Neredeyse suyumdan boğuluyordum. İki hafta önce Richard, akşam 9’da evine bir tesisatçının geleceğini iddia ederek dışarı fırlamıştı. Annem bile buna göz kırpmıştı.
Richard buna güldü ama ilk gelmeye başladığında gözlerinin etrafında orada olmayan bir sertlik vardı.
Neredeyse suyumdan boğuluyordum.
Ertesi Pazar, akşam 7:25’te deri evrak çantası çoktan elindeydi. Bu sefer, komşuydu.
«Bay Mendez tansiyon haplarını açamıyor. Artrit. Ona uğrayacağımı söyledim.»
«Çok tatlısın» dedi annem parlayarak.
«Çok tatlı» diye yankılandım ve Chloe moraracak kadar sert bir şekilde masanın altına tekme attı.
«Ona uğrayacağımı söyledim.»
Akşam 7:30’da verandanın ışığı Richard’ın arkasına tıklıyordu ve deri çanta sanki devlet sırlarıyla doluymuş gibi kolunun altına sıkıştırılmıştı. Her Pazar. Saat gibi. Tasmalı bir adam gibi, göremedik.
***
Bulaşıklardan sonra annemi lavabonun yanında tuzağa düşürdüm.
«Anne, sen sinirlenmeden sana bir şey sorabilir miyim?»
«Bu genellikle harika bir başlangıçtır Avery.»
Annemi lavabonun yanında tuzağa düşürdüm.
«Altı aydır bu adamla çıkıyorsun. Onun evine girdin mi? Bir kere bile mi? Mutfağını gördün mü? Kanepesi mi? Posta kutusu mu?»
Musluğu bulaşıkların gerektirdiğinden daha sert açtı.
«O özel.»
«Kaçamak yapıyor.»
«Bir fark var.»
«Orada mı? Çünkü Chloe artık iki kez onun akşam yemeğinden sonra güneye dönmesini izlediğini ve sözde 20 dakika kuzeyde yaşadığını söylüyor.»
Annemin omuzları sıkıştı. Tabağı küçük, keskin bir tokuşturmayla yere koydu.
«Kaçamak yapıyor.»
«Ona güveniyorum Avery.»
«Anne, ben de ona güvenmek istiyorum. Senin için onu istiyorum. Ama karısı, çocuğu, oda arkadaşı ve Pazar günü akşam 7:30’da herhangi bir yerde olmak için hiçbir nedeni olmayan yetişkin bir adam…»
«Belki de henüz bilmeme gerek olmayan nedenleri vardır.»
«Sorun tam olarak bu.»
O zaman bana baktı ve ben de savunmacılığın altında bir şey gördüm. Annem de biliyordu. Sadece hazır değildi.
«Sorun tam olarak bu.»
«Lütfen» dedi sessizce. «Bunu alayım. Kötü sonuçlansa bile, hâlâ umutlandığım kısmı bana bırak.»
Buna ne diyeceğimi bilemedim. Ben de bir tabak kuruttum.
***
Daha sonra verandada Chloe dizlerini yukarı kaldırarak üst basamağa oturdu. Yanına oturdum.
«Büyükanne bir şeyler döndüğünü biliyor. Sadece korkuyor.»
«Bunu alayım.»
«Chloe. Her ne düşünüyorsan, yapma.»
«Hiçbir şey düşünmüyorum.»
«Her zaman bir şeyler düşünüyorsun. Yüzünüzün düşünme ortamı var ve şu anda açık.»
Kızım biraz gülümsedi.
«Richard’ın başka bir kadını var. Değil mi?»
«Bunu bilmiyoruz.»
«Ya da başka bir aile. Sadece geceleri çalışan bir tesisatçının olduğu bir evde tamamen gizli bir aile.»
«Chloe.»
«Ne düşünüyorsan düşünme.»
«Ne? Sadece herkesin düşündüğünü söylüyorum. Büyükanne de öyle düşünüyor. Bunu söylemiyor çünkü söylerse doğru olabilir.»
Kolumu onun omuzlarına sardım.
«Onun doğum günü gelecek pazar» dedim. «Annen ve bir korkak olarak senden rica ediyorum, lütfen tatlıyı bitirmemize izin ver. Daha sonra Richard’la ilgileneceğiz.»
Chloe uzun süre sessiz kaldı. O kadar uzun süre ki belki kazanırım diye düşündüm.
«Daha sonra Richard’la ilgileneceğiz.»
Sonra çok eşit bir şekilde «Büyükanneme yalan söylenmesini izlemekten yoruldum» dedi
«Chloe.»
«Ben de onu seviyorum anne. Tek söylediğim bu.»
Ayağa kalktı, sanki ergenmişim gibi başımın üstünü öptü ve içeri girdi.
Verandada bir süre daha oturdum, Richard’ın arka lambalarının hep kaybolduğu sokağa baktım.
«Büyükanneme yalan söylenmesini izlemekten yoruldum.»
***
Annem üçüncü kez koridor aynasında saçlarıyla telaşlandı. Gergin olduğunu anlayabiliyordum. Bu onun 72. doğum günüydü ve gecenin mükemmel olmasını istiyordu.
Ona «Muhteşem görünüyorsun» dedim.
«Çok çabalayan bir kadına benziyorum.»
«Büyükanne, yeterince çabalayan bir kadına benziyorsun» Chloe kanepeden aradı. «Bir fark var.»
Gergin olduğunu anlayabiliyordum.
***
Akşam 6’da kapı zili çaldı.
Richard bir elinde bir düzine gül, diğer elinde sarılı bir hediye ve kolunun altına sıkıştırdığı o deri çantasıyla sanki ameliyatla tutturulmuş gibi orada duruyordu.
«Doğum günün kutlu olsun tatlım!»
Annem aydınlandı. Dürüst olmak gerekirse, ona öyle baktığında şüpheli kalmak zordu.
Richard bir düzine gülle orada duruyordu.
***
Akşam yemeği güzel geçti.
Richard, bahçıvanlık kulübünde kabağı salatalık zannedip onu salataya dilimleyerek neredeyse bir adamın damak zevkini öldürecek bir hikaye anlattı. Annem o kadar çok güldü ki, babam hayattayken bunu yapmamıştı.
Sonra turtayı çıkardı.
«Çikolatalı turta» diye duyurdu. «Başardım çünkü erkek arkadaşım onun favorisi olduğunu söyledi.»
Richard’ın yüzü karmaşık bir şeye dönüştü. Minnettar. Suçlu. Tuzağa düşürüldü.
Annem o kadar çok güldü ki homurdandı.
Saatini kontrol etti.
7:26.
«Grace, çok üzgünüm tatlım. Gitmem lazım.»