Kocamın kızını kendi çocuğum sanarak büyüttüm, ta ki hayatımı altüst eden itirafı duyana kadar
Ayvi, tüm hayatını sevgi, fedakârlık ve küçük bir kıza adadığı şefkat üzerine kurmuştu. Onu öz kızı gibi görmüş, ona göre kendini anne olarak tanımlamıştı. Ancak geçmişten gün yüzüne çıkan bir aile sırrı, onun annelik, evlilik ve sadakat hakkındaki tüm inançlarını yerle bir etti. Şimdi, hayatının anlamı haline gelen çocuklarını korumak için ne kadar ileri gidebileceğine karar vermek zorundaydı.
Yirmi dört yaşındaydım, Mark’la ilk kez tanıştığımda. O benden yedi yaş büyüktü ve Bella adında küçük bir kızın babasıydı.
— Eski ilişkimden, Ayvi, — dedi o gün, kahve fincanını sıkıca tutarken. — Her şey kötü bitti, geri dönüp kurcalamak istemiyorum.
Ben ise hem çok genç hem de ona delicesine âşıktım. Ayrıntıları sormakta ısrar edecek cesaretim yoktu; onu ürkütüp kaybetmekten korkuyordum.
Yine de zaman çizelgesi benim lehime işlemiyordu. Bella, Mark’la tanışmamızdan sadece birkaç ay önce doğmuştu. Bu ayrıntı gitgide daha sık zihnime üşüşüyor, itiraf etmek istemesem de içimi kemiriyordu. Sanki yıllarca duymak istemediğim bir gerçeği fısıldayan hesaplar gibiydi.
Ama sadece istediğimiz için şüpheler yok olmuyor. Onlar hep orada, yüzeye çıkmayı bekleyen sessiz bir hışırtı gibi kalıyor.
Bir gün, Bella beş yaşlarındayken, sonunda bu konuyu açmaya karar verdim. Birlikte minik giysilerini katlıyorduk — çoraplar, tek boynuzlu atlı pijamalar…
— Bella’nın annesiyle ne kadar sürdü ilişkiniz? — diye sordum, dürüst bir cevap umarak.
— Uzun değildi, Ayvi, — dedi gözlerini benden kaçırarak. — Ciddi bir şey değildi.
— Peki ikisi aynı anda hayatında oldu mu? — diye kısık sesle üsteledim.
— Hayır, sevgilim, — diye karşılık verdi Mark, zoraki bir gülümsemeyle. — Seninle ben, bambaşka bir sayfayız.
Bu cevap içimi rahatlatmalıydı ama başaramadı. Konuyu kapatmaya karar verdim, en azından kendime öyle söyledim. Bugün geriye dönüp baktığımda, işte o anda “mükemmel” aile resmimde ilk çatlağın oluştuğunu görüyorum.
İçimde hep şu huzursuz soru vardı: Ya ben, bir başka kadının yuvasını yıkan “öteki kadın” mıydım? Mark, bu ihtimali asla açıkça yalanlamadı; yalnızca sessiz kaldı. O sessizlik, silinmeyen eski duvar kâğıdı gibi üzerimize yapıştı.
Sonra durumu kendi yöntemimle “düzeltmeye” karar verdim.
Kendimi tamamen anneliğe adadım. Bella’yı tüm çocuk doktoru randevularına ben götürüyordum, ebeveynlik üzerine ne bulsam okuyordum, uykusuz geceler geçiriyor, Cadılar Bayramı kostümleri dikiyor, anaokulu için cupcakeler süslüyordum.
Her bale gösterisinde onu destekliyor, hastalandığında ayaklarına masaj yapıyordum. Ona gerçek bir küçük prenses gibi davranıyordum.
Bir yıl sonra Jake doğduğunda, doğumhanede kendi kendime sessiz bir söz verdim: Çocuklar arasında asla fark koymayacaktım.
— O benim kızım, — diye fısıldadım, Mark kucağında oğlumuzu tutarken, Bella uyuklayan başını omzuma yaslamıştı. — Ne olursa olsun.
Ve gerçekten de ayrım yapmadım. Abla rolündeki Bella’yı izledikçe ona sevgim daha da büyüdü. Ama Mark’ın Bella’ya karşı tavrı yavaş yavaş değişiyordu.
Önce bunun, oğluna duyduğu özel yakınlıkla ilgili olduğunu düşündüm. Mark ve Jake çok çabuk kaynaştılar — aynı şakalara güldüler, filmlerden replikler alıntıladılar, pazar kahvaltılarını gelenek hâline getirdiler.
Jake hiç çekinmeden onun kucağına oturur, Mark da sanki dünyadaki en doğal şeymiş gibi oğlunun saçlarını okşardı.
Bella ile arasında ise her zaman bir mesafe vardı. Ne tam bir soğukluk, ne de açık bir sevgisizlik… Daha çok temkinli bir uzaklık.
Mark asla kaba değildi; Bella’nın doğum günlerini hatırlardı, okul gösterilerinde alkışlardı. Ama sevgisi, daha çok uzak bir kuzenin çocuğuna ya da arkadaşının kızına duyulan türden bir şefkate benziyordu.
Onunla konuşurken hep dikkatli ve resmi davranırdı, sanki nasıl yaklaşacağını bilemiyor ya da görünmez bir sınırı aşmaktan korkuyordu. Bunu özellikle sessiz anlarda fark ederdim.
Bir akşam, gök gürültülü bir fırtına sırasında koridorda duruyordum. Mark, Jake’in yatağının kenarında oturmuş, oğlumuzu sıkıca kucaklıyordu.
— Buradayım, oğlum, — diye fısıldıyordu. — Güvendesin. Hadi uyu, benim küçük adamım.
Gülümsedim, sonra Bella’nın odasına göz attım. Benim güzel kızım uyanıktı; kocaman açılmış gözlerle battaniyenin altına saklanmış, sanki yardım istemenin bile gereksiz olduğunu çoktan öğrenmiş gibiydi.
Bu görüntü hâlâ peşimi bırakmıyor. O an ilk kez şunu fark ettim: Benim sevgim, Bella’yı babasından görmediği şefkatten korumaya yetmiyordu.
Birkaç hafta sonra, çocuklar uyuduktan sonra mutfak masasında otururken, konuyu doğrudan açtım:
— Neden Bella’yla farklı davranıyorsun?
Tabakları yıkarken başını kaldırmadı.
— O zor bir çocuk, Ayvi, — dedi kuru bir sesle. — Onunla her şey başka.
Ve konuşma orada bitti. Mark musluğu kapatıp uzaklaştı. Ben ise şaşkınlık içinde kaldım, ama susup içime attım.