İgor’un geri dönüp kapıyı açması ve tüm bunların korkunç bir hata olduğunu söylemesi umudu her geçen gün zayıfladı.
Ama geri dönmedi.
Ertesi gün değil.
Bir hafta içinde olmaz.
Bir ay içinde olmaz.
Yavaş yavaş Marina gerçeği öğrenmeye başladı.
Son zamanlarda metresinin hayatında görünmediği ortaya çıktı.
Hem de bir yıl önce bile değil.
Bu bağlantı uzun yıllardır devam ediyor.
Çocuğun gerçekten de oğlu olduğu ortaya çıktı.
Hepsi bu çıktı zaman Igor aynı anda iki hayatta vardı.
Ancak en zor sınav henüz gelmemişti.
Birkaç ay sonra Igor tekrar vurmaya karar verdi.
Son kez.
Ve özellikle acımasız.
Dairedeki hissesini sattı.
Marina bunu tamamen kazara öğrendi.
Bir gün, yabancı bir adam kapı zilini çaldı ve gereksiz duygulara kapılmadan, artık evinin bir kısmına sahip olduğunu duyurdu.
Marina’nın gözleri karardı.
Ne olduğunu hemen anladı.
İntikamdı.
Soğuk.
Önceden düşündüm.
Acımasız.
Igor, bir apartman dairesinde bir yabancının ortaya çıkmasının hayatını azaba dönüştürebileceğini çok iyi biliyordu.
Bu tam da onun istediği şeydi.
Tamamen kırmak istedi.
Son gücünü nasıl kaybettiğini hayal etmek istedim.
Onu terk ettiğimde doğru şeyi yaptığıma kendimi ikna etmek istedim.
Birkaç hafta boyunca Marina yoğun bir sisin içindeymiş gibi yaşadı.
Neredeyse daireden hiç ayrılmadı.
Yemek tadını kaybetmiş.
Uyku artık bir rahatlama değildi.
Her sabah göğüste şiddetli bir koma ile başladı.
Her akşam sessiz gözyaşlarıyla sona erdi.
Ona artık bir çıkış yolu yokmuş gibi geldi.
Ama bir gün hiç beklemediği bir şey oldu.
Hissenin yeni sahibinin, onu hayal etmeyi başardığı kişiyle hiç de aynı kişi olmadığı ortaya çıktı.
Skandallara sebep olmadı.
Odayı boşaltmayı talep etmedi.
Beni mahkemelerle korkutmadı.
Basmaya çalışmadım.
Aksine.
Marina’nın halini gören adam sakince şöyle dedi:
— Endişelenme. Bu hisseyi yatırım olarak aldım. Burada yaşamayı düşünmüyorum. Sakince ikimize de uygun bir seçenek bulalım.
Uzun zamandır ilk kez Marina kendine karşı basit bir insan tavrı hissetti.
Takvim al
Alay etmek yok.
Öfke yok.
Gizli hesap olmadan.
Ve işte o zaman içindeki bir şey dikkatlice canlanmaya başladı.
Yavaş yavaş.
Neredeyse algılanamaz.
Küçük adımlarla.
Kendine dönmeye başladı.
İlk başta sadece sabahları kalkmak için kendimi zorladım.
Sonra tekrar yemek yapmaya başladım.
Daha sonra yarı zamanlı bir iş buldum.
Birkaç ay geçti ve bakışlarında uzun süredir sönmüş olan bir ışık yeniden belirdi.
Artık Igor’u beklemiyordu.
Kendine geleceğini ummuyordum.
Tövbesinin sahnesini kafamda tekrar oynatmadım.
Gecikmiş «sorry»’i duymayı hayal etmedim.
Yeniden yaşamayı yeni öğreniyordu.
Kendi kendine.
O olmadan.
Bu arada Igor, eski karısının hâlâ acı çektiğine ikna olmuştu.
Fantezilerinde yalnız, kırılmış ve mutsuz bir kadın olarak kaldı.
Nedense ona zevk veren de bu düşünceydi.
Ve bir gün yaptıklarının sonucunu kendi gözleriyle görmeye karar verdi.
Yok ettiğini düşündüğü kadına bakmak istedi.
Kendimi üstün hissetmek istedim.
Kendi zulmümün meyvelerinin tadını çıkarmak istedim.
Ama sonunda geldiğinde önünde bambaşka bir gerçeklik açıldı.