O akşamı hiç unutamıyorum.
Sadece birkaç dakika önce mutfakta duruyordum ve çaresizce etrafımda olup bitenlerin sadece saçma bir yanlış anlama olduğuna kendimi ikna etmeye çalışıyordum. Alexey’in kapalı bir kapının ardındaki sesi, buzlu tonu ve tuhaf sözleri «today everything will finally end» bir şekilde farklı şekilde açıklanabilir.
Çünkü on beş yıl yanında yaşadığınız kişinin bunca zaman önceden icat edilmiş bir rol oynayabileceği fikrini hemen kabul etmek imkansızdır.
Alexey gülümseyerek mutfağa girdi.
On altı yaşımdan beri bildiğim aynı gülümsemeyle.
—Neden bu kadar uzun sürüyorsun? — gömleğinin manşetini mekanik olarak ayarlayarak sordu.
Onun gözlerinin içine baktım ve uzun yıllardan beri ilk kez orada her zamanki sıcaklığı göremedim.
Bunun yerine tanıdık olmayan bir şey vardı.
Uzaylı.
— Sadece düşündüm, — Sessizce cevap verdim.
Yaklaştı ve her zamanki hareketiyle avucunu omzuma koydu.
—Özel bir akşam. Birinci yıldönümümüz. Onu sonsuza kadar hatırlamanı istiyorum.
Bu sözler içimdeki her şeyi soğuk yaptı.
Gerçekten unutulmaz bir akşam yapacaktı.
Ancak o zaman hala tam olarak nasıl olduğunu anlamadım.
Kapı yine yüksek sesle çalındı.
Alexey dondu.
Sadece bir anlığına.
Ama bu bana da yetti.
bakışlarında gerçek bir korku gördüm.
Sürpriz değil.
Tahriş değil.
Korkudur.
—Kim var? — sordum.
Cevap vermedi.
— Alexey, kapının arkasında kim var?
Yavaşça nefes verdi ve sanki o anda nihayet maskesini çıkarmaya karar vermiş gibi bana baktı.
— Bu performansı sonlandırmanın zamanı geldi.
Sanki içimde gergin bir ip kopmuştu.
— Başka hangi performans?
Sessiz kaldı.
Sadece ön kapıya gittim ve açtım.
Eşikte bizim yaşlarımızda bir adam duruyordu. Yüzü bana belli belirsiz tanıdık geldi ama onu daha önce nerede gördüğümü hatırlayamadım.
Ellerinde eski, eski püskü bir klasör tuttu ve yalnızca bana baktı.
— Elena mı? — açıkladı.
Yavaşça başımı salladım.
— Evet.
Yabancı bakışlarını Alexei’ye çevirdi.
— Hala hiçbir şey bilmiyor mu?
Alexey sırıttı.
— No. Her zamanki gibi.
O iki kelime tokatta beni daha sert vurdu.
Her zamanki gibi.
Sırrın uzun süredir var olduğu ortaya çıktı.
— Alexey… bu kişi kim? — Sesimdeki titremeyi korumaya çalışarak sordum.
Adamın kendisi odaya adım attı.
— Adım Sergey. Alexey ve ben birlikte okuduk.
Anında omurgamdan bir ürperti indi.
— Okulda mı?
—Kesinlikle, — doğruladı. — Ve size bunca yıldır neden orada kaldığına dair gerçeği anlatmaya geldim.
Alexey keskin bir şekilde ona döndü.
— Kapa çeneni.
Ama Sergey klasörü çoktan açtı.
İçinde eski fotoğraflar vardı.
Okulumuz sınıf.
Alexey ve ben.
Ve tanımadığım başka bir kız.
Fotoğrafı titreyen parmaklarla çektim.
— Kim o?
Sergei bana bariz bir pişmanlıkla baktı.
— Marina.
Kaşlarımı çattım.
O isim bana hiçbir şey söylemedi.
— Peki onun nesi var?
Odada ağır bir sessizlik vardı.
Sonra Sergei şöyle dedi:
—Alexey tüm bu hikayeye on beş yıl önce onun sayesinde seninle başladı.
kocama baktım.
Bunca yıldır ilk, tek ve gerçek aşkı olarak gördüğü adama.
— Alexey… her şeyi kendisinin bulduğunu söyle.
Koca sessiz kaldı.
Ve en korkunç cevabın onun sessizliği olduğu ortaya çıktı.
Sergei masaya bir belge daha koydu.
— Elena, bundan sonra ne yapacağına karar vermeden önce başka bir şey öğrenmelisin.
Doğruca gözlerimin içine baktı.
—Evliliğiniz güzel bir aşk hikayesinin başlangıcı değildi. Başkasının intikam planının bir parçasıydı.
Bana ayaklarımın altından zemin kaybolmuş gibi geldi.
On beş yıl.
Hayatımın on beş yılı.
Ve şimdi bunca zamandır sevdiğim adamın kalbine gerçekten kimin sahip olduğunu bulmalıydım.
Bölüm 2. Okul geçmişinin sırrı
Kıpırdayamıyordum bile.
Sergei’nin sözleri kafamda tekrar tekrar çaldı.
«Evliliğiniz bir intikam planının parçasıydı».
İnandığım gibi gençliğimde ortaya çıkan duygular hakkında nasıl böyle bir şey söyleyebilirsin?
Alexey’e baktım.
— Yalan söylediğini söyle.
Ses haince titredi.
— Elena…
— No. Adımı öyle bir ses tonuyla söyleme ki kötü bir şey olmadı. Sadece bana doğru olmadığını söyle.
Gözlerini indirdi.
Ve on beş yıl sonra ilk kez karşımda duran, her zaman ne söyleyeceğini bilen kendine güvenen bir adam değil, kendi eylemlerini nasıl haklı çıkaracağı konusunda kesinlikle hiçbir fikri olmayan kafası karışmış bir insandı.
—Sana söyleyecektim, — sessizce söyledi.
Acı acı sırıttım.
— Tam olarak ne zaman? Yirmi yıllık evlilikten sonra mı? Yoksa bütün hayatımı senin yanında kandırıldığımdan habersiz geçirdikten sonra mı?
Sergei, klasörü mutfak masasına dikkatlice yerleştirdi.
— Elena, şu anda bunun senin için ne kadar zor olduğunu anlıyorum. Ama bütün hikayeyi duymak zorundasın.
Ona baktım.
—Bugün neden geldin?