«Peki sen? Biriniz var mı?»
«Henüz değil. Çalış, kızım, yoga. Dürüst bir kişi ortaya çıkarsa — sizi tanıtacağım. Ebeveynler» gibi.
Gülümsedi. «Kabul ediyorum. Biz team»’iz.
Olga altı ay sonra hayatımıza çıktı. Sakin, gereksiz pathos olmadan. Kızımın doğum günü partisine bir masal kitabıyla geldim. Ne kocaman bir ayıyla, ne de «’in yerine mom»’i koyma arzusuyla. Sadece bir kitapla. Sonra Alexey ve ben mutfakta çay içerken yatmadan önce Anya’ya okumak için kaldım.
Anya onu hemen kabul etti. Çocuklar batılı iyi hissederler. Olga’da değildi. Bir yıl sonra o ve Alexey evlendiler. Mütevazı bir şekilde. SICIL DAIRESINDE. Kabarık bir elbise ve limuzinler olmadan. Yüzükleri taşıması için Anya çağrıldı. Yastığını gururla tuttu ve parladı.
Ben de geldim. Onlara bir takım tava verdi. Pratik. Gizli anlamlar olmadan. Alexey tanıştığımızda bana sarıldı. Güçlü, arkadaş canlısı.
«Düşman olmadığınız için teşekkür ederim», — diye fısıldadı.
«Baba olduğunuz için teşekkür ederim», — cevap verdim.
Olga ve ben hemen ortak bir dil bulamadık. Ama bulmuşlar. Okuldan, kulüplerden ve Anya’nın karanlıktan nasıl korktuğundan bahsettiler. Rekabet yok «en iyi mom» kimdir. Tıpkı bir çocuğu önemseyen iki kadın gibi.
Anya ona «Olya» Teyzesi adını verdi. O zaman sadece «Olya». «teyze» olmadan. Olga ısrar etmedi. Şöyle dedi: «Tek bir annen var. Ve ben sadece you» seven bir yetişkinim.
Evlilik sözleşmesini hiç atmadım. Kasada yatıyor. Bazen çıkarıyorum, paragraf 4.3’ü tekrar okuyorum ve düşünüyorum: hayat ne kadar garip çalışıyor. Mülkü koruduğumuzu düşünerek kağıdı imzalarız. Ama aslında bazen bizi kendimizden koruyor. Zayıflıktan, bahanelerden, apaçık olanı kabul etme korkusundan.
Alexey de değişti. Daha sakinleşti. Az konuşuyor, çok yapıyor. Geçen yılbaşı bize Olga ve oğlu Artyom ile geldi. Beşimiz köfte yaptık. Artyom ve Anya testin son turunda tartıştılar. Olga ve ben güldük.
«Biliyor musun Lena, — Alexey konuklar gittiğinde şöyle dedi, — Boşandıktan sonra hayatın sona ereceğini düşündüm. Ve daha yeni başladı. Gerçek. Oyun yok».
«Ben de have», — Cevap verdim. — «Birinin beni mutlu etmesini beklemeyi bıraktım. Ve bunu kendisi yapmaya başladı».
Başını salladı Beni alnımdan öptü — sevilen biri olarak, ama artık bir eş olarak değil. Ve karısına ve oğluna gitti.
Boşanmanın üzerinden beş yıl geçti. Anya zaten 11 yaşında. Uzun boylu, benimkine benzer bir örgüsü var. Bir zamanlar babasının ona öğrettiği üç akorun aynısını gitarda çalıyor. «Grasshopper» şarkısını söylüyor ve şarkılarını besteliyor. Şiir yazar.
Bir gün bana bir defter getirdi.
«Anne, oku. Bu okul için bir deneme. Konu: “Ailem”».
Açtım. Çocuk el yazısı, düzensiz harfler:
«Sıradışı bir ailem var. Bir annem ve babam var. Birlikte yaşamıyorlar ama ikisi de benim ebeveynim. Babam Olya Teyze ve Artyom kardeşle birlikte yaşıyor. Annem yalnız yaşıyor ama birçok arkadaşı var. Sık sık bir araya geliyoruz: doğum günüm için, Yeni Yıl için, hasta olduğumda. Kimse çığlık atmaz. Kimse beni ayırmıyor. Babam anneye yalan söylediğinde hata yaptığını söylüyor. Annesi de onu affettiğini ama artık birlikte yaşayamayacaklarını söylüyor. —’i affetmek bence doğru. Ama yalancı — yok. Büyüdüğümde doğruyu söyledikleri bir aile istiyorum. Gerçek nahoş olsa bile».
Defteri kapattım. Gözlerim sızladı.
«Çok iyi yazılmış, bunny», — dedim.
«Bu doğru», — Anya’yı omuz silkti. — «Ve okulda gerçek için beş fives» veriyorlar.
Akşam Alexey’e defteri gösterdim. Uzun süre okudu. Sessizce. Sonra katlayıp geri verdi.
«Her ikimizden de daha akıllı, » dedi. — — Onbir«’de anladığı şeye doğru beş yıl harcadık.
«Hatalar yaşadık», — bana cevap verdi. — «Ve o —, onları düzeltme şeklimizle.
Mutfakta oturuyorduk. Çay, «babanın cup»’si, sessizlik. Garip değil. Sıcak.
«Lena, — aniden dedi ki, — zamanı geri döndürebilseydim o zaman Yunanistan’a uçmazdım. Evde kalırdım. Musluk düzeltildi. Anya ile oynadı. Size dürüstçe şunu söyleyebilirim: Sıkıldım, korkuyorum, kafam karıştı ve ne istediğimi anlamıyorum. Ve bunu birlikte çözerdik. Ya da dürüstçe ayrılırlardı. Marina» olmadan.
«Seni dinlerdim», — Cevap verdim. — «Belki yine de ayrılırdık. Ama yargılanmadan. Böyle bir acı olmadan. Geçmişi geri verme yeter. Ancak tekrarlamak zorunda değilsiniz».
Başını salladı Ayağa kalktı ve fincanını yıkadı.
«Gideceğim. Olya bekliyor. Yarın Anya bizimle. Borscht» pişireceğine söz verdi.
«Hi» deyin, — dedim.
O gitti. Ve sözleşmeye göre benim olan dairede kaldım. Ama aslında — bizimdir. Çünkü Anya burada büyümüş. Burada Alexey ve ben ebeveyn olmayı öğrendik boşanma.
Bazen arkadaşlar sorar: «Len, onu nasıl affedebilirsin? Yapamadım».
«Him» için affetmedim, — cevap veriyorum. — «Kendim için affettim. Sapsız bir bavul gibi suç taşımamak için: Taşıması zor ama çöpe atmak üzücü».
Bazen soruyorlar: «Evlilik sözleşmesini imzaladığınız için pişman mısınız?»
«No. Alexey’in hata yaptığında ne hale geldiğini gösterdi. Ve gerçeği öğrendiğimde ne hale geldiğimi gösterdi. İkimiz de sınava girdik. O iki kişilik —. Dürüstlük için —.