Arnold 93. yaşına bastığı gün, evini bir kez daha çocuklarının kahkahasıyla dolu görmekten başka içten bir dileği yoktu. Masa hazırlanmış, hindi fırından çıkmış, mumlar yanmıştı; o ise bekliyordu.
Saatler ağır bir sessizlikte sürünürken nihayet kapı vuruldu. Fakat gelen, beklediği kişi değildi.
Akçaağaç Sokağı’nın sonundaki kulübe de, tek sakini gibi, en parlak günlerini ardında bırakmıştı. Arnold, yılların izleriyle çatlamış koltuğuna gömülmüş, kedi Joe dizlerinde usul usul mırıldanırken oturuyordu.
Doksan iki yaşına gelmiş parmakları eskisi kadar güçlü değildi; yine de Joe’nun turuncu tüylerini okşarken alışık sessizlikte teselli arıyordu. Öğle güneşi tozlu pencerelerden sızıyor, daha mutlu zamanlardan kalan fotoğraflara uzun gölgeler düşürüyordu.
“Bugün ne gün, biliyor musun Joe?” Arnold titreyen elleriyle tozlu albüme uzanırken sesi çatladı. “Küçük Tommy’nin doğum günü. Kaç olurdu… bir düşüneyim… kırk iki.”
Sayfalar çevrildikçe anılar bıçak gibi içini kesti. “Ön dişleri yoktu bak—Mariam ona çok istediği süper kahramanlı pastayı yapmıştı. Gözlerinin nasıl parladığını hâlâ görür gibiyim.” Sesi inceldi.
“O gün annesine öyle sıkı sarılmıştı ki, o güzel elbiseyi kremayla lekeler içinde bırakmıştı. O da aldırmamıştı. Çocukları mutlu etmek söz konusu olduğunda asla aldırmazdı.”
Şöminenin üstünde beş tozlu çerçeve asılıydı—çocuklarının gülümseyen yüzleri zamana mıhlanmış. Maceradan dizleri yara bere içindeki Bobby, dişlerini gösteren sırıtmalarıyla. Bella adını verdiği bebeğini sımsıkı tutan küçük Jenny. İlk kupasını gururla havaya kaldıran Michael; kameranın arkasında parlayan babasının gözleri gibi ışıl ışıl gözler. Mezuniyet elbisesi içinde, sevinç gözyaşları ilkbahar yağmuruna karışan Sarah. Ve düğün gününde Tommy—Arnold’ın kendi düğün fotoğrafındaki haline öyle benziyordu ki göğsü sızladı.
“Bu ev hepsini hatırlıyor, Joe,” diye fısıldadı; duvarda kurşun kalemle çizilmiş boy ölçümlerine çatlamış elini sürerek. Parmakları her çizgide durdu; her biri bir anıyı keskinleştiriyordu. “Şu? Bobby’nin beyzbol idmanından sonra. Mariam çok kızmıştı,” dedi gözlerini silip gülümseyerek. “Ama şu köpek yavrusu bakışlarına dayanamazdı. ‘Anne,’ derdi, ‘babam gibi olmak için çalışıyorum.’ Sonra yumuşardı.”
Mutfakta, askıda hâlâ duran Mariam’ın önlüğü—solmuş ama tertemiz—gözlerine ilişti. “O Noel sabahını hatırlıyor musun, hayatım?” diye havaya konuştu. “Merdivenlerde beş çift ayak gümbürdüyordu; hediyeleri gizlice kolaçan ettiklerini haftalarca duymazdan gelmiştin.”
Salı öğleden sonraları verandadaki salıncakta oturur, komşu çocukların oyununu izlerdi. Kıkırdamaları, kendi avlusunun da bir zamanlar hayatla dolup taştığı günleri anımsatırdı. Bugün komşusu Ben’in heyecanlı çığlıkları rutini bozdu. “Arnie! Arnie!” Ben çimenlerde neredeyse zıplayarak geliyordu, yüzü yılbaşı ağacı gibi ışıl ışıldı. “İnanmayacaksın! İki çocuğum da Noel’e geliyor!”
Arnold dudaklarını tebessüme zorladı ama yüreği biraz daha çatladı. “Harika haber, Ben.” “Sarah ikizleri getiriyor—artık yürüyorlar! Michael da Seattle’dan yeni eşiyle uçuyor!” Ben’in sevincinin bulaşmadığı tek kişi Arnold’dı. “Martha menüyü planlıyor bile. Hindi, jambon, meşhur elmalı turtası…”
“Kulağa kusursuz geliyor,” dedi Arnold, boğazı düğümlenerek. “Tıpkı Mariam gibi. Günlerce hamur yoğururdu. Ev tarçın ve sevgi kokardı.”
Akşam olduğunda mutfak masasının başına oturdu; önünde dağa tırmanmak gibi görünen eski çevirmeli telefon vardı. Her salı yinelediği ritüel gitgide ağırlaşıyordu. İlk aradığı Jenny oldu. “Merhaba baba, ne oldu?” Sesi uzak ve dalgındı. Bir zamanlar boynuna yapışıp bırakmayan küçük kız, artık beş dakikasını bile ayıramıyordu. “Jenny, tatlım, o Halloween’de prenses olup beni de ejderha yapışını düşündüm. Krallığı kurtarmaya kararlıydın. ‘Prensesin prense ihtiyacı yok; babası varsa yeter,’ demiştin…”
“Baba bak, çok önemli bir toplantım var. Eski hikâyeleri dinlemeye vaktim yok. Sonra arasam olur mu?” Sözünün sonu meşgul tonuna karıştı. Bir eksi—kaldı dört. Sonraki üç arama telesekretere düştü. En küçükleri Tommy en azından açtı. “Baba selam, şu an ortalık karışık. Çocuklar kudurdu; Lisa’nın da işi yoğun. Ben…”
“Özledim seni, oğlum,” dedi Arnold; yılların yalnızlığı dört kelimeye döküldü. “Evin içini dolduran gülüşünü özledim. Fırtınadan korkunca masamın altına sığınışını hatırlıyor musun? ‘Baba, gökyüzünü barıştır,’ derdin; ben de uyuyana kadar masallar anlatırdım…”
Kısacık, hayal mi gerçek mi belirsiz bir duraklama. “Güzelmiş baba. Ama şimdi koşmam gerek! Sonra konuşuruz, olur mu?” Hat kapandı. Arnold uzun süre penceredeki yansımasına baktı; tanımakta zorlandığı bir ihtiyar dönüyordu ona. “Eskiden ilk benimle konuşmak için kapışırlardı, Joe,” dedi kucağına atlayan kediye. “Şimdi benimle kimin konuşmak zorunda olmadığına kapışıyorlar. Ne zaman yük oldum? Babaları, yapılacaklar listesindeki bir işaretli kutuya ne zaman dönüştü?”