Giderek daha fazla soru vardı.
Neredeyse hiç cevap yoktu.
Akşam anne ve babasına gitmek üzere ayrıldı.
Dmitry onu durdurmadı.
Az önce bavulun arabaya taşınmasına yardım ettim.
Nastya’nın pencereden dışarı baktığı yol boyunca.
Anne kapıyı açtı hemen.
Bir bakış ona yetti.
— Ne oldu?
Ve sonra, bütün gün ilk kez Anastasia ağlamaya başladı.
Yüksek sesle değil.
Histeri yok.
Az önce yüzümden yaşlar aktı.
Akşam geç saatlerde, ailesi çoktan yatmaya gittiğinde telefonu kısa bir süre çaldı.
Mesaj bilinmeyen bir numaradan geldi.
«Anastasia Sergeevna mı? Kayıt ofisi personeli bana bağlantınızı verdi. Sanırım görüşmemiz gerek. Dmitry Andreevich ve ilk evliliğinden bahsediyoruz. Hikayenin tamamını bilmiyorsun».
Mesajı birkaç kez yeniden okudu.
Sonra saate baktım.
Neredeyse gece yarısı.
Daha sonra ikinci mesaj geldi.
«Adım Elena Vyacheslavovna. Marina»’in avukatıydım.
Rüya anında kayboldu.
Parmaklar üşüdü.
Anastasia kısaca şöyle yazmış:
«Evliliğimi nereden biliyorsun?»
Telefon neredeyse anında çaldı.
— İyi akşamlar, — sakin bir kadın sesi duyuldu. — Bu kadar geç aradığım için özür dilerim. Ama düşündüğümüzden daha az zamanımız olabilir.
— Neden bahsediyorsun?
Hattın diğer ucunda kısa bir duraklama oldu.
Sonra kadın Anastasia’nın kalbinin donmasına neden olan bir cümle söyledi.
— Gerçek şu ki sorun yalnızca Dmitry’nin hâlâ resmi olarak evli olması değil. Bu sadece tüm hikayenin bir parçası. Kayıt bürosu çalışanlarının sizi acilen ondan ayrı olarak aramasının asıl nedeni, ilk evliliğinizin kaydıyla eş zamanlı olarak arşivde bulunan belgelerle ilgilidir.
— Bunlar ne tür belgeler?
— Size bizzat göstermek istediklerim.
— Neden şimdi söyleyemiyoruz?
— Çünkü bazı şeylerin kendi gözlerinizle görülmesi gerekir.
Anastasia yavaşça sandalyeye gömüldü.
Gece penceresinin dışında şehir normal hayatını yaşamaya devam etti.
Arabalar geçti.
Komşu evlerin pencerelerinde ışıklar yanıyordu.
Ama içinde her şeyin daha yeni başladığı hissi vardı.
Ve sabah ona korkunç gelen gerçek, çok daha karmaşık bir hikayenin yalnızca ilk sayfası olabilir.
Anastasia karanlıkta oturdu ve ışığı açmadı. Telefon masanın üzerindeydi ve ekran zaman zaman yeni bildirimlerle yanıp sönüyordu ama artık cevap vermiyordu.
Tanımadığım bir kadının sözleri kafamdan çıkmadı.
«Hikayenin tamamını bilmiyorsunuz».
Kulağa tehdit gibi gelmedi.
Daha çok bir gerçek gibi.
Sabah nihayet karar verdi.
Bir saat sonra taksi şehir merkezindeki küçük bir binanın yakınında durdu. Kapıdaki tabela gizliydi: hukuki tavsiye.
Elena Vyacheslavovna’nın, sanki her kelime önceden tartılmış gibi özenli, aklı başında bir görünüme ve sakin bir konuşma tarzına sahip, yaklaşık elli yaşında bir kadın olduğu ortaya çıktı.
— Geldiğiniz için teşekkür ederim, — dedi ofis kapısını kapatarak. — Bütün bunların dışarıdan nasıl görünebileceğini anlıyorum.
Anastasia karşıda oturdu.
— Derhal açıklayın. İpucu yok.
Kadın klasörü açtı.
— Marina öylece ortadan kaybolmadı.
Nastya gerildi.
— Öldü.
Sessizlik neredeyse somutlaştı.
— Beş yıl önce, — avukat ekledi. — Resmi neden — kaza. Ama belgeler ihlallerle düzenlendi.
Anastasia keskin bir şekilde öne atladı.
— Dmitry hayatta olduğunu söyledi.
— Öyle düşünüyordu.
— Emin misin?
Elena Vyacheslavovna gazetelerin kopyalarını çıkardı.
— İşte ölüm belgesi. Ve işte daha sonra gerçekleştirilen denetimin malzemeleri.
Anastasia’nın elleri soğudu.
— O halde neden hâlâ evli olarak listeleniyor?
— Çünkü boşanma hiçbir zaman kayıt altına alınmadı ve ölümle ilgili bilgiler başlangıçta sisteme yanlış yansıdı.
— Bu nasıl mümkün olabilir?
— Bölgeler arasında veri aktarımında hata oluştu. Bu nadirdir, ama olur.
Sessiz kaldı.
Çok fazla bilgi vardı.
— Peki bunun benimle ne ilgisi var?
Avukat doğrudan ona baktı.
— Kayıt olduğunuz gün arşivlere bir güncelleme geldi. Sistem aynı anda bir tutarsızlığı ortaya çıkardı: iki geçerli eylem — evliliğiniz ve bir önceki.
Anastasia yavaşça nefes verdi.
— Yani ayrı ayrı mı çağrıldım?
— Sadece bu değil.
Elena Vyacheslavovna başka bir belge çıkardı.
— Önemli bir nokta daha var.
Nastya çarşafı aldı.
Ve dondu.
Bu, Dmitry’nin altı ay önce yaptığı bir başvuruydu.
İlk evliliğin geriye dönük olarak sona erdirildiğinin tanınmasına yönelik resmi bir talep.
— Durumu gerçekten düzeltmeye çalıştı, — avukat sessizce söyledi. — Ancak prosedürü tamamlayacak zamanı yoktu.
Anastasia’nın içinde her şey karışmıştı.
Öfke.
Karışıklık.
Ve itiraf etmek istemediği tuhaf bir rahatlama.
— Neden bana gerçeği söylemedi?
— Çünkü her şeyin düğünden önce biteceğinden emindim. Ve sonra… olaylar çok hızlı ilerledi.
Belgeleri bir kenara bıraktı.
— Onunla konuşmam gerekiyor.
— Bu sizin kararınız, — kadın sakince cevapladı. — Ama başka bir dosya var.
— Hangisi?
Avukat klasörü yaklaştırdı.
— Marina’nın son itirazı. Ölümünden kısa bir süre önce yazılmıştı.
Anastasia sayfayı açtı.
Ve nefesini kesen çizgiler gördüm.
«Eğer biri Dima’yı ararsa ona şunu söyle: Her şeyi uzun zaman önce affettim. Zamanının olmaması onun suçu değil. Onun yakın kalmasına izin vermeyen bendim».
Metne uzun süre baktı.
— Biliyor muydu?
— Evet.
— Ve yine de onu bu evlilikte mi bıraktın?
— Bu onun seçimiydi.
Sessizlik uzadı.
Arabalar pencerenin dışından geçti, hayat devam etti ama Anastasia’nın içinde yavaş yavaş bir şeyler değişti.
Asıl meseleyi anladı.
Alışılmış anlamda bir ihanet hikayesi değildi.
Bir gecikmeler zinciriydi.
Söylenmezlik.
Ve diğer insanların en uygunsuz anda bir araya gelen kararları.
Akşam ailesinin yanına döndü ama artık ağlamıyordu.
Sadece sessiz.
Telefon yine çaldı.
Dimitri.
Uzun süre ekrana baktı, sonra cevap verdi.
— Nastya… neredesin?
Sesi gergindi.
— Her şeyi biliyorum, — sakince söyledi.
Duraklat.
— Tam olarak ne?
— Marina Hakkında.
Keskin bir şekilde nefes verdi.
— Sana söylemeye çalıştım…
— Zamanın yoktu, — sözünü kesti.
Sessizlik.
Ve tüm bu konuşmada ilk kez onda korku yoktu.
— Görüşmemiz gerekiyor, — dedi sessizce.
Gözlerini kapattı.
Ve bunca zamandır ilk defa ne acı ne de öfke hissettim.
Sadece açıklık.
— Tamam, — cevap verdi. — Ama eskisi gibi değil.
Ve aramayı kapattım.
Akşam pencerenin dışında başladı.
Şehir aynı kaldı.
Ancak hayatı — artık orada değil.