Sadece. Sakin bir şekilde. Hergün. Drama yok.
Bir saat sonra mutfağa çıktı. Kızı, — Grasshopper«öğretilen » numaralı odada kaldı.
«İyi teller aldı», — dedi. — «Satıcı tavsiyede bulundu».
«Teşekkür ederim Lyosha».
Sessizdik. Çay soğuyordu zaten.
«»’nin eteklerinde bir daire sattım, — aniden şöyle dedi. — «Evlenmeden önce sahip olduğum ».
Başımı kaldırıp ona baktım.
«Neden?»
«Okulunuza daha yakın tek odalı bir daire satın aldım. Kızın on beş dakika yürüyebilsin diye. Hastalanırsa trafiğe bağımlı olmak istemiyorum».
Başımı salladım. Bir yetişkinin hareketiydi. Muhteşem bir jest değil, sakin, dürüst bir karar.
«Senden beni affetmeni istemiyorum, » diye ekledi. — — Baba olmama izin vermeni istiyorum. Dram yok. Sözler olmadan tutamam».
«You will», — Cevap verdim. — «Zaten bir oldunuz. Boşandıktan sonra. Paradoksal ama gerçek».
Sırıttı. Uzun zamandır ilk kez — acısız.
«Biliyorsunuz, o zaman hayat —’in bir dizi iş gezisi olduğunu düşünmüştüm. Birinden diğerine. Karısından Marina’ya. Suçluluktan bahanelere. Ancak hayat —’nin Cumartesi sabahı kızınızın bisikletini tamir ettiğiniz zaman olduğu ortaya çıktı. Ve bu herhangi bir iş seyahatinden daha zordur».
Konuşmaya devam etmedim. Mahkemede geçmişi çoktan hallettik. Tekrar etmenin bir anlamı yoktu.
Öğle yemeğinden sonra gitti. Kızı koridora koştu: «Baba, yarın gel! Başka bir şarkı öğreneceğim!»
«Geleceğim», — söz verdi. Ve o geldi.
Böylece yeni aylar başlamış oldu. Yeni ritim. «we» olmadan, ancak «kızımız» ile.
Alexey salı ve cumartesi günleri geldi. İki haftada bir hafta sonu için kızımı yanıma aldım. Nafakayı zamanında ödedim. Gecikirse — önceden uyardı. Kızım hastaysa — geceleri sırayla onunla oturuyorduk. Şikayet yok: «Bu sizin sorumluluğunuzda».
Bir kış kızım buz pateni pistine düştü ve kolunu kırdı. Acil serviste tanıştık. i̇şten eve geldim, o — eğitimden. Her ikisi de solgun ve korkmuş durumda. Doktor alçı uyguladı ve kızı sessizce sızlandı.
«Bir korsan» gibi olacaksınız, — Alexey dedi ve alçıya bir işaretleyici ile bir çapa çizmeye başladı.
«Ve bana bir kelebek» çiz, — bana sordu.
Beraber çizdik. Omuz omuza. Karı koca gibi değil. Ebeveynler gibi.
Koridorda, fotoğrafı beklerken birden şöyle dedi:
«Lena, geçenlerde anlaşmamızı tekrar okudum. Madde 4.3. Komik — çünkü kendim yaptım. Sadece formalite olduğunu düşündüm. Ve me»’i kurtardı.
«Neyden?»
«Kendini kandırmaktan. O olmasaydı yine de kendimi Marina —’in aşk olduğuna, senin de — alışkanlığı olduğuna inandırırdım. Ve anlaşma beni itiraf etmeye zorladı: Ana kuralı ihlal ettim. Güven. Ve sonuçlarını aldı».
Başımı salladım. Bu nokta da bana yardımcı oldu. Açgözlülükten değil. Ve illüzyonlardan. «’in kendine geleceği düşüncesinden her şeyi unutacağız». Hayır. Unutmazdık. Sadece doğru olmayan yaşamaya devam edeceklerdi.
Röntgende yer değiştirmeden kırılma görüldü. Dışarıya çıktık. Kar büyük pullar halinde yağdı. Kızı, Alexey’nin kollarında, çapalı bir alçıyı tutarak uyudu.
«Hadi sana gidelim?» — diye sordu. — «Onun yulaf lapasını pişireceğim. Ve dinleneceksin».
«Hadi go», — Kabul ettim.
Geceleri sırayla yatağının yanında oturuyorduk. Sabah uyandı ve şöyle dedi: «Baba, anne, bugün eskisi gibisin. Sadece küfür etme.
Birbirimize baktık. Ve uzun zamandır ilk kez birbirlerine sakince gülümsediler.
Bir yıl daha geçti. Kızım üçüncü sınıfa gitti. 1 Eylül’deki hatta Alexey yanımda durdu. Elini tutmadı ama uzaklaşmadı da. Az önce oradaydım. Benimle birlikte çocuğu olan bir yetişkin gibi.
Hattan sonra bir kafeye gittik. Kızım dondurma sipariş etti. Alexey — şekersiz kahve. I — çay.
«Baba, sen ve annen neden boşandınız?» — diye aniden sordu. Sadece çocukların yapabileceği gibi.
Masada sessizleşti. Alexey bana baktı. Başımı salladım: konuş.
Fincanı yere bıraktı.
«Çünkü hata yaptım tatlım. Anneme yalan söyledim. Ve yetişkinler birbirlerine yalan söylediğinde, birlikte yaşamaları çok zorlaşır. Acıtıyor. Bu nedenle ayrı yaşamaya karar verdik. Ama biz sadece seni daha çok sevmeye başladık. Ve birbirleri de ebeveynler— olarak ».
Kızı kaşığı yaladı. Düşündüm ki.
«Annem acı çekiyor muydu?»
«Was», — dürüstçe cevap verdi. — «Ve bu beni incitti. Ancak yalan söylemeye devam etmezseniz acı ortadan kalkar ».
«Şimdi arkadaş mısınız?»
«Biz bir team»’iz, — dedi bana. — «Takım “ebeveynler Anyuta”. Ve arkadaşlar… arkadaşlar — de kötü» değil.
Kızı başını salladı ve tekrar dondurma aldı. Bu cevap ona yetti.
Akşam uykuya daldığında Alexey gecikti. Bulaşıkları birlikte yıkadık. Daha önce olduğu gibi. Sadece şimdi sonsuza dek olduğunu hissetmeden.
«Bir kadınla tanıştım», — aniden şöyle dedi. — «Adı Olga. O bir öğretmen. Boşanmış. Anyuta» ile aynı yaşta bir oğlu var.
Ellerimi havluyla sildim.
«Memnun oldum Lyosha. Truth».
«Kızgın değil misin?»
«Mutluluğunuza kızgın —, hayatın kendisine kızgın olmak anlamına gelir. Sadece onları yavaş yavaş Anya ile tanıştır. Ani adım yok».
Başını salladı ve rahatlayarak nefes verdi.