Marco gece yarısından sonra eve geldi ve beni kanepede uyurken buldu.
Acil durum. Özür dilerim.
Ertesi sabah, alnımı öptü.
«Bunu telafi edeceğim hayatım.»
Gülümsedim.
Sonra, o gittikten sonra internette adını araştırdım.
Hastane sitesi bekliyordum.
Bunun yerine bir rezervasyon sayfası buldum.
Hemen hemen her inceleme bir kadındandı.
«Marco hayatımı değiştirdi.»
İnternetten adını araştırdım.
«Dehşete kapıldım ama o beni yeniden güzel hissettirdi.»
«Kocam hâlâ ona gittiğimi bilmiyor.»
Sonra elimi farenin üzerinde donduran:
«Hanımlar, bana güvenin. O her kuruşa değer.»
İlk randevuyu kızlık soyadımla aldım.
«Dehşete kapıldım ama o beni yeniden güzel hissettirdi.»
Komik olması gerekiyordu.
Aşırı çalışan kocasını şaşırtan bir eş.
Sonra şehrin kenarındaki sıradan bir ofis binasına vardım.
Hastane yok.
Tıbbi tabela yok.
Sadece mükemmel bir ceket giyen bir resepsiyonist şöyle diyor: «Marco kısa süre sonra görüşecek.»
Dört kadın benimle bekledi.
Biri 25 görünüyordu.
Bir diğeri neredeyse 70 görünüyordu.
Dört kadın benimle bekledi.
Marco’nun adı çıktığında hepsi aynı özel şekilde gülümsedi.
Ofisinin kapısını açtığımda kendimi doğru olan dışında mümkün olan her açıklamaya ikna etmiştim.
Şimdi kocamın bir yabancının özgeçmişini yeniden inşa etmesini izliyordum.
***
Diane bir giyinme ekranının arkasında kayboldu.
Kocamın bir yabancının özgeçmişini yeniden inşa etmesini izliyordum.
Ortaya çıktığında lacivert bir ceket ve siyah pantolon giyiyordu.
Aynanın önünde durdu.
Hemen yüzü düştü.
«Bu beni çok büyük gösteriyor.»
Marco hiçbir şey söylemedi.
«Saçlarım berbat görünüyor.»
Hala hiçbir şey.
«60 görünüyorum.»
Marco durdu.
Sonra yürüdü ve aynayı duvara doğru çevirdi.
«Bu beni çok büyük gösteriyor.»
Diane’in nefesi kesildi.
«Marco!»
«Yansımanla röportaj yapmıyoruz Diana.» Sandalyeyi işaret etti. «Oturmak.»
Yaptı.
Sonraki 20 dakika boyunca sorular sordu.
«Bana kendinden bahset.»
Diane tökezledi.
Tekrar.
«Bu pozisyonu neden istiyorsun?»
Yarı yolda özür diledi.
Tekrar.
«Başa çıktığınız zor bir durumu anlatın.»
«Yansımanla röportaj yapmıyoruz Diana.»
Diane bu sefer üç çocuğu ve bir evi yönetirken annesine bakmaktan bahsetti.
Sesi sabitlendi.
Marco başka bir soru sordu.
Sonra bir tane daha.
Sonunda güvence almak için ona bakmayı bıraktı.
Ancak o zaman aynayı geri çevirdi.
«Şimdi bana işverenin ne gördüğünü söyle.»
Diane kendine baktı.
Sonunda güvence almak için ona bakmayı bıraktı.
Aynı ceket.
Aynı yüz.
Aynı kadın.
Ama daha dik duruyordu.
Bir süre sonra «Ne yaptığını bilen biri» diye fısıldadı
Marco gülümsedi. «Tam olarak!»
Diane güldü.
Sonra ağladı.
Sonra ağladığı için tekrar güldü.
Başka bir incelemeyi hatırladım.
Kendimi tekrar güzel hissettirdi.
«Ne yaptığını bilen biri.»
Marco’nun kadınlara güzel olduklarını söylemesi hiç olmamıştı.
Onlara sorun kendileriymiş gibi kendilerine bakmayı bırakmayı öğretiyordu.
Diane ona sarıldı.
Marco hemen ardından geri çekildi ve ona klasörü verdi.
«Git işi al.»
Yüzünü sildi.
«Deneyeceğim.»
Onlara sorun kendileriymiş gibi kendilerine bakmayı bırakmayı öğretiyordu.
«HAYIR.» Kapıyı açtı. «Korkmak.»
Gözlerini kırptı. «Ne?»
«Binaya girmeden önce korkmayı bırakmanıza gerek yok.»
Diane başını salladı.
Sonra gitti.
Kapı kapandı.
Marco ve ben yalnızdık.
Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık.
Odaya bir kez daha baktım.
«Binaya girmeden önce korkmayı bırakmanıza gerek yok.»
«Ne zaman…» «…karına gerçeği söylemeyi mi planlıyordun?» diye sordum
Marco aşağıya baktı. «Gigi…»
«Burası ne?»
Marco masasına yaslandı.
«İşe dönüş stüdyosu.»
«Kadınlar için mi?»
«Çoğunlukla.»
«Neden?»
Konuşmaya başladı ama elimi kaldırdım.
«Burası ne?»
«HAYIR. Öncelikle bana neden internetteki her kadının senden sırmışsın gibi bahsettiğini anlat.»
Yüzündeki renk tamamen boşaldı.
«Gigi.»
«Biri kocasının buraya geldiğini bilmediğini söyledi Marco»
«Kocası onun çalışmak için çok yaşlı olduğunu düşünüyor» dedi.
Kıpırdamadan gittim.
«Biri kocasının buraya geldiğini bilmediğini söyledi Marco»
«Bir diğeri boşandıktan sonra yeniden inşa ediliyor. Bir diğeri ailesine herhangi bir yere başvurduğunu söylemedi çünkü başarısız olacağından korkuyordu.»
Ona bakakaldım.
«Onların hikayeleri bana anlatacak senin değildi.»
Marco başını salladı. «HAYIR.»
«Ama seninki öyleydi» diye mırıldandım.
Bu indi.
Gözlerini başka tarafa çevirdi.
Yaklaştım.
«Onların hikayeleri bana anlatacak senin değildi.»
«Üç yılımı kocamın hastanede çalıştığına inanarak geçirdim.»
«Birine danışıyorum» diye kabul etti. «Sosyal hizmet departmanları, yıllarca bakım verdikten sonra işe dönmeye çalışan kadınları buraya yönlendiriyor.»
«Ben buna inanmadım Marco.»
«Biliyorum.»
«Yapıyor muyum?»
Bana baktı.