İki polis memuru muhtemelen ıssız bir köy yolunda arabada tek başına oturan genç bir kadının kolayca korkutulacağına karar verdi.
Yakınlarda tanık yoktu.
Yoğun kavşak yok.
Ellerinde telefon olan kalabalık yok.
Yolun sadece sessiz bir bölümünde, kendilerine öyle gelen iki devriye ve bir kadın, sorgusuz sualsiz emirlerini yerine getirmek zorunda kaldı…
Sadece birkaç dakika içinde Victoria arabadan çıkarılacak, yana sabitlenecek ve kelepçelenecek.
Ama o zaman bile paniğe kapılmadı.
Sakince memurlara baktı ve bir soru sordu.
«Devam etmek istediğinizden kesinlikle emin misiniz?»
Güldüler.
Birkaç saniye sonra kimse gülmek istemedi.
Victoria’nın eve dönüş yolculuğu oldukça normal başladı.
Gün sessizdi, yol neredeyse boştu ve arabasının hızı izin verilen sınırın belirgin şekilde altındaydı.
Dikkati dağılmamıştı.
Hız sınırını aşmadı.
«Stop» işaretini göz ardı etmedi ve ayrım çizgisini geçmedi.
Araba kullanmasında polisin dikkatini çekebilecek hiçbir şey yoktu.
Ama dikiz aynasında aniden kırmızı ve mavi yanıp sönen ışıklar parladı.
Victoria hız göstergesine tekrar baktı.
Hız tamamen yasaldı.
Yine de dönüş sinyalini açtı, yol kenarında dikkatlice durdu, vites kutusunu park moduna geçirdi ve motoru kapattı.
Sonra bardağı indirdi ve beklemeye başladı.
Bir polis arabaya arkadan yaklaştı ve ortağı devriye arabasının birkaç metre yakınında kaldı.
«Car lisansı ve belgeleri».
Selamlama yok.
Açıklama yok.
Victoria her iki belgeyi de teslim etti.
«Tabii ki memur».
Ehliyetini dikkatle inceledi.
Sonra arabanın evrakları.
Ve sonra ona tekrar baktı.
«Herhangi bir sorun var mı?» — Victoria sordu.
«Car»’de kalın.
Polis arabanın arkasına doğru yürüdü.
Victoria yan aynadan plakaya bakmasını, arabanın etrafında dolaşmasını, pencerelerden bakmasını ve hatta tekerlekleri incelemesini izledi.
Bu, düzenli bir yol kontrolünden çok, ne pahasına olursa olsun bir tür ihlal bulmaya çalışmak gibiydi.
Birkaç dakika geçti.
Görevli geri döndü.
Ama belgeleri teslim etmek yerine sakladı.
Victoria sakin bir şekilde konuşmaya devam etti.
«Neden durdurulduğumu açıklayabilir misiniz?»
Polis dikkatle ona baktı.
«Normal denetim».
Victoria bir saniye sessiz kaldı.
«Tam olarak neyin rutin kontrolü?»
Yüz ifadesi gözle görülür şekilde sertleşti.
«Bir yerde aceleniz var mı?»
«Sadece stop»’in nedenini anlamak istiyorum.
Bu sırada ikinci polis çoktan yaklaşmıştı.
Victoria davranışlarında bir değişiklik olduğunu hemen fark etti.
«Sorun nedir?» — ikinci memura sordu.
«Sorular soruyor».
Victoria ona baktı.
«Neden durdurulduğumu soruyorum».
İlk polis açık pencereye doğru eğildi.
«Sakinleşmeniz gerekiyor».
«Tamamen sakinim».
Bu cevap onu daha da sinirlendiriyor gibiydi.
Victoria aynı eşit tonda devam etti.
«Ayrıca adlarınızı ve jeton numaralarınızı da bilmek isterim, please».
Görevliler birbirlerine baktılar.
«Neden?»
«Çünkü me»’i kimin durdurduğunu bilmeye hakkım var.
İlk polisin çenesi gerildi.
«İşleri kendin karmaşıklaştırırsın».
Victoria kaşlarını çattı.
«İstediğiniz her şeyi sağladım. Sadece neden gözaltına alındığımı bilmek istiyorum».
İkinci subay bir adım öne geçti.
«Car»’den çıkın.
Victoria önce birine, sonra diğerine baktı.
«Neden dolayı?»
«Car»’den çıkın.
Sesi hala sakindi.
«Tutuklu muyum?»
«Come out».
Victoria yavaş yavaş orta konsola uzandı.
Yardımcı pilot anında gerildi.
«Neye ulaşıyorsunuz?»
«Telefonun arkasında».
«Ellerinizi onları görebileceğim bir yerde tutun».
«Olanları kaydedeceğim».
İşte tam bu anda her şey değişti.
Polis kapı kolunu tuttu ve keskin bir şekilde açtı.
«Dışarı. Now».
Victoria iki elini birden kaldırdı.
«Beni yakalamaya gerek yok. Kendim çıkacağım».
Ama beklemedi.
Elini tuttu ve keskin bir şekilde kendisine doğru çekti.
Victoria resmen sürücü koltuğundan çekildiğinde ayaklarının üzerinde zar zor durabiliyordu.
«Ne yapıyorsun?»
«Direnmeyi bırakın!»
«Direnmiyorum».
İkinci polis diğer elini tuttu.
Birlikte kadını döndürdüler ve arabanın yan tarafına bastırdılar.
Yüzü neredeyse çatıya çarpıyordu.
Metal gündüz güneşinden dolayı hâlâ sıcaktı.
Victoria onları tekmelemeye çalışmadı.
Özgür kalmadı.
Çığlık atmadı.
Ancak memurlardan biri hâlâ kolunu arkasından büküyordu.
«Direnmeyi bırak» dedim.
«I tamamen hareketsiz duruyor».
Kelepçelerin ilk bileziği bileğine takıldı.
Sonra ikincisini.
Tıklayın.
Victoria yavaşça nefes verdi.
Şimdi polis fark edilir derecede daha sakin görünüyordu.
Durumun yeniden tamamen kontrol altında olduklarından emindiler.
İçlerinden biri geri çekilip sırıttı.
«Gördün mü? Hemen işbirliği yaparsanız her şey çok daha basit olurdu».
Victoria başını hafifçe çevirdi.
«I zaten işbirliği yaptı».
«Sürekli tartıştınız».
«Sorular sordum».
İkinci subay güldü.