«Tilt over!» — hapishane doktoru yeni mahkuma emir verdi. Ama bunu fark ettiğinde rengi keskin bir şekilde soldu…
Elizabeth bir ıslah kolonisine nakledildiğinde henüz yirmi iki yaşındaydı. Arkamızda mahkeme duruşmaları, ağır bir ceza ve kimsenin cevaplamayacağı onlarca soru vardı. Neden sekiz yıl aldığını kendisi anlayamadı. Kimin suçunu üstlendi. Ve duruşma boyunca neden inatla sessiz kaldığını.
Acil serviste çalışan kadınlar gizlice birbirlerine girdiler. İnce, çok genç, temiz ve hafif korkmuş gözlere sahip Lisa, gelenlerin geri kalanından tamamen farklıydı. Tehlikeli bir suçludan çok kayıp bir çocuğa benziyordu.
— Giysilerinizi çıkarın. Şimdi tam bir muayene olacak» dedi görevli doktor kayıtsızca.
Lisa hiçbir şey sormadı ve sessizce emri yerine getirdi. Çoğu zaman başka birinin iradesine boyun eğmek zorunda kalıyordu. Tartışmaya çalışmadan ondan isteneni yapın. Zamanla bu bir alışkanlık haline geldi.
— Eğil, — dedi doktor tarafsız bir şekilde, olağan prosedürü gerçekleştirmeye hazırlanıyor.
Ama aniden olduğu yerde dondu…
Önünde belirgin bir dövme yoktu, eski bir yara izi yoktu ve uzun hizmet yılları boyunca neredeyse her gün gördüğü hastalıklara dair hiçbir belirti yoktu. Tamamen farklı bir şey dikkatini çekti.
Kuyruk kemiğinin hemen üstünde, kızın belinin alt kısmında, çarpık bir kalbi anımsatan küçük kırmızımsı bir doğum lekesi vardı. On sekiz yıl önce, henüz dört yaşındayken iz bırakmadan ortadan kaybolan küçük kız kardeşi Alina da tamamen aynı ize sahipti. Kızı her yerde arıyorlardı ama şehir parkında sadece elbisesi bulundu.
—Bana dönün, — doktor boğuk bir şekilde söyledi. Üzerinde tek bir nokta olmamasına rağmen gözlüklerini çıkardı ve bardağı birkaç kez sildi. — Adın ne?
— Lisa, — kız sessizce cevap verdi, yere bakmaya devam etti. — Elizaveta Petrova.
Doktor havada çizim yapmakta zorluk çekiyordu. Soyadı ona hiçbir şey söylemiyordu ama mahkumun kısa bir süre incelemeyi başardığı kişisel dosyasında doğum yeri, bir zamanlar yaşadığı şehir olarak belirtiliyordu aile. Aynı park yakınlarda bulunuyordu.
—Annenin şu anda nerede olduğunu biliyor musun? — parmakları zaten gözle görülür şekilde titriyor olmasına rağmen sakin kalmaya çalışarak dikkatlice sordu.
Lisa yavaşça başını kaldırdı. Eski kayıtsız teslimiyet ortadan kayboldu. Artık bakışları, yanlış insanlara defalarca güvenen bir adamın ihtiyatlılığını, acısını ve korkusunu gösteriyordu.
—Öldü, — dedi kız neredeyse sessizce. — O zamanlar sekiz yaşındaydım. Ölmeden önce kendi kızı olmadığımı itiraf etti. Bir keresinde eve getirildiğimi söyledi…
Doktor dengesini kaybetmekten korkarak metal masanın kenarını tuttu. Bu kadını hatırladı. Bir zamanlar kulübelerinden çok uzakta yaşamadı ve her zaman bir şekilde özellikle küçük Alina’yı izledi. Ve çocuk kaybolduktan sonra, aniden şehri terk etti. Beklenmedik bir şekilde ortaya çıkan «daughter» ile birlikte.
— Cübbeni giy, — emretti ama sesi haince kayboldu. — Hemen.
Doktor muayene odasından dışarı koştu ve hızla koridorun aşağısına yöneldi. Yürürken beyaz cübbesini çıkardı ve şaşkın gardiyanın ellerine attı.
—Araştırmacıyı acilen arayın! — arkasını bile dönmeden bağırdı. — Ve iyi bir avukat bul. Bu kız bir suçlu değil. O… — adam, artan duygular nedeniyle boğazı ağrıdığı için sessizliğe büründü. — O benim on sekiz yıl önce kaçırılan küçük kız kardeşim.
Tuvalet odasına daldı ve tüm gücüyle soğuk kiremitli duvara yumruk attı. Mafsallardaki deri anında patladı ve kan ortaya çıktı. Bunca yıl boyunca, bir keresinde Alina’nın avucunu sadece birkaç saniyeliğine bırakıp ona dondurma almaya karar vermekle kendini suçladı. Ve şimdi kayıp kız kardeş birkaç metre ötedeydi — bitkin, korkmuş ve hiç işlememiş olabileceği bir suçtan dolayı mahkum edilmişti.
Birkaç dakika sonra doktor tekrar ofise girdi. Lisa odanın ortasında kaba, resmi bir elbiseyle duruyordu, hâlâ başını kaldırmaya cesaret edemiyordu.
— Otur, — bambaşka, sakin bir sesle söyledi ve ona bir bardak su verdi. — Bana ne olduğunu anlat. Baştan başla. Kesinlikle sana yardım etmeye çalışacağım.
Sanki duyduklarına inanamıyormuş gibi ona baktı. Bitkin bir başıboş hayvan, ilk kez vurmamak için avucunu ona uzatan bir insana böyle bakar.
Ve sonra sessizce sordu:
—Neden bana yardım etmek istiyorsun?
—Çünkü sen ve ben aynı kandanız, — diye cevap verdi adam. — Çünkü neredeyse hayatım boyunca seni aradım. Ve şimdi kimsenin seni tamamen kırmasına izin vermeyeceğim.
Kapının dışında hızlı ayak sesleri, yüksek sesler ve kısa emirler duyuldu. Koloninin başı, soruşturmacı ve adli tıp uzmanı ofise koşuyorlardı. Doktor, olayı yeniden gözden geçirmek ve yaşanan kabusu durdurmak için müdahale edebilecek herkesi yetiştirdi.
Lisa dikkatlice ilk yudum suyunu aldı. Ve uzun yıllardan beri ilk kez, yakınlarda ona ihanet etmeyecek, onu terk etmeyecek veya ondan yüz çevirmeyecek bir kişinin ortaya çıktığını hissettim.