«Artık biliyorsun».
Elmaları masaya koydu. «Af dilememeye geldim. Teşekkür etmeye geldim. Çünkü onu her gün aramadın, iğrenç şeyler yazmadın, pislik yaratmadın. Her şeyin sessiz olduğu gerçeği için. O» yapamam.
«Yapabilirsin. Ben sadece farklı bir yol seçtim early».
Çay içtik. Hiçbir şeyden bahsetmediler: havadan, fiyatlardan, kızlardan. Şöyle sordu: «Seni incitmiyor mu?»
«Acıyor», — Dürüstçe cevapladım. — «Ama acı — başkasının hayatını mahvetmek için bir neden değil. Kendisi kırdı. Performansına katılmayı bıraktım».
Marina ayrıldı. Ve kızım ve ben bir haftada elma yedik.
Alexey daha az gelmeye başladı. Sonra gecikmeden, zamanında gelmeye başladı. Hatırlatmadan nafaka ödedi. Kızının doğum günü için ona bir bisiklet verdi. Daha sonra ona binmeyi öğrettiğinin aynısı. Mutluluktan çığlık attı. Ona baktı ve görünüşe göre uzun zamandır ilk kez bu rolü oynamadı. Sadece bir babaydı.
Bir gün kızı yüzerken kaldı. Ona çay koydum. Beş yıl önce şarap içtiğimiz ve doğmamış çocuk diyeceğimiz şey hakkında tartıştığımız mutfakta oturuyorduk.
«Pişman mısın?» — diye sordu.
«Boşanma hakkında mı? Hayır. Yalan söylediğin şey hakkında mı? Evet. Ancak pişmanlık artık hiçbir şeyi değiştirmiyor».
«Çığlık atacağını, skandal yaratacağını sanıyordum. Ve sen… her şeyi sessizce yaptın».
«Çığlıkla hiçbir şeyi kanıtlayamazsınız. Belgeler kanıt».
Başını salladı Fincanı masaya koy. «Daire büyük. Tek başına senin için zor».
«Artık inanmadığınız biriyle yaşamaktan daha zor değil».
O gitti. Ve fincanları yıkamak için kaldım. İki. O ve senin.
Bir yıl geçti. Kızım ikinci sınıfa gitti. Veli toplantısında Alexey benden bir sıra oturdu. Toplantının ardından sınıftan çizimlerini birlikte aldık. Bizimkini çizdi aile: anne, baba, o ve kedi. Babam biraz yana durdu ama yine de çerçevenin içindeydi.
«Baba, şimdi bizimle yaşamıyor musun?» — arabada ona sordu.
«Hayır, güneş ışığı. Ama ben her zaman senin baban olacağım. Ve her zaman geleceğim».
«Ve annem kızgın mı?»
«No», — aynada bana bakarak cevap verdi. — «Anne fair».
Düzeltmedim. Adil — gücenmekten daha iyidir.
Akşam eski kağıtları hallettim ve evlilik sözleşmemizi buldum. Aynısı, paragraf 4.3 ile. Sayfalar arasında kaydırıldı. Sonunda imzalarımız vardı. Onun —’i geniş ve kendinden emin. Benim —’im düzgün, küçük bir kıvrımla.
notere nasıl güldüğümüzü hatırladım: «Buna neden ihtiyacımız var, birbirimizi seviyoruz». Sonra noter dedi ki: «Aşk geçebilir. Ve sözleşme » olarak kalacak. Kulağa alaycı geliyordu. Ama doğru çıktı.
alexey’e kin beslemiyorum. Öfke sıcak kömür gibidir: Bir başkasına atmak için onu elinizde tutarsınız ve kendinizi yakarsınız. Sadece bıraktım. Yalanı seçen adamı serbest bıraktı. Ve kızımızı seven babasını yakınlarda bıraktı.
Bazen bana mesajlar yazıyor: «Kızımın ateşi var, medicine» getirdi. «İstediğiniz gibi patenlerini satın aldı». Daha fazla uzatmadan, you«gibi » olmadan. İş üzerine. Ve bu doğru.
Marina… daha sonra evlendi. Bir meslektaş için. Skandallar, gizli geziler ya da yabancılar yok aileler. Geçenlerde onu süpermarkette gördüm. Önce o gülümsedi. Başımı sallayarak geri döndüm. Geçmiş, geçmiş olarak kalır.
Kızı büyüyor. Bazen soruyor: «Anne, sen ve babam yeniden birlikte yaşayabilir misiniz?»
«Hayır tavşan. Babam ve ben artık ayrı yaşamamız daha iyi. Ama biz seni eşit seviyoruz. Burası main».
Başını salladı. Bu onun için norm haline geldi. Çocuklar yeni forma çabuk alışırlar aileler, içinde çığlık, suçlama veya çarpma kapıları yoksa.
Ve ben? Salı günleri çalışıyorum, kızımı büyütüyorum, yogaya gidiyorum. Bazen arkadaşlarla tanışıyorum. Bazen mutfakta tek başıma oturuyorum ve kızımın rafta bıraktığı aynı «babanın cup»’sinden çay içiyorum.
Evlilik sözleşmesi kasada. Madde 4.3’ün altı kalemle çizilmiştir. Alexey’i hatırlamamak için. Ve kendim için. Unutmamak için: trust — aynı zamanda bir sözleşmedir. Sadece oral. Her gün doğruyu söylemeyi seçtiğimizde sonuçlandırdığımız.
Dün Alexey aradı. Eski gitarını daçada bulduğunu söyledi. Kızının ona ihtiyacı olup olmadığını sordu.
«Need», — cevap verdim.
«Yarın onu getireceğim.
«İçeri getirin. Ve çay» içelim.
«Hadi içelim», — kabul etti.
«muses» olmadan, aldatma olmadan, Riga ve Yunanistan olmadan. Sadece ortak bir kızı ve ortak bir geçmişi olan iki yetişkin. Tek taraflı. Ama şimdi dürüst oldu.
Ve bu dürüstlükte dünyadaki tüm gezilerden daha fazla sıcaklık vardı…
Alexey cumartesi sabahı gitarı getirdi. Eski, yıpranmış bir ses tahtasına sahip ama taze tellere sahip. Kızı zevkle atladı. Babasının çocukluğunda yaptığı gibi, çok uzun zaman önce bir «müzik aleti istiyordu.
«Size üç chords» göstereceğim, — dedi, çocuk odasında yerde otururken. — «Am, Dm, E. Şarkıların yarısı »’e ait.
Çay yaptım. Babamın «cup»’sindeki aynısı. Mutfağa oturdu ve tereddütle duvarın arkasındaki ipleri koparıp kızını düzeltmesini dinledi: «Hayır, güneş ışığı, daha sert bastır. Parmaklar acıyor? Sabırlı ol. Tüm müzisyenler bu»’den geçiyor.