Yetmiş dokuz yaşında bir kız çocuğu doğurdum ve yetişkin çocuklarım ona yöneldi adalet Divanı, artık kendi kararlarımdan sorumlu olamayacağımı kanıtlamaya çalışıyorum. Ama hakim bebeğimin babasının kim olduğu sorusunu sorduğunda, salonun kapıları adalet mahkemeleri aniden açıldılar…
Yargıç salonda belirdiğinde kızım başını bana doğru bile çevirmedi. Kardeşinin karşısında oturdu ve kağıtların bulunduğu klasörü o kadar sıkı tuttu ki, sanki tüm geleceği bu belgelere bağlıymış gibi.
avukatımın yanındaydım, üç aylık kızımı göğsüme tutmuştum.
Küçük Emily kollarımda huzur içinde uyudu, yanağı göğsüme gömüldü. O kadar savunmasız ve minik görünüyordu ki inanması neredeyse imkansızdı: tüm ailemizin mahkemeye çıkmasına neden olan şey bu kızın görünüşüydü.
— Bayan Miller, — yargıç bana yaklaştı, — çocuklarınız artık kendi başınıza önemli kararlar veremeyeceğinizi iddia ediyor. Çocuğunuzun tıbbi bakımını, mülkünü ve velayetini kontrol etme hakkının size verilmesini istiyorlar.
kızım Susan’a baktım.
—Gerçekten deli olduğumu mu düşünüyorsun?
Ancak o zaman bana baktı.
— Anne, yetmiş dokuz yaşındasın. Üç ay önce hastaneden yeni doğmuş bir kızla eve geldin ve kızın olduğunu söyledin. Aynı zamanda babasının kim olduğunu, bu çocuğun nasıl ortaya çıktığını ve onu neden servetinizin varisi yapacağınızı açıklamayı reddediyorsunuz.
—Ben onun servetinin tamamını miras bırakmadım.
— Henüz değil, — oğlum Michael soğuk bir şekilde ayrıldı. — Ama avukatınız gerekli evrakları hazırladı bile.
Sesinde benim için gerçek bir endişeden çok daha fazla sinirlenme duydum.
Daha altı ay önce çocuklarım her pazar arardı. Doğum günümde bana çiçek getirdiler, birlikte fotoğraf çektiler ve gururla arkadaşlarıma annelerini ne kadar sevdiklerini anlattılar.
Ama hamileliğimi öğrendikleri anda her şey değişti.
Susan, yaptığım hareketle tüm aileyi küçük düşürdüğümü söyledi. Michael çocuktan hemen kurtulmamı istedi.
Reddettiğimde doktorumu beni manipüle ettiği iddiasıyla suçlamaya başladılar. Daha sonra yeni yasal belgeler imzalayıp imzalamadığımı öğrenmeye başladılar.
Ve sonra sonunda fark ettim ki: onları endişelendiren ilk şey sağlığım değildi. Yeni doğan kızın kendileriyle aynı yasal miras haklarını almasından korkuyorlardı.
Ama o anda hiçbir şey söylememeyi seçtim.
Hakim tıbbi raporları dikkatle inceledi.
—Bu belgelere göre hamileliğiniz bir grup uzmanın sürekli gözetimi altındaydı. Ayrıca, ne olduğunu tam olarak anladığınızı, zihinsel olarak yetkin kaldığınızı ve olası tüm risklerin farkında olduğunuzu belirtir.
—Bu doktorlara basitçe ödeme yapıldı, — Michael müdahale etti. — Annemiz çok zengin bir kadın. Bu tür bir para için herhangi bir sonuca varabilirsiniz.
Yargıç sertçe baktı.
—You will only speak when I address youSadece sana hitap ettiğimde konuşacaksın.
Michael sustu, gerçi parmaklarının yumruğa nasıl sıkıştığını fark ettim.
Ondan sonra Susan’ın avukatı ayağa kalktı.
—Bayan. Miller, eşinizin kırk altı yıl önce öldüğü doğru mu?
— Evet.
—Ve onun ölümünden sonra, hiç yeniden evlenmedin mi?
— Katılmadı.
— O zaman bu çocuğun görünüşünü nasıl açıklayabilirsiniz?
Hemen boğuk bir fısıltı koridorda dolaştı. Emily’yi bana daha da sıkı bastırdım.
— Size her şeyi anlatmaya hazırım. Ama sadece başka bir ilgili taraf buraya geldikten sonra.
—Hangi taraftan bahsediyorsunuz? — hakime sordu.
Kapıya baktım.
Kapalı kaldı.
Bu sabah burada olacağına söz verdi. Ancak toplantı zaten yaklaşık kırk dakika sürmüştü ve yapılması planlanan yer hâlâ boştu.
Bunca zamandır ilk defa gerçek bir korku hissettim.
Ya çocuklarım bir şekilde onun buraya gelemeyeceğinden emin olsalardı?
Yoksa sadece son anda mı fikrini değiştirdi?
Susan’ın avukatı bir fotoğraf çıkarıp hakimin önüne koydu.
Fotoğraf kocam George’un cenazesi sırasında çekildi. O zaman daha otuz üç yaşındaydım. Fotoğrafta kapalı bir tabutun yanında siyah bir elbiseyle duruyordum.
—Bayan. Miller, — avukat devam etti, — gerçekten bu yeni doğan kızın babasının neredeyse elli yıl önce resmen gömülmüş bir adam olduğunu mu iddia etmeye çalışıyorsunuz?
Susan keskin bir şekilde bana doğru döndü.
—Babadan mı bahsediyorsun?
Cevap vermedim.
— Anne, bu imkansız!
— Kulağa ne kadar çılgınca geldiğini görebiliyorum.
— Hayır! — diye bağırdı. — Gerçeklikle bağlantınızı tamamen kaybettiğinizi kanıtlayan şey budur!
Emily yüksek seslere uyandı ve huzursuzca hareket etmeye başladı. Onu sallamaya çalıştım ama ellerim haince titredi.
Yargıç birkaç dakika sessizce beni izledi, sonra sordu
—Çocuğun doğum belgesi ve ilgili tıbbi belgeler nerede?
Avukatım ona başka bir klasör verdi.
— Tüm makaleler orijinaldir. Genetik bir araştırmanın sonuçları kızın gerçekten de Bayan Miller’ın biyolojik kızı olduğunu doğruluyor.
— O zaman babası kim?
Ve bu saniyede salonun kapısı açıldı adalet mahkemeleri birden açıldı.
Orada bulunan herkes aynı anda başını çevirdi.