«Kadınlar için tarih ödemiyorum», — 52 yaşında bir adam bana yazdı. Sonra toplantıya topuklu ayakkabısız ve makyajsız geldim.
Yaklaşık iki hafta yazışmalarla iletişim kurduk. Andrey bana konuşmanın kolayca ve gerginlik olmadan gittiği nadir adamlardan biri gibi geldi. Belirsiz ipuçları olmadan, etkileme girişimleri olmadan ve kim olduğundan farklı görünmeden. Elli iki yaşında, boşanmış, iki yetişkin çocuğu var ve inşaat sektöründe çalışıyor. Sakin, ciddi, iyi bir mizah anlayışı ve geniş bir bakış açısıyla. Şahsen görüşmeyi teklif ettiğinde, neredeyse hemen kabul ettim.
Ve sonra her şeyi yerli yerine koyan bir mesaj gönderdi: «Dinle, hemen anlaşalım: Randevularda kadınlar için para ödemiyorum. Bu benim pozisyonum. Umarım iyi karşılarsın».
Ve biliyorsun, gerçekten normal davrandım. Üstelik açık sözlülüğü takdir ediyorum. Bunu önceden duymak, daha sonra bir restoranda oturup kimin kime ne borçlu olduğunu anlamaya çalışmaktan daha iyidir. Cevap yazdım: «Tamam, sorun değil. Daha sonra Saturday»’e kadar.
Ama daha sonra yine de düşündüm.
Kendi kendine ortaya çıkan bir deney
Cumartesi sabahı her zamankinden daha erken uyandım. Kırk altı yaşındayım ve bir randevu için «worthy»’e bakmanın ne kadar sürdüğünü çok iyi biliyorum. Alışkanlığım gereği dolabı açtım ve her zaman tasarruf eden, neye ihtiyaç duyulduğunu vurgulayan ve gereksiz olanı gizleyen siyah bir elbise —’e uzandım. Sonra kozmetiklere baktım: kaldırma efektli fondöten, siyah gözler için kapatıcı, gölgeler, maskara, ruj, düzeltmen… toplantıdan önce benim yaşımdaki bir kadının standart seti.
Ve o anda birden kafama dank etti.
Neden?
Eşit insanlar olarak buluşursak, herkes kendi parasını ödüyorsa, kimsenin kimseye borcu yoksa — neden iki saatimi hazırlık yaparak geçireyim? Andrey büyük olasılıkla kot pantolon ve kazak giyip antrenmana yaklaşık on beş dakika harcayacaksa, neden benden picture«’den » kadın imajı bekleniyor?
Küçük bir deney yapmaya karar verdim. Dürüst — sonuna kadar.
En sevdiğim kot pantolonumu ve her zaman rahat ve sakin olduğum yumuşak gri bir kazağı seçtim. Saçlarını evdeki gibi sıradan bir at kuyruğu — şeklinde topladı. Makyaj yok. Topuklu yok. Daha etkileyici görünmeye çalışmadan. Sadece ben. Filtreler, maskeler veya ek çaba olmadan gerçek.
Aynada kendime baktığımda, bu his alışılmadıktı. Fena değil — sadece sıradışı. Genellikle dışarı çıkmadan önce kendimin «collected» versiyonunu görüyorum. Ve burada karşımda bir arkadaşıyla buluşacak gibi görünen sıradan bir kadın duruyordu. Ya da sadece bakkaliye için.
«Peki, — düşündüm, — bakalım nasıl bitecek».
Her şeyin apaçık ortaya çıktığı bir kafe
İçeri girdiğimde Andrei zaten masada oturuyordu. Beni fark etti, gülümsedi, elini salladı. Yukarı çıktım, merhaba dedik, birbirlerini biraz tanıyan insanlar gibi biraz —’e sarıldık. Her şey tamamen normal görünüyordu.
İlk yirmi dakika sadece konuştuk. Hava durumunu, yeni diziyi ve son yürüyüşünü tartıştık. Canlı bir şekilde, mizahla konuştu ve hatta kendimi boşuna harcadığımı bile düşündüm: toplantı oldukça hoştu.
Ama sonra birden cümlenin ortasında sustu. Sanki ilk defa görmüş gibi daha dikkatli baktı bana ve sordu:
— Dinle, sanki gerçekten toplantıya hazırlanmıyormuşsun gibi… peki…?
İlk başta neden bahsettiğini bile anlamadım.
— Ne söylemek istiyorsun?
—Eh, fotoğraflarda tamamen farklıydın… parlak, bakımlı. Hatırlıyorsun fotoğraf(bana hangilerini gönderdin? Kırmızı elbise, makyaj. Ve şimdi… — bocaladı. — Şimdi sanki mağazaya çıkmışsınız gibi geliyor.
Ve o anda gülümsedim. Çünkü fark ettim ki: deneyim tam da beklediğim gibi işledi.
— Andrey, — Sakince dedim, — bana faturayı ödemekle ilgili yazdıklarını hatırlıyor musun?
Biraz gerildi, ama başını salladı.
— hatırlıyorum. Ne olmuş yani?
— Eşitlik önerdiniz. Her erkek kendi için, değil mi? Bağlılık yok, rol yok, beklenti yok. Sen — bağımsız adam, ben — bağımsız kadın.
— Peki evet, — kabul etti. —Sorun nedir?
— Sorun değil. Sadece şunu düşündüm: Eğer eşitsek, bu eşitlik neden sadece parayı ilgilendirsin? Hazırlanmak için fazla zaman harcamadan normal kot pantolon ve kazakla geldiniz, — size uygun bir şekilde. Ben de aynısını yaptım. Bu adil değil mi?
Andrey ağzını açtı, sonra kapattı. Sonra tekrar bir şey söylemeye çalıştım.
— Ama bu… aynı şey değil, — o kadar kendinden emin bir şekilde söylemedi.
—Neden aynı şey değil? — Biraz ilerledim. Gerçekten ilgilenmeye başladım. — Açıklayın.
Genellikle sayılmayan aritmetik
Denedi. Gerçekten denedim. Gelenekler hakkında, kadınlık hakkında, kadınların sözde güzel görünmeyi sevdikleri gerçeği hakkında bir şeyler açıklamaya çalıştım. Dinledim ve sakince başımı salladım.
— Dinle, — dedim.
Güzel saçlar. Bakımlı cilt. Manikür. Epilasyon. Makyaj. Kıyafetler. Ayakkabı. Ve ayrıca — zaman, çaba ve para.
İnsanlar genellikle «doğal güzellik» hakkında konuşurlar, ta ki aynı «’nin sadece bakımlı görünümünün ne kadara mal olduğunu hesaplamaya çalışmayana kadar.