— Bankadan beni aradıklarının farkında mısın?! — Oleg, eve adımını atar atmaz sesi çığlığa dönüştü.
Deri evrak çantasını öyle bir fırlattı ki, koridordaki puf aynaya çarpıp boğuk bir ses çıkardı. — Ne halt ettin de kız kardeşinin kredisine beni kefil yaptın?!
Anna ocakta çorbayı karıştırırken yavaşça ocağı kapattı. Sıçramadı. Sekiz yıllık evlilikte onun öfkesinin aşamalarını seslerden tanımayı öğrenmişti: kapının çarpılması, fırlatılan çanta, ağır adımlar.
— Oleg, bağırma, çocuklar uyuyor, — dedi, ellerini kurularken ona dönerek. Gri gözlerinde alışılmadık bir sakinlik vardı.
— Umurumda değil! — adam mutfağa girip yüz kiloluk bedeniyle üzerine eğildi. — Ne yaptığını anlıyor musun? Ben bir inşaat şirketinin genel müdürüyüm! Senin işe yaramaz ailenden dolayı kredi sicilim bozulursa yatırımcılar parayı çeker! Sen bir hiçsin! Hazıra konuyorsun, benim paramla yiyorsun, benim aldığım arabaya biniyorsun!
Anna örgüsünden çıkan sarı tutamı düzeltti. Masanın altında duran telefonunun kayıt ışığı neredeyse fark edilmeden yanıp sönüyordu.
O her şeyi kaydetmeye alışmıştı: kavgaları, tehditleri, onun gece yarısı sevgilisine yaptığı aramaları. Doğum izinlerinden önceki finansal analist geçmişi, ona veriyi titizlikle toplamayı öğretmişti.
— Noterde bana vekâlet verdin, arsayı alırken, — dedi sakin bir sesle geri çekilerek. — Marina’nın acil ameliyat için paraya ihtiyacı olduğunu söylemiştim. “Kendin hallet” demiştin. Ben de hallettim.
— Ben sana finansıma karışma dedim! — Oleg elini kaldırdı. Bu ilk değildi. Anna biliyordu: yüzüne vurmazdı, iz kalmasın diye. Omzuna vururdu.
Refleksle yana çekildi, adamın yumruğu dolap kapağına çarptı. Sunta acı acı gıcırdadı.
Tam o anda mutfak kapısı aralandı.
Eşinin annesi Zinaida Pavlovna kapıda duruyordu. “Çocuklara yardım” bahanesiyle gelmişti ama her zamanki gibi sadece memnuniyetsiz bakışlarla yetinmişti.
— Olegcik, oğlum, kendini yıpratma, — dedi dudaklarını büzerek gelinine küçümseyerek bakarken. — Sana demiştim, taşradan gelen yoksulu alma. Sülük gibi yapışır. Ne doğru dürüst eğitimi var ne de terbiyesi. Kov gitsin. Sana dengin birini buluruz.
— Duydun mu annemi? — dedi Oleg, nefes nefese. — Toplan. Sana üç gün veriyorum. Çocukları ya da evi ağzına bile alma. Ev benim, evlilikten önce alındı. Çocukları da vermem sana. Ne işin var ne evin. Üstündekiyle sokağa gidersin!
Anna zihninde işaret koydu: “velayet tehdidi, tahliye tehdidi, tanık önünde saldırganlık”.
— Tamam Oleg. Giderim, — dedi sessizce.
Adam küçümseyerek homurdandı ve çıktı. Kayınvalide de arkasından zafer bakışıyla gitti.
Anna yalnız kaldı. Pencereye yaklaştı. Dışarıda ince bir sonbahar yağmuru vardı. Aklında soğuk, matematiksel bir plan oluşuyordu.
Ağlamayacaktı. Gözyaşları üç yıl önce tükenmişti; ceketinde bulduğu ama ona asla verilmeyen pırlanta kolyenin fişini gördüğü gün.
Tezgâhın altından sakladığı klasörü çıkardı. İçinde tarifler yoktu. Oleg’in yatırımcı parasını kaçırdığı paravan şirketlerin hesap dökümleri vardı. Tesadüfen bulmuş ama profesyonel merakıyla kopyalamıştı.
Oleg onu aptal ev kadını sanıyordu; oysa Anna finans akademisini dereceyle bitirmişti. Kendine hayran erkeklerin hukuki gafleti, yorgun bir kadın için en iyi silahtır.
Akşam Oleg odasına kapanınca Anna telefona sarıldı.
“Slava, merhaba. ‘StroyGrant’ için aradığın şey bende. Ama koruma istiyorum. Bu gece ifade vermeye hazırım.”
Cevap anında geldi: “Anya, ciddi misin? Bu büyük suç. Öğrenirse ne yapacağını biliyor musun?”
“O zaten her şeyi yaptı.”
Gece 2:15’te evde ağır adımlar duyuldu.
— Tanıklar burada mı?
— Evet, yoldaş binbaşı.
Oleg ışıkla sıçradı.
— Bu da ne?!
— Ekonomik Güvenlik Birimi. Oleg Smirnov, büyük çaplı dolandırıcılık ve vergi kaçırma şüphesiyle gözaltındasınız.
— Bu saçmalık!
Kayınvalide çığlık attı.
— Ne oluyor?!
— Arama var.
Çantada nakit, sahte belgeler bulundu.
Oleg bembeyaz oldu. Anna’ya baktı.
— Sen yaptın!
— Ben mi? — dedi Anna sakince. — Ben sadece ev hanımıyım.
Adam kelepçelendi.
— Madde 159, ağır suç, — dedi Slava. — Götürün.
Kayınvalide ağlayarak Anna’ya sarıldı.
— Bir şey yap!
— Bana “hiç” demiştiniz, — dedi Anna. — Şimdi ona denk biri baksın. Evi akşama boşaltın. Yarısı benim.
Kadın çöktü.
Bir saat sonra ev boştu. Anna çay içiyordu. Mesaj geldi: “Yakaladık. Yeterli kanıt var.”
Anna gülümsedi. Yağmur durmuş, güneş çıkıyordu.
İntikam değil bu. Borçların ödenmesiydi.
Yeni bir hayat başlayacaktı. Korkusuz.
Sabah vanilya kokusuyla başladı.
— Anne, babam nerede?
— Uzun bir seyahatte.
Çocuklar ilk kez rahatça gülümsedi.
Dava sekiz ay sürdü. Oleg yedi yıl ceza aldı. Malına el kondu.
Anna tazminat aldı ve küçük ama huzurlu bir ev aldı.
Yeni iş buldu. Üç ayda yönetici oldu.
Balkonda kahve içerken çocuklarının kahkahasını dinledi.
Artık korku yoktu.
Hayat her şeyi yerine koymuştu.