Ve cevap olarak ona dolandırıcı dedim ve hamile bıraktım.
En kötüsüne çok kolay inandım sevdiğim kadın hakkında.
Ve kendisi için çok kötü —.
Laura’yı üç kez aradım.
Cevap vermedi.
Eve iki kez geldim.
İki seferde de kapıyı çalmaya cesaret edemedim.
Mesajlar yazdı.
Yıkar.
Herhangi bir açıklama çılgınca görünüyordu.
«Üzgünüm, hile yaptığınızı sanıyordum çünkü klinik bir zamanlar analizimi başka birinin »’iyle karıştırmıştı.
Absürt.
Ama hepsi tam olarak böyle oldu.
Haftanın sonunda şunu fark ettim: bunu sadece şahsen söyleyebilirsin.
Takvimdeki eski hatırlatmadan doktorla randevu tarihini yaklaşık olarak biliyordum.
Ben de kliniğe geldim ve otoparkın yakınında bekledim.
Laura bir elinde bir klasörle çıktı.
İkincisi büyük bir göbeği destekliyordu.
Beni arabada görünce durdu.
Geçtiğimiz aylarda toplantımızı yüzlerce kez sundum.
Ama yüzündeki ifadeyi hiç hayal etmemiştim.
İnanılmaz derecede yorgun görünüyordu.
Hem de çok sinirli.
—Burada ne yapıyorsun?
— Lütfen beni dinle.
— No.
Şoförün kapısına gitti.
— Laura…
—Yedi ay ortadan kayboldun Richard. Şimdi sence beni klinik otoparkında pusuya düşürmen normal mi?
Bir zarf çıkardım.
— Hiçbir şey talep etmeye hakkım olmadığını biliyorum. Ama belgelerim var.
Durdu.
— Başka hangi belgeler?
—Yanıldığımın kanıtı.
Laura acı acı sırıttı.
— Bunu başından beri biliyordum. Bunun için geldiysen, tekrar gidebilirsin.
On dakika kadar beni dinlemesini istedim.
İki kez reddetti.
Sonunda sessizce yolcu kapısını açtı.
Arabaya bindik.
Birkaç saniye sadece önümüze baktık.
Ve sonra her şeyi anlattım.
Eski analiz hakkında.
Uzun yıllar ondan sakladığı sonuç hakkında.
Neden bir şey söylememeye karar verdiğim hakkında.
Neden hakkında, hamileliğin duyurulmasından sonra, hemen aldatmayı düşündüm.
Yeni çek hakkında.
Normal göstergeler hakkında.
Karışık laboratuvar sonuçları hakkında.
Hemen hemen aynı isimde bir adam hakkında.
Tıbbi kayıttaki bir hata hakkında.
Kesinlikle her şeyi anlattım.
Ve sonra ona belgeleri verdi.
Bitirdiğimde Laura uzun süre sessiz kaldı.
Yüzü neredeyse hareketsiz hale geldi.
—Bu, doğru anlayayım, — sonunda dedi ki. — Yıllardır benden sakladığım tıbbi bir sonuca güvendiğim için seni aldattığıma mı karar verdin?
— Evet.
—Ve tekrar tekrar kimsenin olmadığını söylediğimde, yine de gittin mi?
Başımı indirdim.
— Evet.
Kısa bir süre güldü.
Bir damla eğlence olmadan.
—DNA testi yapmayı bile önermedin. Yalancı olduğuma karar verdim sadece.
İtiraz edecek bir şeyim yoktu.
— Biliyorum.
— Hayır, Richard. Tamam de.
Önce midesine baktım.
Sonra dizlerinin üzerinde yatan ellerin üzerine.
— Sana güvenmedim.
Gözlerinde gözyaşları belirdi.
Ama ses sakin kaldı.
—Her şeyden çok istediğimiz bebeğe hamileydim. Korkmuştum. Kendimi kötü hissettim. Bunun nasıl mümkün olduğunu hiç anlamadım. Ve kocam sevinç yerine bana pis bir yalancıymışım gibi baktı.
Gözlerimi kapadım.
—Beni terk ettin, — diye devam etti. — Benim için asıl önemli olan bu. Klinik değil. Analiz değil. Sen. Ben. Bıraktım.
Tüm bahaneler ortadan kalktığında gerçek neredeyse dayanılmaz hale geldi.
Af diledim.
Laura bir dakika kadar sessizce ağladı.
Sonra yüzünü sildi.
— Söylediklerinize inanıyorum. Belgeler oldukça detaylı. Ama seni affedebilir miyim hiç bilmiyorum.
— Anlayın.
—Şimdi evimize dönmene izin vermeyeceğim.
— Anlayın.
Daha fazla söyleyecek bir şeyim yoktu.
Uzun bir sessizlikten sonra Laura karnına baktı.
— Ama bu çocuk senin. Ve önce sen kaçmış olsan bile seni baba olma fırsatından mahrum etmeyeceğim. Bir çocuk, bir yetişkinin hatasını ödememelidir.
Hak ettiğimden çok daha fazla merhametti.
—Onun hayatına istediğin kadar katılabilirsin.
On dakika uzaklıkta bir daire kiraladım.
Ve ortaya çıkmaya başladı.
Güzel sözlerle değil.
İşle.
Dolaplara koruma takıldı.
Beşiğimi topladım.
Çocuk odasını açık sarı ve lacivert boyadım — bunlar Laura’nın seçtiği renkler.
Yemek taşımış.
İzin verdiğinde şişmiş bacaklarına masaj yaptı.
Şişeleri sterilize etti.
Elime geçen her şeyin talimatlarını okudum.
Laura’nın beni davet etmeyi kabul ettiği o resepsiyonlara gittim.
Çocuk koltuğunu nasıl düzgün bir şekilde sabitleyeceğimi öğrendim.
Dondurucuyu hazır yemekle doldurdum çünkü mutfakta uzun süre durması zaten zordu.
Bazen benimle neredeyse eskisi gibi konuşuyordu.
Bazen iki kelimeyle cevap veriyordu.
Her iki seçeneği de kabul ettim.
Doğum yaptığımda nihayet onun sessizliğine saygı duymayı ve suçluluğumu hafifletmesini beklememeyi öğrenmiştim.
Sabah 2:14’te telefon çaldı.
Laura.
— Başlamış gibi görünüyor. Suyum geldi.
On dakika sonra evdeydim.
Hastanede yorgun, güçlü ve inanılmazdı.
Kasılmalar sırasında elimi sıktım.
Ve sonra kızımız doğdu.
Ve bütün oda farklılaşmış gibiydi.
Hemşire çığlık atan minik çocuğu aldı.