«Bağış benim seçimimdi.»
Kimse konuşmadı.
«Sally’ye seninle aynı fikirde olarak beni sevdiğini kanıtlatma.»
Violet ağzını kapattı.
«Ve Cecelia’yı ortaya koyma. O geride bıraktığım bir şey değil. O Sally’nin kızı ve benim ve kendisi olacak.»
«Kapat şunu» diye fısıldadı Violet.
Kimse konuşmadı.
Ettim.
Sonra ona baktım.
«Cecelia’nın seni tanımasını istiyorum.»
Violet ağlamaya başladı.
«Ama ona bunu babasına yaptırdığımı asla söylemeyeceksin. Ve onu ne kadar özlediğinden asla onu sorumlu tutamayacaksın.»
«O olmadan kim olduğumu bilmiyorum.»
Violet ağlamaya başladı.
«Ben de öyle Violet. Bu şimdiye kadar yapmak zorunda kaldığım her şeyden daha zor.»
Cecelia’ya baktım.
«Ama henüz bilmemize ihtiyacı yok.»
***
Altı ay sonra Cecelia tahta bir blokla savaşırken Violet oturma odamın halısının üzerine oturdu.
İlişkimiz düzelmedi.
«Ben de öyle.»
İyileştiriciydi.
Violet şimdi ziyaret etmeden önce sordu.
Cecelia’yı almadan önce sordu.
Ve Mark’ı özlediğinde Mark’ı özlediğini söyledi.
O öğleden sonra Cecelia bloğu o kadar sıkı yakaladı ki parmak eklemleri beyazladı.
Violet gülümsedi.
İyileştiriciydi.
«Şu tutuşa bak.»
Güldüm.
«Tıpkı Mark gibi.»
Violet bana baktı.
Sonra tekrar Cecelia’ya baktı.
Bir an için yüzündeki eski içgüdüyü gördüm.
«Tıpkı Mark gibi.»
Oğlunu her yerde bulma ihtiyacı.
Sonra başını salladı.
«HAYIR.»
Cecelia’nın küçücük eline dokundu.
«Bu onun.»
Başını salladı.
Cecelia ciyaklayarak bloğu Violet’in kucağına attı.
Violet güldü.
Ben de öyle yaptım.
Ve Mark öldüğünden beri ilk defa ikimizin de Cecelia’nın hala burada olduğunu kanıtlamasına ihtiyacı yoktu.
Onu özleyebilirdik.
Onu sevebilirdik.
Ve tamamen kendisi olabilir.