Kenji Sato, babasının evine neredeyse üç yıldır adım atmamıştı.
Minato’daki kırk sekizinci kattaki penthouse onu çocukluğundan hatırladığı aynı sessizlikle karşıladı: pahalı, kusursuz ve tamamen ruhsuz. Cam duvarlar gece yağmurundan sonra gümüşe dönmüş sabah Tokyo’sunu gösteriyordu. Aşağıda arabalar, trenler ve insanlar hareket ediyordu, ama burada, yukarıda, şehir yalnızca başka birinin gücüne ait bir dekor gibi görünüyordu.
Babanın kütüphanesi minimal bir düzenle tasarlanmıştı: koyu mermer masa, deri koltuklar, siyah ahşap raflar ve fazlalık sayılabilecek tek bir eşya bile yoktu. Kitaplar bile sanki düzeni bozmaktan korkar gibi hizalanmıştı. Masanın üzerinde kırmızı mühürlü hukuk belgeleri ve yanında, babanın “yalnızca kesin kararlar için kullanılır” dediği gümüş bir kalem duruyordu.
Kenji masanın karşısında oturuyordu; üzerindeki açık bej kazak bu odaya fazlasıyla sade kalıyordu. Omuzları düşüktü, gözlerinin altında yorgunluk izleri vardı. Kırılmaya yakın görünüyordu — muhtemelen Sato’nun görmek istediği hâliyle.
Sato pencerenin önünde, şehre sırtını dönmüş şekilde duruyordu. Kırk beş yaşındaydı ama atletik yapısı, gece mavisi kusursuz takım elbisesi ve geriye taranmış gri saçları onu daha genç gösteriyordu. O, Kenji’nin babası değildi. Ailenin eski reisinin üvey kardeşiydi — yıllardır sabırla doğru anı bekleyen biri.
Ve şimdi o anın geldiğine inanıyordu.
— Artık burada işin yok, dedi Rusça. Bu dili özellikle seçmişti; Kenji’nin babası çocukken ona “soğuk müzakerelerin dili” diyerek öğretmişti. — Hemen çık bu evden.
Kapıyı işaret etti. Bir akraba gibi değil. Bir sahip gibi.
Masanın yanında ailenin avukatı Morita duruyordu. Yaşlı adam dosyayı tutuyor ama açmıyordu. Gözleri yere dönüktü.
Kenji sessizdi.
Sato alaycı bir şekilde gülümsedi.
— Ne oldu? Konuşacak söz bulamadın mı?
Kenji yavaşça nefes aldı. Mermer masaya yansıyan solgun ışığa baktı. Bir an için kendini yine genç bir çocuk gibi hissetti — babasının karşısında duran biri.
Babası ona bir zamanlar şunu söylemişti: yumuşaklık bir zayıflıktır. Sanatçılar imparatorluk yönetemez. Ailenin işini reddeden bir oğul mirasını da reddeder.
Kenji gitmişti. Önce evden, sonra ülkeden. Nagano’da küçük ahşap evler inşa etti, kamusal alanlar tasarladı, sade yaşadı. Babası onu hiç aramadı. Sadece ölümünden bir ay önce kısa bir mesaj geldi: “Gel. Görmen gereken bir şey var.”
Ama Kenji geç kalmıştı.
Şimdi ise Sato her şeyin bittiğini söylüyordu.
— Baban senden hayal kırıklığına uğramıştı, dedi Sato. — Bunu herkes biliyor. Seni her yerden çıkardı. Sana sadece hayatta kalacak kadar bıraktı. Şükret ve git.
Kenji gözlerini kaldırdı.
— Kendinden çok eminsin.
— Çünkü vasiyeti okudum.
— Eski olanı.
Sato aniden avukata döndü.
Morita dosyayı açtı.
— Lütfen sonuna kadar dinleyin, dedi. — Dün akşam, merhum Hiro Sato tarafından ameliyattan iki gün önce imzalanan son belge doğrulandı.
Sato’nun yüzü dondu.
— Hangi belge?
Kenji ayağa kalktı.
— Yanılıyorsun, dedi sakince. Bu ev bana ait.
Morita mühürlü belgeyi masaya koydu.
— Penthouse, kütüphane ve mimarlık fonunun kontrol hissesi Kenji Sato’ya devredilmiştir.
Sato belgeyi kaptı.
— Bu imkânsız.
— Ve ben burada yasal olarak bulunuyorum, dedi Kenji.
Sessizlik çöktü.
— Bunu sen yaptın, dedi Sato.
— Hayır.
— O zaman neden?
Kenji cam raflara baktı. Orada, camın arkasında, eski bir maket duruyordu — iç avlulu küçük bir ev. Onu on yedi yaşında yapmıştı. Babası onu “fazla insani” bulmuştu. Kenji maketin çoktan atıldığını sanıyordu.
— Çünkü geç de olsa gerçeği gördü, dedi Kenji.
Morita bir zarf çıkardı.
Kenji açtı.
“Sen insanlar için evler yaptın. Ben kendime duvarlar ördüm. Buna güç dedim. Ama bu korkuydu. Bu evi aç.”
Kenji uzun süre sustu.
Sato alayla güldü.
— Duygusallık.
— Hayır, dedi Kenji. İlk kez dürüstlük.
— Ne istiyorsun?
Kenji pencereye döndü.
— Burası genç mimarlar ve sanatçılar için açık bir mekân olacak.
Sato başını salladı.
— Sen her şeyi yok edeceksin.
— Hayır. İlk kez doğru hâline getireceğim.
Morita sessizce ekledi:
— Yetki artık onda.
Sato sertçe döndü.
— Buna pişman olacaksın.
Kenji hafifçe başını salladı.
— Belki. Ama bugün değil.
Masaya yaklaştı, gümüş kalemi aldı.
— Kilitler değiştirilecek. Toplantı çağrısı yapılacak.
Sato acı bir gülümsemeyle baktı.
— Beni kovuyor musun?
Kenji sakin bir şekilde cevap verdi:
— Hayır. Sadece korkunun artık bu evde hüküm sürmediğini söylüyorum.
Sato sonunda çıktı.
Kenji yalnız kaldı.
Raflara yaklaştı, eski maketi aldı.
Ahşap eskimişti ama iç bahçe hâlâ yerindeydi.
Parmağını küçük çatının üzerinde gezdirdi ve yıllar sonra ilk kez gülümsedi.
Altı ay sonra penthouse kapılarını açtı.
Soğuk kütüphane artık seslerle doluydu: kahkahalar, tartışmalar, fikirler.
Mermer masanın üzerinde artık miras belgeleri değil, insanlar için tasarlanan evlerin planları vardı.
Girişte küçük bir tabela asılıydı:
Ev, gücü kanıtlamak için değil,
yeri olmayanlara yer vermek için vardır.