Pavel bana hem rahatlamış hem de hafif bir hayal kırıklığıyla baktı.
Sonra başını salladı ve yatağına döndü.
Lambayı kapattım.
Odada karanlık hüküm sürdü. Pencerenin dışındaki yağmur akıntılarını yalnızca soluk ay ışığı aydınlatıyordu.
—İyi geceler Galina Ivanovna, — karanlıktan dedi.
— Tatlı rüyalar, Paşa, — Yastığa gülümseyerek cevap verdim. — Ve geceleri odada dolaşmayı aklından bile geçirme. Mışıl mışıl uyuyorum ve yanlışlıkla seni bir soyguncu sanabilirim.
Sessizce güldü.
Birkaç dakika sonra düzgün nefes alışını duydum.
Kendisi uzun süre gözleri açık yattı, karanlık tavana baktı ve insan hayatının ne kadar tuhaf olduğunu düşündü.
Aradan yarım yüzyıldan fazla zaman geçmişti ve içimde hala aynı genç kız yaşıyordu, dans etmek için evden kaçmaya hazırdı.
Çekici sabah erkenden geldi, otobanda şafak söker sökmez.
Kabinde oturduk ve sessizce talihsiz «Volga»’imizi çeken ağır motoru dinledik.
Bazen Pavel’in bakışlarını yakaladım.
Şimdi gecedekinden farklı görünüyordu. Gözlerinde yeni bir sıcaklık ve saygı belirdi.
Şehirde Irina — tarafından her zamanki memnun olmayan yüzüyle ve oraya ulaşmamızın neden bu kadar uzun sürdüğü sorusuyla karşılandık.
Kızıma sarıldım, yanağından öptüm ve Pavel’le harika vakit geçirdiğimizi söyledim zaman: Votka içtik ve zor doğasını tartıştık.
— Anne! — öfkeyle haykırdı.
Ama ben zaten çantamla eve doğru gidiyordum, olağanüstü hafifliği hissediyordum ve içinde tatmin edici bir sırıtış saklıyordum.
Akşam Irina duş almak için ayrıldığında Pavel mutfakta yanıma geldi.
Avucunu omzuma koydu — sadece bir saniyeliğine.
—Teşekkür ederim, — zar zor duyulabiliyor dedi. — Bu konuşma için.
Çay koymaya devam ederken ona göz kırptım.
— Benim için üzülme, Paşa. Ben olduğum kişiyim. Ve o gece iyi geçti. Sanırım ikimiz de onu uzun süre hatırlayacağız.
Gülümsedi ve mutfaktan çıktı.
Tek başıma kaldım, çay poşetinin yavaşça sallandığı kupaya baktım.
Ve birden düşündüm ki, belki de her şey tam olması gerektiği gibi oldu.
Eski «Volga»’in durmuş olması iyi.
Rüzgârın pencerenin dışında şiddetlenmesi, yağmur yağması ve o köhne motelde kalmak zorunda kalmamız iyi oldu.
Bazen bir insanın sonunda gerçekte kim olduğunu hatırlaması için yolun ortasında sıkışıp kalması gerekir.
Sıcak çaydan bir yudum aldım ve sessizce güldüm.
Her şey doğruydu.
Acıma yok.
Gıcırdayan yataklar, ucuz votka, bozuk bir araba ve elliyi aşmış olsanız bile kalbinizi yeniden alevlendirebilecek beklenmedik kıvılcımlarla yalnızca gerçek hayattaki —.