Beklenmedik mektup normal postayla geldi. Parlak yazıları olmayan gri bir zarf neredeyse çöp kutusuna atılıyordu — Elena Sergeevna bunun bir reklam olduğuna karar verdi. Ama üst köşede Soçi’deki bir noterin ofisinin adresini gördüm.
Mektup, ağabeyi Mikhail Sergeevich’in ölümünü ve vasiyet açıklandığında orada bulunmanın gerekliliğini bildiriyordu. Kadının elleri titredi. Uzun yıllardır kardeşiyle tanışmamıştı. Birbirlerini en son kocasının cenazesinde görmüşlerdi. Sonra aralarında eski mağduriyetler, mesafe ve uzun bir sessizlik birikti. Bazen birbirlerini aradılar ama konuşmalar kısa ve garipti. Şimdi Mikhail gitti.
Bir hafta sonra Elena Sergeevna noterin ofisinde oturuyordu. Gözlüklü katı bir kadın klasörü açtı ve merhumun son vasiyetini okudu. Mikhail Sergeevich kız kardeşine tüm mal varlığını bıraktı: deniz kıyısında geniş bir ev, banka mevduatları, birikimler ve uzun yıllar ofisinde saklanan bir resim koleksiyonu.
—Artık tüm bunların bana ait olduğunu mu söylüyorsun? — Elena Sergeevna kafa karışıklığı içinde sordu.
noter, —Rızanızı resmi olarak onaylamanız halinde altı ay içinde mirasa girebileceğinizi açıkladı.
Kadın sanki yabancı bir konuşma dinliyormuş gibi hissetti. Son aylarda hayatı bir sonraki muayeneye kadar dayanmaya, yeni bir serumdan kurtulmaya ve gelecek haftaya kadar dayanmaya çalışmaya indirgendi. Ve şimdi birden hayal edilebilecek hatta planlanmaya başlanan bir gelecek vardı.
Tedavi, iyileşme ve çok sayıda evrak arasında altı ay bekleme süresi geçti. Doktorlar giderek daha fazla «remission» kelimesini kullandılar. Zayıflık yavaş yavaş azaldı. Saçlarım yeniden uzamaya başladı, iştahım geri geldi ve bir gün Elena Sergeevna ilk kez kendini düşünmeye bıraktı: «Belki de hayatım henüz bitmedi».
Resmi miras günü geldiğinde noter ona belgeleri ve bir sürü anahtarı verdi. Avuçlarını ağır bir şekilde tokuşturdular ve her şeyin gerçekten olduğunu doğruladılar. Elena Sergeevna trenle Soçi’ye seyahat ediyordu ve onu ileride bekleyen şeyin hastane koğuşu değil, deniz olduğuna inanamıyordu.
Evin hayal ettiğinden bile daha iyi olduğu ortaya çıktı. Geniş, aydınlık odalar, geniş bir teras ve arkasında deniz yüzeyinin parladığı devasa pencereler. Eski bahçede kirazlar açıyordu, hava tuz, ot ve güneş kokuyordu. Birkaç yıldır ilk kez Elena Sergeevna gerçekten gülümsedi. Odalarda yavaşça yürüdü, avucunu mobilyaların üzerinde gezdirdi ve sessizce şunu tekrarladı:
— Misha, teşekkür ederim.
İlk günler harika bir rüyayı andırıyordu. Sabah terasta kahve içti ve martıların çığlıklarını dinledi. Akşam uzun uzun kıyı boyunca yürüdüm. Burada Elena Sergeevna yine kendini sıradan bir insan gibi hissetti ve ciddi bir hasta değil.
Komşular evin yeni bir sahibi olduğunu çabucak öğrendiler. Tatyana Ivanovna adında yaşlı bir kadın ev yapımı bir turta getirdi.
—Evin artık boş olmaması iyi bir şey dedi. — Mikhail Sergeevich sık sık kendisi için asıl şeyin kız kardeşinin güvende olması olduğunu tekrarladı.
Bu sözler Elena Sergeevna’yı güney güneşinden daha güçlü bir şekilde ısıttı. Ancak uzun süre sükunetin tadını çıkarmak zorunda kalmadı.
Yaklaşık bir ay sonra Artyom beklenmedik bir şekilde aradı.
— Anne, bana artık Soçi’de yaşadığını söylediler. Tebrikler. Muhtemelen ev büyük?
Sesi alışılmadık derecede sevecen geliyordu.
— Büyük ve çok güzel. Gelip bir bakabilirsin.
—Tabii ki kesinlikle çıkacağız. Sadece şimdi yapacak çok iş var. Ama senin adına gerçekten çok mutluyuz.
Yakında Ekaterina da aradı.
— Elena Sergeevna, ne harika bir haber! Denizin yanında kendi ev! Ama muhtemelen tek başına senin için kolay değil. Ev işlerine yardım edecek insanlara ihtiyacımız var.
Gelinin ses tonu tatlı ve sevecendi, ancak her kelimenin arkasında kötü bir şekilde gizlenmiş bir hesaplama hissediliyordu. Elena Sergeevna hoş olmayan bir soğuk algınlığı hissetti. Hastayken ve desteğe ihtiyacı varken yakınları kısa bir sohbete bile vakit bulamadı. Artık etrafı çağrılar ve sorularla çevriliydi.
Denize bakan kadın, mirasın sadece kardeşinden bir hediye değil, aynı zamanda ciddi bir sınav olduğunu düşünüyordu. Sonuçta, mülkün ve paranın yanında neredeyse her zaman yasal sahibi yerine onları elden çıkarmak isteyen insanlar vardır.
Kısa süre sonra Artyom ve karısı Soçi’ye geldi. Elena Sergeevna hâlâ toplantının samimi olmasını umuyordu. Belki oğlu onu canlı ve sağlıklı görecek, ona sarılacak ve sonunda ona ne kadar ihtiyacı olduğunu anlayacaktır. Ancak daha ilk dakikalarda onun için gelmedikleri anlaşıldı.
Artyom, odaları ve pahalı mobilyaları dikkatle inceleyerek, —Mom, ev elbette etkileyici» dedi. — Ama burada tek başına senin için muhtemelen zor.
Catherine dudaklarını doğal olmayan bir gülümsemeyle gerdi:
— Elena Sergeevna, gerçekten yardıma ihtiyacın var. Gençlerin bu kadar büyük bir çiftliği izlemesi, onarım yapması ve belgelerle uğraşması daha kolaydır.
Kadın sessizce dinledi. Destek konuşmalarının arkasında açıkça evin kontrolünü ele geçirme arzusu vardı.