Rachel bir parmağını takvime doğru uzattı.
«Çocuklarım var. Bir işim var. Her hafta sonunu herkese hizmet ederek geçiremem.»
Linda teyze öne doğru eğildi.
«Tam olarak.»
Rachel kaşlarını çattı.
«Emeklilik ne demek biliyor musun? Zamanın sonunda sana ait demektir.»
Linda devam etti.
«Emeklilik ne demek biliyor musun? Zamanın sonunda sana ait demektir.»
«Bu, herkesin ilk hak talebinde bulunacağı anlamına gelmez.»
Rachel kollarını kavuşturdu.
«Bu farklı. Annen çocuklarımı seviyor.»
«Son zamanlarda onları ne sıklıkta onunla bıraktın?»
Annem usulca konuştu.
«Onları seviyorum.»
Rachel ellerini açtı.
«Orada. Görmek?»
Annem aşağıya baktı.
«Ara sıra.»
Mark, «Son zamanlarda onları ne sıklıkta onunla bıraktın?» dedi
«Ara sıra.»
«Ara sıra tanımlayın.»
Rachel tereddüt etti.
«Belki haftada bir kez.»
«Sekiz hafta. On dokuz ziyaret.»
Mutfağa yürüdüm ve annemin takvimiyle döndüm.
«İlaçlarını aldığı günleri işaretliyor. Ayrıca yanlarına sizin bırakmalarınızı da yazdı.»
Masanın üstünde açtım.
«Sekiz hafta. On dokuz ziyaret.»
Rachel baktı.
«Salı, yedi kırk sekizden altı on beşe kadar. Perşembe, sekiz on, beş kırk.»
«Bu doğru olamaz.»
Tarihleri yüksek sesle okuyorum.
«Salı, yedi kırk sekizden altı on beşe kadar. Perşembe, sekiz on, beş kırk. Cumartesi, akşam yemeğine saat dokuz.»
Mark kız kardeşine baktı.
«Bunlar bir saatlik iyilikler değil.»
Annem iki elini de masaya koydu.
Rachel kızardı.
«Annem reddedebilirdi.»
Oda hareketsiz hale geldi.
Annem iki elini de masaya koydu.
«Yapmalıydım» dedi. «Şimdi başlayacağım.»
İlk kez kararsız olmaktan çok öfkeli görünüyordu.
Rachel gözlerini kırpıştırdı.
İlk defa her şeyden daha belirsiz görünüyordu.
«Peki bu nedir? Bir müdahale?»
«Bir gösteri» dedim.
Takvimi duvardan çekip düz bir şekilde döşedim.
Paul amca randevu kartını çıkardı.
«Kimse sizden bu görevleri tamamlamanızı beklemiyor.»
«Birisi onun için önceden planlanmış bir günle geldiğinde annemin ne hissettiğini hissetmeni istedik.»
Paul amca randevu kartını çıkardı.
Linda Teyze bakkaliye notunu sıyırmış.
Kuzenler kendilerininkini çıkardı.
«Hala çocuk bakımına ihtiyacın var ve annemin de sınırlara ihtiyacı var.»
Kısa süre sonra geriye sadece boş kareler kaldı.
Rachel masanın etrafına baktı.
«O halde neden hâlâ buradayız?»
Mark, «Çünkü hâlâ çocuk bakımına ihtiyacın var ve annemin de sınırlara ihtiyacı var» diye yanıtladı
Gerçek bir program oluşturduk.
Annem iki haftada bir planlı bir öğleden sonra teklif etti.
Mark, Rachel’ın hoparlörle aramıza katılan kocası Evan’ı aradı.
Bir iş gününü ayarlamayı kabul etti, böylece teslim almayı halledebilecekti.
Rachel, Salı ve Perşembe günleri açık olan bir okul sonrası programı buldu.
Annem iki haftada bir planlı bir öğleden sonra teklif etti.
«Çünkü onları görmek istiyorum» dedi, «birisi benim özgür olduğumu varsaydığı için değil.»
«Öyleyse önce benim aramam mı gerekiyor?»
Rachel boş takvime baktı.
«Öyleyse önce benim aramam mı gerekiyor?»
Annem başını salladı.
«Evet.»
«Her seferinde mi?»
Çantasını toplayıp tatlıdan önce gitti.
«Her zaman.»
Rachel sandalyesini geri itti.
«Bu aile inanılmaz.»
Çantasını toplayıp tatlıdan önce gitti.
Kimse takip etmedi.
Üç gün sonra Rachel beni aradı.
Annem sonunda nefes verdi.
Üç gün sonra Rachel beni aradı.
Bir tartışma daha bekliyordum.
Bunun yerine Caleb’in arka planda ağladığını duydum.
Sesi sinir bozucuydu ama her zamankinden daha sessizdi.
Rachel, «Büyükanneyi istiyor» dedi. «Ona öylece geçemeyeceğimizi söyledim.»
Bekledim.
«Ve?»
«Ve nedenini sordu.»
Sesi sinir bozucuydu ama her zamankinden daha sessizdi.
«Büyükannemin planları olduğunu söyledim.»
«Ona ne söyledin?»
«Dedim ki Büyükanne planları var.»
Bunu bir duraklama izledi.
«Planları vardı, değil mi?»
«Bazen. Bazen planı dinleniyor.»
«Ona başka bir günü sorabilirsin.»
Rachel sessizdi.
Sonra «Biliyorum» dedi
Kelimeler küçüktü ama önemliydi.
«Ona başka bir günü sorabilirsin» dedim.
«Zaten mesaj attım. Bekliyorum.»
Yeni düzenleme mükemmel değildi ama geçerliydi.
Birkaç hafta geçti.
Yeni düzenleme mükemmel değildi ama geçerliydi.
Rachel ziyaret etmeden önce aradı.
Evan hafta içi bir günü idare etti.
Okul sonrası programı iki öğleden sonra sürdü.
Caleb’i günlerce kaldırmadığında sırtı iyileşti.
Annem Rachel’ın ortaya çıkma ihtimaline karşı telefonunu duşun yanında tutmayı bıraktı.
Caleb’i günlerce kaldırmadığında sırtı iyileşti.
Sonra bir cumartesi Rachel annemle yalnız konuşmak istedi.
Yakınlardaydım ama salonda kaldım.
Sesleri düşük kaldı.
Daha sonra annem bana olanları anlattı.
On dakika sonra Rachel her zamanki keskin ifadesi olmadan dışarı çıktı.
Annem basılı bir aylık takvim tutarak onu takip etti.
Yalnızca iki tarih mavi mürekkeple düzgün bir şekilde daire içine alınmıştı.