Kaliforniya’da bir yerde bir arabanın yolcu koltuğunda 81 yaşında bir adamın yüzü yakından görünüyor. Bakışları hareketsiz, enerjisi neredeyse patlayıcı ve mesajı silahsızlandırıcı derecede basit: Gary Busey’nin size bir Noel hediyesi var. Bu, parlak bir tatil filminin fragmanı ya da gösterişli bir selamlama değil —, kaz çığlıkları üzerine hızlı tempolu, sağır edici bir ustalık sınıfı. Sıradan izleyici için bu sadece başka bir viral «buzism», ancak onun uzun ve öngörülemeyen yaşamına aşina olanlar için her şey, dünyanın geri kalanının uzun süredir duymayı bıraktığı bir frekanstan gelen bir sinyal gibi görünüyor.
Bu ham, garip görüntüyü 1978’in göz kamaştırıcı gücüyle eşleştirmek zor. Sonra Busey sadece Buddy Holly —’i çalmadı, her notayı ve her gitar riffini o kadar ham bir yoğunlukla geçerek Oscar adaylığı aldı ve «New Hollywood» tarihindeki yerini sağlamlaştırdı. O, bir rock yıldızının trajik görüntüsünden, «Lethal Weapon»’den Bay Joshua’nın soğuk hassasiyetine veya «Point Break»’den kahramanın sert öfkesine zorluk çekmeden geçebilen güçlü bir figürdü.
1988 yılında asfaltın bir bölümünde her şey değişti. Ölüme yakın bir motosiklet kazası beyin fonksiyonlarını etkiledi ve tüm hayatının yönünü değiştirdi. Dürtüsel enerji ve bugün «olarak gördüğümüz bu dizginsiz »gogots— sadece karakter tuhaflıkları değildir. Bunlar hayatta kalmanın biyolojik yankılarıdır. Bu kazadan sonra, çoğu insanın günlük yaşamda güvendiği iç filtrelerin çoğu ortadan kaybolmuş ve var olan bir kişiyi olağan güvenlik ağından mahrum bırakmış gibi görünüyordu.
Busey kaz gibi davranıp «diye bağırdıklarını açıkladığında, yani yukarıda olduklarını biliyorsunuz», kendisinden bahsediyor gibi görünüyor. Başka bir stratosferden gelen bir sinyal, yaşamın kaotik, gürültülü ve tamamen öngörülemez olabileceğini hatırlatıyor. Toplum çoğu zaman idollerinden ölçülü ve düzgün tasarlanmış yaşlanma beklerken, Busey daha bozulmamış bir şey sunuyor. Filtrelere ve mükemmel resme takıntılı bir dünyada, 81 yaşındaki bir adamın gözlerinin içine bakıp çekinmeden, özür dilemeden ve tamamen kendisi olarak kalmadan kaz — gibi çığlık atmak istemesinde nadir görülen bir dürüstlük var.
