Adım Elena’ydı. Bir gün aniden fark ettiğimde kırk iki yaşına girdim: kocam değil, yıllardır başarısız bir şekilde bana yaklaştırmaya çalıştığım bir adam yanımda yaşıyor.
Andrey hayatımda muhteşem bir şekilde ortaya çıktı. Yakışıklı, kendine güvenen, karizmatik — öyle bir konuşmasını biliyordu ki, yanında her kadın kendini bir ve tek hissetmeye başladı. Gençliklerinde bu tür adamlar neredeyse kaderin bir armağanı olarak algılanır. Güzel bakarlar, duygu fırtınasına neden olurlar ve kalbin daha sert atmasını sağlarlar.
Ancak yıllar sonra, hoş olmayan bir gerçeği fark ettim: bir ilişkinin en başında inanılmaz bir alev tutuşturabilen bir kişi, aile ocağının sıcaklığını nasıl koruyacağını her zaman bilemez.
Neredeyse yirmi yıl birlikte yaşadık. Ve yavaş yavaş, hayallerindeki kadından, onun için tanıdık ve uygun bir varlığa dönüştüm.
— Len, beni herkesten daha iyi anlıyorsun, — Andrei ciddi bir konudan uzaklaşmak istediğinde sık sık tekrarlıyordu.
Ve gerçekten anladım.
Muhtemelen fazla iyi.
Yalan söylerken fark ettim. Eve döndüğünde bunu hissettim ve başkalarının parfümünün kokusu kıyafetlerinde kaldı. Bir gün telefonunun aniden «personal territory»’e dönüştüğünü gördüm, burada yanlışlıkla bakmam bile yasaktı.
Ama en kötüsü başka bir şeydi — Onu anlamaya, onun beni anlamaya çalıştığından çok daha fazla alışmıştım.
Arkadaşlar bazen şunu sordu:
— Elena, neden tüm bunlara katlanıyorsun? Güzel, güçlü bir kadınsın, karakterin var.
Sadece gülümsüyordum.
—Her ailenin kendine has sorunları vardır.
Bu yüzden, bir gün beni kaybedebileceğinden korkmayı çoktan bırakmış bir adamı tekrar tekrar haklı çıkardım.
Andrey kadınların ilgisine hayrandı. İlgilenen bakışları, iltifatları ve çevresinde her zaman bir tür avın olduğu hissini seviyordu. Gecenin köründe geri gelip oldukça sakin bir şekilde şöyle diyebilirdi:
—Peki, neden tekrar başlıyorsun? Sadece arkadaşlarla oturdum.
Ama onun gözlerinden bambaşka bir gerçek gördüm.
Bir akşam sonunda doğrudan sordum:
— Andrey, dürüstçe cevap ver… Yanımda hiç mutlu musun?
Sanki tamamen saçma bir şey sormuşum gibi görünüyordu.
— Len, yine seninkine mi döndün? Bizimle her şey yolunda.
«Normal»…
Ne korkunç bir kelime.
Bazen insanların söylemekten korktukları her şeyi yüksek sesle sakladıkları onun arkasındadır.
Bir gün tesadüfen bir telefon görüşmesi yaptığını duydum. Andrei balkonda durdu ve sessizce güldü.
—Tabii ki seni hatırlıyorum… Sadece hayattaki her şey tamamen farklı gelişti…
Yakınlarda durdum kapılar.
Bu ton bana tanıdık geldi. Sıradan bir arkadaşla böyle konuşmazlar.
Birden kendini yeniden genç hisseden bir adam böyle der.
Andrey odaya döndüğünde şöyle sordum:
— Kimdi?
Utanmadı bile.
—Senin için ne fark eder?
Sadece üç kelime.
Ama herhangi bir ihanetten daha sert vuruyorlar.
Çünkü o zaman ilk kez açıkça fark ettim: uzun zamandır sadece başka bir kadınla ilgili değil.
Sorun kocamın beni incitmekten korkmayı tamamen bırakmasıydı.
O akşam mutfakta uzun süre tek başıma oturdum. Önümde bir kupa uzun soğutmalı çay duruyordu. Sabahları özenle ütülediğim masanın üzerinde gömleği duruyordu.
Ve birden gülmek istedim.
Neredeyse yirmi yıl boyunca, onun için yaptığım her şeyi fark etmeyi çoktan bırakmış bir adam için ideal eş olmaya çalıştım.
Siyah pencere camındaki yansımama baktım ve zar zor duyulabilir bir şekilde şöyle dedim:
— Elena, başka birinin mutluluğu uğruna daha ne kadar dağılacaksın?
O zamanlar, kelimenin tam anlamıyla birkaç gün içinde Andrei’yi ilk kez gerçekten korkutacak bir şey olacağına dair hiçbir fikrim yoktu.
Karısından çok daha fazlasını kaybedecek.
Kendisinden çok seven adamı kaybedecek.
Bölüm 2. Yıllarca benden sakladığı sır
O akşamdan sonra ilk defa Andrey’e bahane bulmayı bıraktım.
Önceden hep bir açıklaması vardı.
«O sadece yorgun…»
«Şu anda zorlu bir dönemden geçiyor…»
«Sanırım onu yeterince ilgilendirmeyen bendim…»
Kadınlar sıklıkla aynı hatayı yaparlar —, sorunun gerçek nedeni onlarda gizli olmasa da kendilerini değiştirmeye çalışırlar.
İzlemeye başladım.
Onu kontrol etme, öfke nöbeti geçirme, ihanet kanıtı peşinde koşma. Sadece uzun yıllardır gözlerimi örten peçe olmadan kendi kocama bakmaya başladım.
Ve gördüklerim hayal edebileceğimden çok daha acı verici çıktı.
Andrei aynı anda iki farklı hayatta var gibi görünüyordu.
Gün boyunca sıradan bir koca olarak kaldı: akşam yemeğinde ne olacağıyla ilgileniyordu, en sevdiği gömleğini bulmasını istedi ve hatta bazen evden çıkmadan önce beni öptü.
Ama akşama doğru bambaşka biri oldu.
Sürekli kendisine hayranlıkla bakacak birine ihtiyaç duyuyordu.
Bir gün gece neredeyse on ikide eve geldi.
Mutfak masasına sessizce oturdum ve çay içtim.
Beni görünce şaşırdı:
—Neden hala uyumuyorsun?