Büyüttüğüm çocuklar, benim için şimdiden bir mezar yeri ayırmışlar.
Fakat onların bilmediği bir şey var — muhtemelen canlarını acıtacak bir sır.
Kırk beş yaşındaydım evlendiğimde.
Hayatımdan birlikte yürümeye karar verdiğim Marja’nın zaten üç çocuğu vardı.
Önceki evliliği dağılmış, geriye sadece çocukları ve birkaç eski bavul kalmıştı.
Benimse Moskova yakınlarında, kuruş kuruş biriktirdiğim parayla aldığım bir evim vardı.
Hiç tereddüt etmedim:
“Çocukları getir, benimle yaşayın. Aile olalım.”
Başta kolay değildi.
Andrey, Sveta ve Zlata — her biri bambaşka bir karakter, alışkanlıklar, korkular.
En büyük olan sürekli tartışırdı, ortanca en ufak şeye ağlardı, en küçük ise annesinden bir an olsun ayrılmazdı.
Ben elimden geleni yaptım: oyuncaklarını tamir ettim, okula götürdüm, rubleyle aldığım maaş elverdiğinde onlara kıyafet aldım.
Onları hiçbir zaman “benim” ya da “onun” diye ayırmadım.
Benim için onlar sadece bizimdi.
Sonra her şey altüst oldu.
Marja ağır hastalandı ve hayata veda etti.
Üç çocukla tek başıma kaldım — kan bağıyla baba değilsen nasıl baba olunur bilmiyordum.
Bana şöyle diyenler oldu:
“Onları akrabalarına ver, onlara borçlu değilsin.”
Ama yapamadım.
Onlar bana alışmıştı, ben de onlara.
Tek başıma, elimden geldiğince onları büyüttüm.
Yıllar geçti.
Çocuklar büyüdü, başka şehirlere gitti, aileler kurdu.
Önceleri ararlardı, gelirlerdi; sonra gitgide seyrekleşti.
Şimdi neredeyse hiç uğramıyorlar — yalnızca bayramlarda, o da daha çok alışkanlıktan.
Ben yaşlanıyorum, hastalanıyorum ve yakın zamanda tesadüfen öğrendim ki:
Benim için çoktan mezar yeri ayırmışlar, sanki gideceğim günü bekler gibi.
Ve işte beni en fazla inciten şey bu.
Onlara yuva, yemek, ilgi ve sevgi verdim.
Ama onların hafızasında, muhtemelen sadece
“evliya gibi görünen, evi olan yaşlı bir adamım.”
Ne gerçek bir minnettarlık, ne içten bir ilgi.
Fakat onların bilmediği bir şey var.
Her sabah kapımı komşum Anna çalıyor — mahallemizden sıradan bir kadın.
Bazen taze ekmek getiriyor, bazen kendi yemeğinden küçük bir tabak.
Nasıl olduğumu soruyor.
Parası için değil, miras için değil — sadece iyilikten.
Ateşim çıktığında doktoru kendisi çağırdı, uyuyana kadar yanımda oturdu.
İşte o an anladım:
Yakınlık kan bağıyla değil, insanlıkla ölçülür.
Bu yüzden karar verdim:
Çocukların büyüdüğü evi, biriktirip koruduğum her şeyi — Anna’ya bırakacağım.
Ölümümü bekleyenlere değil,
bana “Bugün nasılsınız?” diye soran birine.
Bu sert görünebilir ama bir suçluluk yok.
Çocuklara verilecek her şeyi verdim.
Minnettarlık talep edilmez — sadece fark edilir.
Ve şimdi içim huzurlu.
Doğru olanı yaptığıma inanıyorum.
İsterlerse beni yargılasınlar.
Ama siz söyleyin:
Kâğıtta “oğul” ya da “kız” yazması neyi değiştirir,
zor gününde yanındaysa?
Düştüğünde elinden tutan daha yakın değil midir?
Kararımı verdim.
Mirasımı kana göre değil, vicdana göre bırakacağım.
Peki siz ne düşünüyorsunuz?
Sevgi, zaman ve geride kalanlar gerçekten kime verilmelidir:
uzaklaşmış çocuklara mı,
yoksa bir zamanlar yabancı olup da yanından ayrılmayanlara mı?