Oleg cumartesi sabahı buzdolabını açtığında, bir gün önce hazırladığım bir kap yahniyi çıkardı ve şöyle dedi: «Sveta, biliyorsun ki dünün yemeğini yemiyorum. Taze bir şeyler yap, tamam mı?» — Bir kupa kahveyle sobanın yanında dondum ve sanki bir uzaylı aniden önümdeymiş gibi ona baktım.
Yemek istediğinden değildi. Beni başka bir şey etkiledi: Ses tonunda herhangi bir talep yoktu —, daha ziyade bariz bir gerçek olarak sunulan bir talepti. Sanki bir erkekle birlikte yaşayan bir kadın, ilk istek üzerine otomatik olarak onun için yemek pişirmek zorunda kalıyor ve dünün ısıtılmış yemekleri neredeyse alışkanlıklarına ve rahatlığına kişisel bir hakaret.
Kırk beş yaşındayım. Uzun zamandır bağımsız bir kadınım: Boşandıktan sonra kelimenin tam anlamıyla parça parça topladığım bir işim, kendi dairem ve bir hayatım var. Bir ay önce Oleg’i birisine hizmet etmeyi hayal ettiğim için değil, olgun ve makul gördüğüm bir adamın yanında yaşamak istediğim için yanıma taşınmaya davet ettim. Daha sonra anlaşıldığı üzere, «mature» kelimesini tamamen farklı anladım.
Taşınmadan önce, tamamen normal görünüyordu
Bir flört uygulamasında — ile en sıradan şekilde tanıştık. Oleg kırk sekiz yaşında, boşanmış, teslimat şoförlüğü yapıyor ve birlikte yaşamadan önce tek odalı küçük bir daire kiralamış. Yazışmalarda doğru davrandı, toplantılarda özenli ve nazik davrandı. Çiçeklerle gelebilirdi, komik olanları anlatmayı severdi hikayeler, maaşımın büyüklüğünü öğrenmeye çalışmadı ve kendi başarılarım hakkında sonsuz monologlar düzenlemedi.
Üç aylık görüşmelerimiz sakince geçti. Herhangi bir uyarı işareti ya da şüpheli davranış fark etmedim. Hafta sonları beni görmeye geldi, birlikte bir şeyler pişirdik, film izledik, yürüyüşe çıktık. Oleg bulaşıkları kendisi yıkayabilir, market alışverişine gitmeyi teklif edebilir ve hoş iltifatlar edebilirdi. Sonra gerçekten düşündüm: sonunda, garip alışkanlıkları ve gizli sorunları olmayan yetişkin bir adam.
Bir süre sonra her ay kira ödemekten yorulduğundan şikayet etti ve şunları önerdi: «Yanınıza taşınmak muhtemelen daha akıllıca olacaktır, hâlâ neredeyse tüm boş zamanlarımızı birlikte geçiriyoruz». Kabul ettim. İkimizin de yetişkin olduğuna ve ilişkiyi yapay olarak uzatmanın bir anlamı olmadığına karar verdim.
Taşındıktan sonraki ilk hafta gerçekten harika davrandı. Arkasını temizledi, bazen bir şeyler pişirdi ve hiçbir yere bir şeyler bırakmadı. Ama ikinci haftaya daha yakın, ilk başta pek önem vermemeye çalıştığım küçük şeyler ortaya çıktı.
Küçük alışkanlıklar giderek önemsiz olmaktan çıktı
İlk başta Oleg kupayı yanına almayı bıraktı. Bitmemiş çayla birlikte masanın üzerine bıraktım. Bir gün onu neden hemen yıkayamadığını sordum ve cevabı duydum:
Akşamları bulaşıkları yıkıyorsun zaten, neden kendini tekrar zorlaman gerekiyor?
Sonra kirli çoraplar düzenli olarak kanepenin yakınında görünmeye başladı. En azından bir çamaşır sepetine koymalarını istedim. Sadece güldü: «Sveta, neden saçmalığa sarılıyorsun? Bu küçük bir şey».
Yavaş yavaş, doğru şey ona çok daha yakın olsa bile benden şu ya da bu şeyi — getirmemi istemeye alıştı. «Light, bana uzak»’i ver.
«Light, water» getir. «Light, charger»’i nereye koyduğuma bak. Ve tüm bunlar benim evden tam zamanlı çalıştığım ve onun akşam altı civarında işinden döndüğü gerçeğinin arka planında gerçekleşti.
Zamanla kendimi giderek daha fazla tatsız hissederken yakaladım: kendi dairemde artık sevdiğim bir kadın gibi değil, tüketici hizmetleri için işe alınan bir kişi gibi hissettim.
Ve sonra aynı sabah güveçte oldu. Ve hemen ertesi akşam ünlü listesi ortaya çıktı.
«a kadınının ne yapmak zorunda olduğuna dair beş nokta
Pazar akşamı Oleg karşımda kanepeye oturdu, telefonu açtı ve çok ciddi bir şekilde şöyle dedi:
— Bak, burada bir şey düşünüyordum. Gündelik meseleleri normal bir şekilde tartışmamız gerekiyor ki daha sonra yanlış anlaşılmalar ortaya çıkmasın. Bana göre her şeyi bir aile gibi dağıtmanın mantıklı olduğuna dair bir liste hazırladım.
Hemen temkinli davrandım ama önceden sonuç çıkarmamaya karar verdim. Düşündüm ki: belki şimdi gerçekten işleri dürüstçe bölmeyi teklif edecek, örneğin kimin ne yaparken daha rahat olduğunu belirleyecek.
Oleg notları açtı ve okumaya başladı.
Birinci nokta: «Gıda. Bir kadın tarafından pişirilir, her gün ve tercihen farklı. Dünü sevmiyorum, bu yüzden masada her gün taze yiyecek olmalı».
Birkaç kez göz kırptım ama durmadı bile.
İkinci nokta: «Yıkama ve ütüleme. Bunlar kadınların sorumluluklarıdır; erkeklere genellikle böyle şeyler verilmez. Gömleklerim Monday»’e kadar temiz ve ütülü olmalı.
İçimde, tahriş zaten yavaş yavaş yükselmeye başlamıştı.