Nefes almak benim için zorlaştı.
Kocanın yıllardır kendi geçmiş versiyonunda sakladığı hikayenin tamamının dikkatlice yeniden yazıldığı ortaya çıktı.
—O halde neden bu kadar yıldır sessizsiniz?
—Çünkü utanıyordum. Eğer gerçekten farklı bir insan olduysa, o zaman geçmişi geçmişte bırakmanın daha iyi olduğuna kendimi ikna ettim.
Hayatımın en güzel yıllarını verdiğim adama baktım.
— Farklılaştı mı?
Marina sadece birkaç saniye sonra cevap verdi.
— Gerçekten inanmak istedim.
Sözleri neredeyse nihai bir karara benziyordu.
Telefonu yavaşça masaya koydum.
Alexey benim yönüme doğru ilerledi.
— Elena…
Avucumu kaldırdım.
— Yapma.
Durdu.
—Sana sadece bir soru sormam gerekiyor.
— Hangisi?
—Bu on beş yılın en az bir günü gerçekten samimi miydi?
Uzun süre sessiz kaldı.
Ve sonra zar zor duydu:
— Evet.
Gözler doldu.
— Ama şimdi tam olarak hangisi olduğunu bilmiyorum.