Dün gecenin parçaları yine gözlerimin önüne çıktı: gülümsemesi, dokunuşları, sesi, hayatımla ilgili soruları.
Ve birden en tatsız şeyin farkına vardım.
Sadece para çalmadı.
Beni inceledi.
Sanki kolay lokma olabileceğimi önceden biliyordum.
Koridorda hızlı adımlar duyuldu. Birisi radyoda yüksek sesle konuşuyordu.
— Tek başına dışarı çıkamazdı… belki suç ortakları vardır…
Korku geri döndü ama artık farklı bir — daha derin, daha ağırdı.
Çünkü artık sadece ihanetle ilgili bir hikaye değildi.
İsteğim dışında içine çekildiğim bir hikayeydi.
Bölüm 3. Hiçbir yere gitmeyen bir iz
— Acilen kamera görüntülerine bakmamız gerekiyor dedi erkek polis ve koridora çıktı.
Sanki yerime gelmişim gibi yatakta oturmaya devam ettim. Kafamda tek tek kelimeler dönüyordu: «seri dolandırıcı», «sahte belgeler», «onu arıyoruz».
Sivil kıyafetli kadın benimle kaldı.
— Valentina Petrovna, akşamı dakika dakika eski haline getirmeye çalışın. En küçük detay bile önemli olabilir.
Gözlerimi kapadım.
Ve yine dünkü barı gördüm: yumuşak bir ışık, bir kadeh şarap, sakin bakışları. Andrey benimle öyle doğal bir şekilde oturdu ki, sanki bu buluşma kendiliğinden olmuş gibi. Sonra kişisel sorular sormaya ne kadar çabuk başladığını fark etmedim. Şimdi her şey net bir şemaya girdi.
— O… yalnız yaşayıp yaşamadığımı sordu, — Sessizce dedim. — Sonra çocuklar hakkında. Emeklilik hakkında… hatta birikimlerimi nerede sakladığım hakkında bile.
Kadın fark edilir derecede gerildi.
— Yavaş yavaş güven uyandırdı. Böyle davranıyor.
O anda kapı tekrar çalındı. Odaya başka bir çalışan girdi.
— Kameralar ipucu verdi. Saat 6:12’de otelden ayrıldı. Yalnız değil.
— Yakınlarda kim vardı? — kadın sert bir şekilde sordu.
— Henüz belli değil. İkinci kişinin yüzü bir başlık ile kaplıdır. Ama ilginç bir detay var… farklı bir isimle verilmiş bir kart kullandı.
Kalbim yine çarptı.
— Yani bu daha önce de oldu mu? — Fısıldadım.
— Daha önce de olmuştu. Ve belki de yine de olabilir, — diye yanıtladı.
Soğuk omurgamdan aşağı aktı.
Her şey çok düşünülmüş görünüyordu. Fazla profesyonel.
Ve sonra birden hatırladım.
— O… yakın zamanda bir geziden döndüğünü söyledi… fotoğrafçı olduğunu… — bocaladım. — Bana bazı fotoğraflar gösterdi…
— Ne tür fotoğraflar? — kadın temkinliydi.
Telefonu aldım ve galeriyi açtım, tam olarak neyi gösterdiğini hatırlamaya çalıştım. Ama orada ondan geriye hiçbir şey kalmamıştı.
Ve sonra başka bir korkunç şeyin farkına vardım.
Bana tek bir gerçek iplik bırakmadı.
Fotoğraf yok, yazışma yok, sosyal ağlarda sayfa yok.
Sanki hiç var olmamış gibi.
— Bu sadece bir dolandırıcı değil, — polis sessizce telefonumun ekranına bakarak söyledi. — Çok dikkatli davranıyor. Neredeyse hiç iz yok.
Koridorda yine bir gürültü koptu. Birisi diğer numaraları kontrol etmenin bir sonuç vermediğini söyledi.
Ortadan kayboldu.
Çözüldü.
Ve sadece banka hesabım bunun gerçek olduğunu kanıtladı.
Yavaşça kalktım.
— Ama onu gördüm… onun yanındaydım…
Kadın bana dikkatlice ve hatta biraz daha yumuşak baktı.
— Valentina Petrovna… bu tür insanlar, bir insanın tam olarak görmek istediği şeye nasıl dönüşeceklerini bilirler.
Bu ifade en çok vurdu.
Pencereye gittim. Avluda oteller her zamanki sabah çoktan başlıyordu: arabalar, yoldan geçenler, kahve tutan insanlar.
Ve aralarında bir yerlerde o olabilir.
Ya da onun yerine başka biri.
Telefon yine titredi.
Bilinmeyen numara.
Birkaç saniye cevap vermekte tereddüt ettim.
— Evet?
— Her şeyi hatırlamadınız, — de aynı şeyi söyledi erkek ses.
Ve çağrı sona erdi.
Hareketsiz durdum.
Ve ilk kez gerçekten fark ettim: bu hikaye henüz bitmedi.
Bölüm 4. Yüzü olmayan bir adam ve güvenin bedeli (Sonuç)
Sabaha kadar gözlerimi kapatmadım.
Otelin koridorundaki her hışırtı beni ürküttü. Telefon, bunun bir kabus olmadığını hatırlatmak için yakınlarda duruyordu: silme işlemleri durduruldu, hesap bloke edildi, ancak para çoktan ayrılmıştı.
Öğlene kadar karakola gelmem istendi.
Oradaki her şey daha da gerçek oldu.
— Kimliği öğrendik dedi araştırmacı, önündeki kağıtları ortaya koyarken. — Andrey fotoğrafçı değil. Ve adı farklı. En az altı farklı kişilik kullanıyor.
Sessizdim.
«personality» kelimesi kulağa tuhaf ve korkutucu geliyordu. Sanki tek bir adamdan değil, yüzleri değiştiren bir gölgeden bahsediyorduk.
— Gözaltına alındı mı? — Sonunda sordum.
Araştırmacı başını salladı.
— Henüz değil. Ama yaklaşıyoruz.
Kısa bir süre durakladı ve ekledi
— Önemli bir detay var. Sadece para çekmedi. Tepkini kontrol ediyordu. Ne kadar çabuk döndüğünü izledim banka. Bu, daha büyük bir şemada kullanılabileceğiniz anlamına gelir.
Soğukların tekrar sırtımda yükseldiğini hissettim.
— Bununla ne söylemek istiyorsun?
— Seni diğer operasyonlar için bir kılıf haline getirebileceğini.
Bu düşünce neredeyse dayanılmazdı.