Sabah Alexey uçup gitti. Onu zihinsel olarak uğurladım ama havaalanına gitmedim. Neden? Bunun yerine babamın uzun süredir tanıdığı avukat —’e gittim. Belgeleri inceledi ve şunları söyledi: «Durum güçlü. Anlaşma yetkin bir şekilde hazırlandı. Noter onaylayacak. Mahkeme, doğrudan delillerin bulunması halinde bu koşulları genel olarak değerlendirecektir. Ve sende them» var.
«Ve kızı?» — diye sordum.
«Kızı seninle kalacak. Yasalara göre nafaka ödeyecek. Evlilik sözleşmesi mülkiyeti düzenler, çocukları değil».
Mülkiyet. Evlilikle satın alınan daire. Makine. Tver yakınlarındaki Dacha. Ortak hesapta tasarruf. Sözleşmeye göre her şey bana geçti. Sadece daha önce ne varsa onda vardı evlilik: eteklerinde eski tek odalı daire ve dizüstü bilgisayar.
Sevinç hissetmedim. Hiç başlatmak istemediğim bir süreci kazanmış olmam garip bir duyguydu. Akşam Alexey aradı. Yunanistan’dan. Sesi tatmin olmuş ve rahatlamıştı.
«Orada nasılsın? Kızı nasıl?»
«Good», — bana cevap verdi. — «Ne zaman geri dönüyorsun?»
«Bir hafta içinde. Miss».
«Ben de».
Ve doğruydu. Marina’dan önce var olan Alexey’i özledim. Başkalarının biletleriyle kişi tarafından değil, koca tarafından.
Kendinden geçti, ben de dizüstü bilgisayarımı açtım ve mahkemeye ifade vermeye başladım. Kuru, katı, nokta nokta. Duygu yok. «Davacı… Davalı… Evlilik sözleşmesine dayanarak №… Sizden evliliği feshetmenizi ve mülkiyeti tanımanızı rica ediyorum…»
Üçüncü gün annesi beni aradı. Kayınvalide.
«Lena, Lyosha bir şekilde üşüdüğünüzü söyledi. İyi misin?»
«Evet anne. Her şey fine».
«İş gezisinde, değil mi? Riga’da, says».
«Greece»’de — Cevap verdim ve açık sözlülüğüme şaşırdım.
Sessizlik. Sonra ağır bir nefes.
«Lord… Lena, tökezledi. Erkekler bazen bunu yapar. Konuş onunla. Torun» için.
«Konuşacağım anne. Court»’de.
Ağladı. Ve ben de. Sadece farklı şeyler için ağladık. O —, «hata yapan bir oğul hakkındadır». Ben zaten bitmiş bir evlilik hakkında —’im.
Alexey bir hafta sonra geri döndü. Bronzlaşmış, kızım için Yunan sütunu şeklinde bir mıknatısla. Sanki hiçbir şey olmamış gibi eve gittim. Bavulumu giydim ve bana sarıldım. Deniz ve başkasının duş jeli gibi kokuyordu.
«Bensiz nasılsın?»
«Boşanma davası açtım», — dedim.
Dondu kaldı. Gülümseme kayboldu.
«Ne?»
«Evlilik sözleşmesiyle. Madde 4.3. Noterin kanıtı. Bir ay sonra toplantı».
Bir sandalyeye indi Uzun süre sessiz. Sonra sordu: «Beni takip ettin mi?»
«No. Klasörü garajda kendin bıraktın. Open».
«Bu bir hatadır. Lena, bir kızımız var. Her şeyi tartışabiliriz. Marina… hiçbir anlamı yok. Sadece bir hobi».
«Benim için anlamı. Sözleşme için — de»’dir.
Kendini anlatmaya çalıştı. «crisis»’den, «yorgunluk»’den, «yedi yıl birlikte —’nin zor» olduğundan, benim de üşüdüğüm gerçeğinden bahsettim. Dinledim. Bölmedim. Susunca şöyle dedi:
«Lyosha, kızgın değilim. Sadece gözlerimde yatan bir insanla yaşamak istemiyorum. Dürüstçe gidebilirdin. Her şeyi insanca bölerdik. Ve şimdi sözleşmeye göre olacak».
Geceyi geçirmek için annesine gitti. Kızı sordu: «Baba yine iş gezisine mi çıktı?»
«Babam şimdilik büyükannenin yanında kalacak», — cevap verdim. — «Ve sen ve ben eskisi gibi olacağız. Sen, ben ve cat»’imiz.
Duruşmadan önceki ay sonsuz sürdü. Alexey her gün arıyordu. İlk başta sordu, sonra tehdit etti: «Hiçbir şeyi kanıtlamayacaksınız. Mahkeme ekran görüntülerini kabul etmeyecektir». Sonra tekrar sordu. Kızının yanına gelip oyuncaklar getirdi. Suçluluk duygusuyla bana baktı. İntikam almadım. Çocuğu görmesini yasaklamadı. Hatalarımızın bedelini kız ödememeliydi.
Duruşma gelişigüzel gerçekleşti. Hakim, katip, avukatım, avukatı. Alexey tek başına, Marina olmadan geldi. Sürekli yere baktım. Hakim —’in fesih kararını okuduğunda evlilik, bana sahip olduğunu kabul et — o sadece sessizce başını salladı.
Toplantıdan sonra çıkışta bana yetişti.
«Lena, ben bir aptalım. Üzgünüm».
«Seni affettim Lyosha. Ama artık seninle yaşayamam».
«Tekrar deneyebilir miyiz?»
«No. Güven beyanla geri getirilemez. Kazanılması gerekir. Ve sen onu yok ettin».
Başını salladı ve gitti. Ondan sonra artık isteklerle aramadım. Tam konuya gelince: «Perşembe günü bir şeyler alacağım». «Kızım Friday»’de yanımda olacak.
Daireyi satmadım. Çocuk odasındaki duvar kağıdını yeniden yapıştırdım. Diş fırçasını attı ama fincanını rafta bıraktı — kızı bazen babasının «cup»’sini istedi. Onu hayatımızdan çıkarmadım. Az önce çıkardım benimkinden.
Altı ay sonra Marina beni görmeye geldi. Uyarı yok. Sahanlıkta durdu ve ellerinde bir torba elmayı ezdi.
«Can?»
Onu içeri aldım. Telefonundaki fotoğraflardan daha kötü görünüyordu. Solgun, yorgun, gözlerinin altında koyu halkalar var.
«Him»’den ayrıldım, — hemen dedi. — «Döndüğünde… Kötülük. Benim yüzümden her şeyini kaybettiğini söyledi. Daire, araba. Him»’i soyduğunu.
«Anlaşmaya göre», — düzelttim.
«Evet. Sözleşmeyle. O zaman okumadı. Ama orada böyle şartların olduğunu bilmiyordum. Gerçekten onun free» olduğunu sanıyordum.