BÖLÜM 2 — DÖRT AYLIK YALAN
Daniel’ın kendine güvenen ifadesi gülümsememi fark ettiği anda değişti.
“Bu kadar komik olan ne?” diye sordu.
En yakın bebek arabasını tek elimle hafifçe salladım.
“Hiçbir şey,” dedim. “İmzalayabileceğim bir ev olduğunu düşünmenize şaşırdım.”
Giriş yolunun içindeki hava sanki sıkıyordu.
Arkamda üç bebek soluk battaniyelerin altında uyuyordu, babalarının dört ay sonra kolunda başka bir kadınla ve görünüşe göre imzalamamı beklediği bir yığın kağıtla geri döndüğünden tamamen habersizdi.
Vanessa’nın parmakları Daniel’ın kolunun etrafında sıkıldı.
Daniel kaşlarını çattı.
“Neden bahsediyorsun?”
Bu anı birçok kez hayal etmiştim.
Bazı versiyonlarda çığlık attım.
Diğerlerinde ise bavulunu sokağa attım.
Hamileliğimin en zor gecelerinde, mutfak masasında tek başıma şişmiş ayaklarla ve bana bağlı üç küçük kalp atışıyla oturduğumda, bazen onu incitmek için özel olarak tasarlanmış şeyler söylediğimi hayal ettim.
Ama şimdi Daniel önümde durduğuna göre öfke garip bir şekilde gereksiz görünüyordu.
Gerçekler çok daha iyi iş çıkaracaktı.
“Büyükannemi hatırlıyorsun, değil mi?” Ben sordum.
İfadesi değişti.
“Elbette.”
“Ve bu evi satın aldığını hatırlıyorsunuz.”
“Miras aldın.”
“Tam olarak değil.”
Kapının yanındaki dar masaya doğru uzandım ve mavi bir klasör aldım.
Daniel ona sanki tehlikeliymiş gibi baktı.
“Büyükannem bu mülkü sen ve ben evlenmeden önce satın aldı,” devam ettim. “Daha sonra mülkiyeti Ellison Family Trust.”’e devretti
Daniel baktı.
“Bana evlendikten sonra bizim olduğunu söylemiştin.”
“No. Bunu varsaydın.”
Çenesi gerildi.
Klasörü açtım.
“Sahibi değilsin Daniel. Hiç.” olmadın
Birkaç saniye boyunca konuşmadı.
Vanessa yavaşça kolunu serbest bıraktı.
Daniel ona baktı, sonra bana döndü.
“Bu mantıklı değil.”
“Çok mantıklı.”
“.”’i yeniden finanse ettik
“.”’i yeniden finanse etmeye çalıştınız
Yüzü yine değişti.
Üç yıl önce Daniel, nesilde bir kez karşılaşılabilecek “fırsatına yatırım yapabilmemiz için evin yeniden finanse edilmesini önermişti.”
reddetmiştim.
Bir hafta suratını astı.
Görünüşe göre, girişim tamamlanmış bir işlem haline gelene kadar hafızayı kendi zihninde yeniden yazmıştı.
“Vakıf evin sahibidir,” dedim. “Yararlanıcı benim. Mütevelli herhangi bir satışı veya devri kontrol eder.”
Daniel sesini alçalttı.
“Helen, bunu Vanessa.”’nin önünde yapmamıza gerek yok
Ona baktım.
“No. Bence Vanessa her şeyi duymalı.”
Yüzü solmuştu.
Ön kapımdan adımını attığı anda bileziğini tanımıştım.
Altın zincir.
Küçük siyah emaye kare.
Gümüş baş harfler.
LMC.
Langford Medya Şirketi.
Daniel’in şirketi.
Çalışanlar bu bilezikleri yıllık liderlik toplantılarında aldılar. Daniel geçen yıl evini getirmişti ve şirketin bunun yerine herkese nakit vermesi gerektiğinden şikayet etmişti.
Vanessa’nın bileğini işaret ettim.
“Daniel’la çalışıyorsun, değil mi?”
Gözleri hemen düştü.
Daniel aramıza girdi.
“Helen.”
O tek kelime bana bir itirafın yapabileceğinden fazlasını söylüyordu.
Vanessa ona baktı.
Sonra da bana.
“Evet,” sessizce söyledi. “Stratejik ortaklıklarda çalışıyorum.”
“Aynı bölüm?”
Tereddüt etti.
“Bitişik bölüm.”
Daniel keskin bir şekilde döndü.
“Vanessa, ona cevap vermek zorunda değilsin.”
Neredeyse gülüyordum.
“İlginç kelime seçimi.”
Beni görmezden geldi.
“Helen, buraya geldim çünkü ayrılığımızı yetişkinler gibi tartışmamız gerekiyor.”
“Ayrılığımız?”
“Ne demek istediğimi çok iyi biliyorsun.”
“Hayır, aslında. Ben.” yapmıyorum
Müşterileri, yöneticileri, komşuları ve görünüşe göre Vanessa’yı kandıran gösterişli yönetici tonunu geri kazanmaya çalışarak yavaşça nefes verdi.
“Uzun zamandır mutsuzuz.”
“Bu tuhaf.”
“Ne?”
“Bana hiç söylemedin.”
Baktı.
“Aslında, dört ay önce beni bu kapı eşiğinde öptün ve her gece arayacağına söz verdin.”
Vanessa’nın kafası döndü.
Daniel’ın yüzü gerildi.
Devam ettim.
“Bana bu gemi yolculuğunun şirketinizin yıllık hedefleri aşmanın ödülü olduğunu söylediniz.”
Vanessa gözlerini kırpıştırdı.
“Cruise?”
Daniel’in gözleri bana doğru takıldı.
“Stop.”
Elimi cebime attım ve telefonumu çıkardım.
Dört ay önce, Daniel gittikten üç gün sonra bir sigorta bildirimi almıştım.
Üçüz taşıdığım için Daniel’in işveren destekli sağlık planının doğumdan sonra da çocukları kapsamaya devam edeceğinden kesinlikle emin olmak istedim.
Ben de Langford Media’yı aramıştım.
İK direktörünün kafası karışmış gibiydi.
“Hangi gemi yolculuğu?” sormuştu.
Beni duymadığını sanıyordum.
“Şirket gezisi,” dedim. “Daniel’in teşvik gezisi.”
Uzun bir sessizlik olmuştu.
Sonra klavye sesleri.
Son olarak:
“Bayan Carter, Daniel şirket sponsorluğundaki herhangi bir gemi yolculuğuna katılmıyor.”
Karnım üşüdü.
Devam etti.
“Kayıtlarımız Daniel’in on altı haftalık ücretsiz aile izni istediğini gösteriyor.”