Steven sandalyeyi karşıma çıkardı. «Sana öğle yemeği ısmarlamama izin verir misin?»
«Sana bu şekilde davranmamalıydım.»
Eski cevabım otomatik olarak yükseldi.
«İyiyim.»
Kendimi yakaladım.
«HAYIR. Aslında, acıktım. Hadi yiyelim.»
Victoria gülümsedi ve babasının yanına oturdu.
Mary sorulmadan taze bir sandviç getirdi.
«Aslında açım. Hadi yiyelim.»
«Bu gerçekten evde» dedi.
Christopher’a baktım.
Bir kere başını salladı.
«Then I’ll take it.»
Nobody discussed engagements or investments. Victoria asked how I’d found Benny. Steven asked how long Frank and I had been married.
«Then I’ll take it.»
For once, accepting kindness didn’t feel like owing anyone.
Before I left, I walked to the chalkboard near the door.
DOGS WELCOME.
I turned back to Christopher.
«Eğer o işareti saklıyorsan, ciddi ol.»
Bakışlarımı tuttu.
«Eğer o işareti saklıyorsan, ciddi ol.»
«Yapacağım.»
«İyi.»
***
Ertesi sabah Benny ve ben mezarlığa geri döndük.
Frank’in mezarının yanına taze çiçekler koydum, sonra kendimi dikkatlice yakındaki bankta indirdim.
«Bayağı bir günü kaçırdın» dedim.
Benny ayakkabıma karşı yerleşti.
«İyi.»
«Bir kafeden atıldım, çok düzgün bir adamla tanıştım, bir nişanın bitmesini izledim ve bir şekilde hâlâ öğle yemeği yedim.»
Rüzgar çimlerin arasından ilerledi.
Gülümsedim.
«Neredeyse bayıldığım kısımdan nefret ederdin.»
Benny bileğimi dürttü.
Ona tepeden baktım.
«Bir kafeden atıldım.»
«Ve bu küçük baş belasını da severdin.»
Aylarca, oraya gelirdim ve Frank’e onu ne kadar özlediğimi söylerdim.
O sabah, ona farklı bir şey söyledim.
«Dün kendi adıma ayağa kalktım. Pek zarifçe değil. Ama ben yaptım.»
Benny daha yakına bastırdı.
Elimi sırtına yasladım.
«Dün kendi adıma ayağa kalktım.»
«Sanırım benimle gurur duyarsın.»
Sessizlik boş gelmedi.
Tanıdık geldi.
Frank’in ismine baktım, sonra da yanımdaki yaşlı köpeğe.
«Hadi Benny. Hadi eve gidelim.»